اسب نقره فام

نیمه‏هاى شب بود و برف همچنان مى‏بارید. تاریکى مطلق، عالم را فرا گرفته بود، اماسپیدى برف، دهکده شوط را مى‏نمایاند. باد تندى از بالاى قله‏هاى غربى دهکده سرازیر و با شدت به دیوارهاى منازل پله‏اى شکل برخورد مى‏کرد و از لابلاى در و پنجره با فشار وارد اتاقها مى‏شد. دود تیره رنگى از دودکش خانه‏ها خارج و اندکى بعد در مسیر باد قرار گرفته و ناپدید مى‏شد.سراسر دهکده به قبرستانى مى‏ماند که تنها نفس مرگ از آنجا برمى‏خاست! و از فاصله‏اى نه چندان دور صداى سگها و زوزه گرگهاى گرسنه به گوش مى‏رسید و کوه با قامتى برافراشته دهکده و دره و دشت را احاطه کرده و بر او عرض اندام مى‏کرد! غولى که مورچه‏اى را در زیر پاى خود نگهداشته بود!! مردم همه در خواب بودند، و نور لرزان فانوس‏ها از پنجره تا شعاع کمى به بیرون سرایت مى‏کرد… در بالاترین نقطه دهکده و دامنه کوه منزل عین‏الله واقع شده بود. که در آن موقع از شب، چراغ گردسوز خانه‏اش روشن بود. همسرش با خستگى مفرط اما با عشق سرشار مادرى کنار دخترک جوانش نشسته بود و حوله خیس شده را روى پیشانى‏اش مى‏نهاد و یا پاشورش مى‏کرد. پدر کنار اجاق که با تفاله حیوانات مى‏سوخت و بوى بدى را در فضاى متراکم پراکنده مى‏کرد، به دیوار تکیه داده و لحاف کهنه و زمختى را تا دو طرف دوشش کشیده و با چشمانى متورم و حسى غریب و متفکرانه به رقیه نگاه مى‏کرد. به صورت دختر جوانى که کمتر از دو ماه از بیمارى‏اش نمى‏گذشت که تمام شادابى و سلامتى خویش را از دست داده بود و چشمان آسمانى رنگش در کاسه سر، جا خوش کرده بود و قد و قواره‏اش از هم پاشیده و استخوان جنبنده‏اى شده بود که اکثر شبها، و زمانى که مردم از سرماى سوزناک جان به لب مى‏شدند در آتش تب و شدت لرز مى‏سوخت و مى‏ساخت ….رقیه با آغاز زمستان دچار سرماخوردگى شده بود و به دنبال آن سردرد و تب هم به سراغش رفتند و در ناباورى، اما آرام و آهسته مریضى و درد همچون تار عنکبوتى وجودش را در برگرفت. پدر براى نجات فرزند که در روزهاى اول بیمارى‏اش چندان حساسیتى نشان نمى‏داد هر آنچه لازم بود و هر کجا ممکن شد برایش مهیا و او را برده بود. پزشکان ماکو، تبریز، ارومیه، از درمان دخترک مانده بودند. و پدر هر چه بیشتر در یافتن راه نجات فرزندش مى‏کوشید کمتر و کمتر به نتیجه مى‏رسید تا جایى که درد جانکاهى عضلات دخترک را در برگرفت. در نتیجه چیزى نگذشت که از ناحیه دو پا ناتوان و پس از مدت کمى عملا فلج‏شد. پزشکان انقباض عضلانى و تحلیل و نابودى سیستم عضلانى او را مطرح مى‏کردند و هر آزمایش و دارویى که ممکن بود رقیه را بهبود بخشد به او خوراندند اما توفیرى نکرد. کسى از اهالى و یا اهل فامیل باور نمى‏کرد که رقیه شاداب و همیشه متبسم که الگوى پاکى و حیا و صمیمیت‏براى دیگر دختران محل بود با مریضى پیش پا افتاده‏اى آنگونه از پا بیفتد. والدینش و همه آنانى که از صمیم قلب او را دوست مى‏داشتند دعا مى‏کردند. والدین تمام مکانهاى مقدس منطقه را دخیل بسته و براى نجات عزیزشان نذر کرده بودند، تا به لطف الهى و دعاى معصومین(ع) تنها دختر یادگار عمرشان زنده بماند. در یکى از شبهاى ماه مبارک رمضان جمعى از فامیلان و ریش‏سفیدان محل در منزل عین‏الله گرد