صفحه اصلی > مرکز اطلاعات > تقویم شیعه > تقویم شیعه نوزدهم رمضان
تاریخ انتشار : ۴ خرداد ۱۳۹۸


تقویم شیعه نوزدهم رمضان

۱- ضربت خوردن ” أمیرالمؤمنین علیه السلام” (۴۰ هجری قمری)
۲- وفات علامه قطب الدین شیرازى (۷۱۰ هجری قمری)
۳- ارتحال فقیه بزرگوار آیت‏ اللَّه “سیدمحمد هاشم خوانساری” (۱۳۱۸ هجری قمری)

۱- ضربت خوردن ” أمیرالمؤمنین علیه السلام” (۴۰ هجری قمری)
عبدالرحمن بن ملجم مرادی؛ از گروه خوارج و از آن سه نفری بود که در مکه  با همپیمان بسته و هم سوگند شدند که سه شخصیت مؤثر در جامعه اسلامی، یعنی امام علی بن ابیطالب (علیه السلام)، معاویه بن ابیسفیان و عمرو بن عاص را در یک شب واحد ترور کرده و آنها را به قتل برسانند. هر کدام به سوی شهرهای محل مأموریت خویش رهسپار شدند و عبدالرحمن بن ملجم مرادی به سوی کوفه رفت و در بیستم شعبان سال ۴۰ ه.ق وارد کوفه شد.
وی به همراهی شبیب بن بجره اشجعی که از همفکران وی بود و هر دوی آنها از سوی “قطام بنت علقمه” تحریک و تحریث شده بودند در سحرگاه شب نوزدهم ماه مبارک رمضان سال ۴۰ قمری در مسجد اعظم کوفه کمین کرده و منتظر ورود امیرمؤمنان علی بن ابیطالب علیهالسلام شدند. {۱}
همچنین قطام، شخصی به نام “وردان بن مجالد” را که از افراد طایفه اش بود به یاری آن دو نفر فرستاد. {۲}
أشعث بن قیس کندی که از ناراضیان سپاه امام علی (علیهالسلام) و از دو چهرگان و منافقان واقعی آن دوران بود، آنان را راهنمایی، پشتیبانی و تقویت روحی مینمود. {۳}
حضرت علی (علیهالسلام) در شب نوزدهم ماه مبارک رمضان، مهمان دخترش ام کلثوم (سلام الله علیها) بود و در آن شب حالت عجیبی داشت و دخترش را به شگفتی درآورد.
روایت شده که آن حضرت در آن شب بیدار بود و بسیار از اتاق بیرون می رفت و به آسمان نظر می کرد و می فرمود: به خدا سوگند، دروغ نمیگویم و به من دروغ گفته نشده است. این است آن شبی که به من وعده شهادت دادند. {۴}
به هر روی، آن حضرت به هنگام نماز صبح وارد مسجد کوفه شد و خفته گان را برای ادای نماز بیدار کرد. از جمله، خود عبدالرحمن بن ملجم مرادی را که به رو خوابیده بود، بیدار و خواندن نماز را به وی گوشزد کرد.
هنگامی که آن حضرت وارد محراب مسجد شد و مشغول خواندن نماز گردید و سر از سجده اول برداشت، نخست شبیث بن بجره با شمشیر بُرّان بر وی هجوم آورد، ولیکن شمشیرش به طاق محراب اصابت کرد و پس از او، عبدالرحمن بن ملجم مرادی فریادی برداشت: “لله الحکم یا علی، لا لک و لا لأصحابک”! و شمشیر خویش را بر فرق نازنین حضرت علی (علیهالسلام) فرود آورد و سر مبارکش را تا به محل سجدهگاهش شکافت. {۵}
حضرت علی (علیهالسلام) در محراب مسجد، افتاد و در همان هنگام فرمود: « بسم الله و بالله و علی ملّه رسول الله، فزت و ربّ الکعبه» ؛ “سوگند به خدای کعبه رستگار شدم.”
نمازگزاران مسجد کوفه، برخی در پی شبیب و ابن ملجم رفته تا آنها را بیابند و برخی در اطراف حضرت علی (علیهالسلام) گرد آمده و به سر و صورت خود می زدند و برای آن حضرت گریه می نمودند.
حضرت علی (علیهالسلام)، در حالی که خون از سر و صورت شریفش جاری بود، فرمود: «هذا ما وعدنا الله و رسوله»؛ “این همان وعده ای است که خداوند متعال و رسول گرامی اش به من داده اند. ”
حضرت علی (علیهالسلام) که توان ادامه نماز جماعت را نداشت، به فرزندش امام مجتبی (علیهالسلام) فرمود که نماز جماعت را ادامه دهد و خود آن حضرت، نمازش را نشسته تمام کرد.
روایت شده که در هنگام ضربت زدن عبدالرحمن بن ملجم بر سر مطهر حضرت علی (علیهالسلام)، زمین به لرزه درآمد و دریاها موّاج و آسمان ها متزلزل شدند و درهای مسجد به هم خوردند و خروش از فرشتگان آسمانها بلند شد و باد سیاهی وزید به طوری که جهان را تیره و تاریک ساخت و جبرئیل امین در میان آسمان و زمین ندا داد و همگان ندایش را شنیدند.
وی می گفت: «تهدمت والله ارکان الهدی، وانطمست أعلام التّقی، وانفصمت العروه الوثقی، قُتل ابن عمّ المصطفی، قُتل الوصیّ المجتبی، قُتل علیّ المرتضی، قَتَله أشقی الْأشقیاء»؛{۶}
“سوگند به خدا که ارکان هدایت درهم شکست و ستارههای دانش نبوت تاریک و نشانههای پرهیزکاری برطرف گردید و عروه الوثقی الهی گسیخته شد. زیرا پسرعموی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) شهید شد، سید الاوصیا و علی مرتضی به شهادت رسید. وی را سیاه بخت ترین اشقیاء به شهادت رسانید. ”

