نوزدهم شعبان

5

۱- غزوه «بنی ‏مُصْطَلَقْ» (۶ هجری قمری)
۲- درگذشت آیه الله «میرزا حسنعلی مروارید» (۱۴۲۵ هجری قمری)

 

 

۱- غزوه «بنی ‏مُصْطَلَقْ» (۶ هجری قمری)

در این روز در سال ۶ ه.ق غزوه بنی المصطلق اتفاق افتاد.{۱} حرکت برای این جنگ در دوم شعبان همین سال بود.
مصطلق منزلی بین مکه و مدینه است که منسوب به مصطلق است. او اول کسی است که دین اسماعیل (علیه السلام) را تغییر داد و قبیله خود را به پرستیدن هُبَل فرمان داد و آن را در کعبه نصب کرد.
به پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) خبر رسید که حارث بن ابی ضِرار، رئیس طایفه بنی مُصْطَلِق، قوم خود و گروه‌هایی از طوایف عرب را گردآورده و برای جنگ با مسلمانان آماده شده است. {۲} پیامبر (صلی الله علیه و آله) پس از آگاهی و اطمینان از درستی خبر به سوی آنان لشکرکشی کرد. عده‌ای از منافقان نیز به دلیل نزدیکی محل جنگ و برای به دست آوردن غنایم به سپاه پیامبر پیوستند. کشته شدن یکی از جاسوس‌های بنی مُصْطَلِق به فرمان حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) در محل بَقْعاء، نزدیک مدینه، سبب وحشت کافران و پراکندگی عده‌ای از آنان شد. پیامبر در کنار آب مریسیع آماده جنگ شد. در این جنگ پرچمدار انصار، سعد بن عُباده و پرچمدار مهاجران عَمّار یاسر، بود.
تعداد مسلمانان در این جنگ ۱۰۰۰ نفر بودند که ۳۰ اسب داشتند, ولی کفار ۷۰۰نفر بودند. یک نفر از مسلمانان در این جنگ شهید شد و از کفار ۱۰ نفر به قتل رسیدند.{۳}
زنان و فرزندان و اموالشان به دست سپاه اسلام افتاد و پس از پایان جنگ، پیامبر دستور داد با اسیران با عطوفت و نرمی رفتار کنند.{۴}
ماجرای منافقان پس از پایان این جنگ اتفاق افتاد. در این ماجرا، عبداللّه بن اُبی با طعنه‌های خود بین مهاجران و انصار اختلاف انداخت و پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) را خشمگین کرد. البته وی به خاطر انکار ظاهری سخنانش عفو شد. سوره منافقون به همین مناسبت بر پیامبر نازل شد.{۵}

۱) توضیح المقاصد: ص۲۱٫ فیض العلام: ص۳۴۹٫
۲) واقدی، کتاب المغازی، ج۱، ص۴۰۴٫
۳) الموسوعه الکبری فی غزوات نبی الاعظم “صلی الله علیه و آله و سلم”: ج۳ ص۱۲٫
۴) واقدی، کتاب المغازی، ج۱، ص۴۰۴-۴۱۰٫
۵) ابن هشام، السیره النبویه، قسم۲، ص۲۹۱-۲۹۲٫

۲- درگذشت آیه الله «میرزا حسنعلی مروارید» (۱۴۲۵ هجری قمری)

میرزا حسنعلی مروارید در روز هشتم شوال ۱۳۲۹ ه.ق در مشهد مقدس پا به عرصه حیات نهاد. پدرش حاج شیخ محمد رضا مروارید از عالمان وارسته مشهد بود.
شهرت «مروارید» در این خاندان، به دلیل انتساب آنان به یکی از مشهورترین رجال ادب و هنر عصر تیموری، یعنی خواجه شهاب‌الدین عبدالله مروارید کرمانی می باشد.
میرزا حسنعلی پس از یادگیری خواندن و نوشتن، در ۱۳ سالگی وارد حوزه علمیه شد.
وی در مسیر دانش اندوزی، ادبیات را نزد استادان مطرح آن زمان و منطق را نزد شیخ قربانعلی شریعتی آموخت.
او از اساتیدی هم چون: حاج شیخ حسنعلی اصفهانی (نخودکی)، حاج شیخ هاشم قزوینی ، میرزا مهدی اصفهانی بیشترین بهره ها را برد.
پس از بازگشت آیه الله میرزا مهدی اصفهانی به مشهد، میرزا حسنعلی مروارید یکی از شاگردانی بود که با کمی سن، در کنار انبوه شاگردان و بزرگان، پای درس میرزا می نشست و از همین ایام رابطه علمی و دوستی وی با میرزا جواد آقا تهرانی آغاز شد و از آن پس سالیان متمادی با وی هم درس و هم بحث و تا آخر عمر با او همراه و همگام بود.
میرزا حسنعلی پس از فوت استاد خویش، میرزا مهدی اصفهانی، برای ادامه تحصیل و کسب فیض از محضر آیه الله بروجردی به قم رفت اما پس از یک ماه اقامت در قم بر اثر آب و هوا و تنگی نفس که او را می آزرد، مجبور به بازگشت به مشهد مقدس شد.
آیه الله مروارید پس از بازگشت به مشهد مقدس، در حوزه علمیه به تدریس خارج فقه و معارف دینی پرداخت و قریب چهل سال، بسیاری از دانشوران علوم و معارف اسلامی را از درسها و بیانات علمی خود بهره مند ساخت.
ایشان تسلطی کم نظیر بر معارف اهل بیت(علیهم السلام) و تبحری چشمگیر در تفسیر روایات و فقه الحدیث داشت. بیشترین شهرت علمی وی در تبیین و توضیح معارف کلامی، اعتقادی و ضوابط دین شناسی در مکتب اهل بیت (علیهم السلام ) به سبک استاد خویش است. کتاب «تنبیهات حول المبدا و المعاد»، خلاصه ای از درسهای معارف اوست.
میرزا حسنعلی مروارید در ابعاد اخلاقی، نشانه زهد، پارسایی و ورع و مجسمه تواضع، خدمت و سعه صدر بود. او در تمام عمر، کسی را به خویش دعوت نکرد و با آن که برخی از شاگردان او سالهاست که مجتهدند، اعلام مرجعیت نکرد و رساله و حاشیه ننوشت.
ایشان نماز را محور سلوک و دعا و ذکر را عمده ترین طریق تعالی می دانست. بر نماز اول وقت، بسیار حساس و به جماعت مُقیّد بود.
این عالم عامل، با حضرت رضا (علیه السلام)‌ رابطه خاصی داشت و با علاقه و سعی وافر، هر صبحگاهان به حرم ولی نعمت خود مُشرّف می شد و پس از زیارت، در پایین پای ضریح مطهر، به نجوا و گریه می نشست و تا آخر عمر پربرکتش، با وجود کهولت سن و ضعف، این عادت را ترک نکرد.
سرانجام این وجود پر برکت، در ۹۶ سالگی و در آخرین ساعت شامگاه نوزدهم شعبان المعظم ۱۴۲۵ ه.ق پس از قرائت زیارت عاشورا که همیشه بر آن مداومت می ورزید و نیز تجدید پیمان با حضرت ولی عصر( ارواحنا فداه) در زیارت آل یس، در پی سکته قلبی از این دیار رخت بربست و به لقای حق شتافت. پیکر پاک وی پس از تشییع و اقامه نماز، در حرم مطهر رضوی به خاک سپرده شد.

 

ارسال یک دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.