هم آمدند تا شاید با شور و مشورت و روح تعاون و همدردى که در جوامع کنونى کمتر از آن خبرى هست ولى در چنان محیطى حاکم است چاره‏اى براى درد و بیمارى مربى قرآن فرزندانشان بیندیشند و سرانجام قرار پیگیرى معالجه رقیه در تهران، گذارده شد …این بار هم بى‏نتیجه بود و پزشکان تهران نیز از درمان او عاجز مانده بودند و مراحلى را که پزشکان تبریز و ارومیه براى نجات دخترک طى کرده بودند و در پرونده پزشکى او گویا و روشن بود را تایید و عملا اظهار عجز و ناتوانى کردند. حتى با وسایل پیشرفته هم نتوانستند عوامل ایجاد چنین بحرانى را بیابند. از همه بیشتر پدر و مادر دخترک جوان بودند که یقین به فراق کرده و پایان‏نامه عزیزشان را خوانده بودند! و تلاش آنها تنها به خاطر نهاد گره خورده انس و الفت پدرى و مادرى بود که گاه تا به صبح براى فرونشاندن تب و درد بى‏خوابى مى‏کشیدند و همچون پروانه عاشقى بودند که در شب تاریکى به دور شمع و ملجا قلبى خود مى‏گردیدند و غم جانکاه در جانشان لانه مى‏کرد، که شب همچنان باقى بود و شمع تا سحر صبح نمى‏کرد …دیگر تا فرا رسیدن سال نو فرصتى باقى نمانده بود و برف همچون جامه‏اى سپید بر قامت کوه شوط و منطقه خودنمایى مى‏کرد. اولین آفتاب زمستانى پس از یکدوره طولانى از پس کوه سر برآورده بود. دهکده جان دوباره‏اى گرفته بود آنگونه که بیمارى جان رقیه را مى‏ستاند! بچه‏هاى دهکده شادى‏کنان در حیاط منازل خود که بام خانه دیگرى نیز محسوب مى‏شد جمع مى‏شدند و به برف‏بازى و یا ساختن آدم‏برفى مى‏پرداختند. دور تا دور سقف خانه‏ها را قندیل‏هاى یخى گرفته بود انگار دانه‏هاى درشت الماس و زیورآلات بود که بر گردن زنى آویزان است! و برفها و یخ‏ها به آرامى و با گذشت روزها آب مى‏شد قندیل‏ها قطره‏قطره به زمین مى‏افتادند و دخترک درون اتاق تاریکش به این منظره چشم مى‏دوخت و خود را همانند قندیل‏هاى یخى مى‏انگاشت که آتش درد و فوران بیماریها قطره‏قطره از وجودش را آب مى‏کردند! اگر چه مثل گذشته رمق و حال درستى داشت قرآن مى‏خواند ولى نهادش همواره در جنگ و ستیز بود. باور جدایى برایش دشوار بود به گذشته‏ها و آرزوهایش مى‏اندیشید و به حال کنونى خود مى‏نگریست. دردى فراتر از بیمارى در وجودش رخنه مى‏کرد، و هر آنچه دوستان او، گرداگردش جمع مى‏شدند و امیدوارى مى‏دادند تاثیرى در روحیه او نداشت و هم چنان روزها را با درد جسمى و روانى پشت‏سر مى‏گذاشت. با فرا رسیدن بهار، یخ‏ها آب شدند و زمین با ولعى سیرى‏ناپذیر اظهار وجود کرده بود و سپیدى طبیعت‏به آرامى جایش را به سیاهى و اندکى بعد به سرسبزى و طراوت داده بود. گله گوسفندان و دیگر حیوانات بعد از مدتى طولانى از طویله‏ها و آغل‏ها بیرون آمده و با علاقه در چراگاه به بازى و چرا کردن مى‏پرداختند. رقیه، دلتنگ و آرزومند کنار پنجره کوچک اتاق مى‏نشست و به تماشاى زیبایى‏ها و تداعى خاطرات گذشته‏اش مى‏پرداخت. یک روز بهارى دوستان دخترک جوان با اصرار از پدرش خواستند تا او را براى هواخورى به کنار چشمه ببرند اما پدر قبول نکرد. مادر هم به نوبه خود اصرار ورزید ولى پدر نپذیرفت تا اینکه رقیه به او گفت: باباجون خودم مى‏خوام که منو ببرند کنار چشمه، تو این اتاق و خونه دلم گرفته و احساس مى‏کنم خفه شدم. من هیچى‏ام نمى‏شه اجازه بده برم …. و بالاخره قبول کرد. برادر و زن داداشش او را با احتیاط و زحمت‏سوار جیپى کرده و تا محل مورد نظر بردند دختران محل زیر درخت‏بلند بالاى بلوط را که چند قدمى بیشتر با چشمه فاصله نداشت فرش کردند و رقیه به درخت تکیه داد و از کمره تپه به تماشاى چراگاه و دشت و کوهساران مشغول شد.