۱) الارشاد (شیخ مفید)،ص ۲۰؛ الجوهره فی نسب الامام علی و آله (البری)، ص ۱۱۲٫
۲) وقایع الایام (شیخ عباس قمی)، ص ۴۱؛ تاریخ ابن خلدون، ج ۲، ص ۱۸۴٫
۳) الارشاد، ص ۲۱؛ وقایع الایام، ص ۴۱؛ منتهی الآمال (شیخ عباس قمی)، ج ۱، ص ۱۷۱٫
۴) منتهی الآمال، ج ۱، ص ۱۷۲٫
۵)الارشاد، ص ۲۳؛ منتهی الآمال، ج ۱، ص ۱۷۲؛ الجوهره فی نسب الامام علی و آله، ص ۱۱۳؛ وقایع الایام، ص ۴۱٫
۶) منتهی الآمال، ج ۱، ص ۱۷۴٫

۲- وفات علامه قطب الدین شیرازى (۷۱۰ هجری قمری)
محمود بن مسعود مُلقّب به علامه قطب الدین شیرازى از علماى قرن هشتم هجرى قمرى و از شاگردان خواجه نصیرالدین طوسى مى باشد.
علّامه در شیراز متولد و بعد از مسافرتهاى بسیار بالاخره به تبریز آمد، در نوزده یا ۲۴ رمضان سال ۷۱۰ هجرى قمرى وفات نمود و در قبرستان چرنداب تبریز نزدیک قبر بیضاوى به خاک سپرده شد.
علامه قریب به چهارده کتاب دارد که از جمله مى توان: شرح قانون در طب، شرح حکمت الاشراق، شرح بر مختصر حاجبى را نام برد.
در زکاوت او مى نویسند: در مجلسى که از فریقین نشسته بودند، سؤال شد بعد از پیامبر(صلى الله علیه وآله) امیرالمؤمنین(علیه السلام) افضل است یا ابوبکر؟ جواب داد:
«خیر الورى بعدالنبىّ مَن بنتُه فى بیته *** مَن فى دُجى لَیل العمى ضُوء الُهدى فى زیته»
“یعنى بهترین مردم بعد از پیامبر کسى است که دخترش در خانه اوست و در تاریکى ضلالت روشنائى هدایت در چراغ اوست.”

۳- ارتحال فقیه بزرگوار آیت‏ اللَّه “سیدمحمد هاشم خوانساری” (۱۳۱۸ هجری قمری)
میرزا محمدهاشم خوانساری چهارسوقی در حدود سال  ۱۲۳۵ه.ق در خوانسار و در خانواده‏ ای اهل علم و تقوا و فضیلت به دنیا آمد.
تحصیلات ابتدایی را در خوانسار فرا گرفت و سپس از محضر پدر نامدارش، میرزا زین ‏العابدین خوانساری بهره‏ مند گردید.
وی سپس راهی اصفهان شد و از دروس پرفیض حضرات آیات: شهید سیدحسن مدرس، سید صدرالدین عاملی و حاجی کرباسی استفاده نمود.
میرزا محمدهاشم پس از این سال‏ ها، از آیت ‏الله مدرس، در ۲۶ سالگی اجازه روایت و اجتهاد گرفت.
سپس برای تکمیل معلومات و اندوخته‏ های علمی به عراق مهاجرت کرد و با حضور در درس فقیه کامل، شیخ مرتضی انصاری، مفتخر به دریافت اجازه اجتهاد از دست آن بزرگوار گردید.
میرزا هاشم چهارسوقی از آن پس به اصفهان مراجعت نمود و علاوه بر تشکیل حوزه درسی عظیم، صاحب فتوی و مرجع خاص و عام گردید و در اصفهان ریاست تام یافت.
در حلقه درس این استاد کبیر، دانشمندان فرهیخته‏ ای حضور داشتند که بعدها هر یک مُدرّسی سترگ و فقیهی صاحب نام شدند.
در میان این شاگردان، حضرات آیات عظام: علامه سیدمحمد کاظم یزدی، شیخ الشریعه اصفهانی، حاج آقا رضا همدانی، شیخ هادی تهرانی، میرزا حسن نوری، شیخ محمدباقر اصطهباناتی، سید حسن صدر و سید ابوتراب خوانساری از بقیه مشهورترند.
همچنین کتب ارزشمندی همچون: الاستصحاب، منظومه‏ ای در اصول فقه، مبانی الاصول، جواهرالعلوم و احکام الایمان و ده‏ ها اثر دیگر از ایشان است.
میرزا محمدهاشم خوانساری سرانجام در نوزدهم رمضان ۱۳۱۸ ه.ق، در هشتاد سالگی بدرود حیات گفت و در وادی ‏السلام نجف اشرف به خاک سپرده شد.

تقویم شیعه نوزدهم رمضان. تقویم شیعه نوزدهم رمضان. تقویم شیعه نوزدهم رمضان. تقویم شیعه نوزدهم رمضان. تقویم شیعه نوزدهم رمضان. تقویم شیعه نوزدهم رمضان

برچسب ها :
، ، ، ، ، ، ، ،
دیدگاه ها