اهانت به جای نقد

آیت پیمان در مصاحبه با روزنامه «۱۹دی»:

عجیب است که حتی بزرگان علمی ما در مباحث بسیار بدیهی و مبرهن و تبیین شده مثل شئونات ولایت و امامت و حکومت این مقدار بحث عقیدتی و کلامی را تقابلی و آمیخته با موضع گیری جناحی می کنند و زمینه گسترس اختلاف را فراهم می کنند.

سخن رئیس جمهور محترم مبهم و ناقص و قابل سوء تفاهم و برداشت بود و شایسته بود توضیح می دادند و مغلطه رخ داده را برطرف می کردند تا به اینجا نرسد.

در مورد سخن رئیس جمهور محترم، تمام نقد و نظرهای این روزها را که جمع کنیم ما حصل این می شود که امامت منصب انتصابی ربوبی است و رأی مردم و انتخاب آنها در آن اثر ندارد ولی امام شئوناتی دارد که یکی از آن شئون زعامت امت و حکومت بر آنها است که این شأن بر طبق اجماع نظر همه صاحب نظران دینی و مراجع بدون بیعت(بخوانید رأی مردم) تحقق پیدا نمی کند و نکرد؛ و مخالفی هم ندارد.

اگر امام حاکم نشد، صاحب منصب امامت و دیگر شئون آن است و اصل برای او حفظ دین است و اگر جز خانه نشینی و سکوت راهی برای حفظ دین نبود خانه نشین می شود و سکوت می کند و برای حفظ دین، جلوگیری از بدعت و انحراف در اجرای صحیح احکام با حاکم نا حق همکاری هم می کند و این به معنای تأیید انتخاب مردم و قبول کردن منتخب آنها نیست. سند حرف من خطبه های نهج البلاغه ونامه های حضرت و سیره ائمه است.

آقای دکتر روحانی هم می داند که هیچ امامی حکومت های دوره خود را تأیید و پیروی نکرده اند مگر در حکم تقیه در مواردی خاص و به مصلحت دین.

مطلبی که آقای روحانی گفتند مفهوما و کامال غلط نیست اما ناقص و یک وجهی مطرح کردند و یک وجه ناقص را گفتند و مغلطهای بین شئون امام و ولی با حاکم شده است؛ و الزم به تصحیح و تکمیل ایشان است تا شبهات ایجاد شده در اثر کلام ایشان بر طرف شود.

اما نوع هجمه ها، به ایشان هم غلط و هجمه تخریبی به یک رکن نظام است و افراط گرایانه است. در این مباحث باید نقد عالمانه کرد نه تخریب و اهانت.

 

 

برای مشاهده مصاحبه بر روی این نوشته کلیک نمائید

ارسال یک دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.