دانه‏هاى اشک همچون شبنم نشسته به روى گلهاى شقایق و آلاله از چشمان به گرد نشسته‏اش سرازیر شد، گویا او به گذشته‏هاى نه چندان دور سفر کرده بود. تعدادى از دوستان به سختى توانستند جلوى او را بگیرند تا ناراحتى نکند. آب سرد و گوارا از دل تپه بیرون مى‏پرید و راه دشت و دره را در پیش مى‏گرفت. نسیم خنک بهارى از غرب مى‏وزید و برگهاى تازه را به این سو و آن سو تکان مى‏داد. گنجشکان روى درخت‏با سرور و خوشحالى به این طرف و آن طرف مى‏پریدند. چوپان زیر درخت گلابى وحشى که کنار تخته سنگ بزرگى قرار داشت نشسته بود و نى مى‏نواخت صداى نى او تا آن سوى دره هم به گوش مى‏رسید. صداى کودکان و بچه‏ها که درون دهکده هروله بازى مى‏کردند تا کنار چشمه شنیده مى‏شد و رقیه غرق در تماشاى مناظر گوناگون آرام آرام تبسم بر لبانش نقش بست. اگر چه تبسم دردآلودى بود ولى دوستانش بسسیار از کار خود راضى بودند آنها تا عصر با رقیه در آنجا ماندند و روز خاطره‏انگیزى را باقى گذاردند و رقیه نیز با دنیایى از خوشحالى دوباره به اتاق کوچک خود برگشت. و آن روز هم به جمع روزهاى سلامتى او پیوست …چیزى به ایام حج نمانده بود فرصتى که پدر و مادرش پس از سالیان دراز انتظارش را مى‏کشیدند. آن سال آنها مى‏بایست‏به مکه مى‏رفتند اما به خاطر مریضى دخترک متزلزل بودند برادر عین‏الله و تعدادى از بستگان اصرارشان براى رفتن به حج‏بى‏نتیجه بود، ولى اهالى محل نیز به نوبه خود از آنها خواستند که حتما این سفر را بروند. و همه قول دادند تا برگشتن‏شان هر چه در توان دارند از رقیه مواظبت کنند. البته مدتى بود که رقیه حساسیت «آنژین‏» پیدا کرده بود ولى از درد جانسوز دیگر خبرى نبود و با همان وضع باقى مانده بود. رقیه بیاد دستان و پاهاى ترک خورده والدینش افتاد که از سالها پیش و پس از ثبت‏نام حج چقدر انتظار مى‏کشیدند و چه اشتیاق و علاقه‏اى داشتند که به مکه سفر کنند. یک روز صبح که همه اهل خانه دور سفره صبحانه نشسته بودند رو به والدینش کرد و گفت: دلم مى‏خواد شما این سفر رو برید اونجا برام دعا بکنید شاید خدا به احترام حضرت زهرا(س) جوابم رو داده و گریه و سرفه امانش را برید مادر بى‏طاقت دخترش را در آغوش کشید و همه از صمیم قلب گریه کردند عین‏الله و همسرش مصمم شدند که این سفر را بروند ….چیزى به پایان مراسم حج نمانده بود و رقیه سخت چشم انتظار والدینش بود. هر روز صبح کنار پنجره مى‏نشست و جاده دهکده را نگاه مى‏کرد مى‏دانست که به زودى عزیزترین کسانش از همان راه خواهند آمد … شب یازدهم ذیحجه بود که رقیه کنار اجاق که گرماى ملایمى را به اتاق مى‏بخشید خوابیده بود. صداى موذن دهکده بلند شد و اذان صبح با طنین الله اکبر دشت‏شوط را عطرآگین کرده بود رقیه سراسیمه از خواب بیدار شد و عرق روى سر و صورتش نشست، مات و مبهوت به خوابش مى‏اندیشید ولى چیزى نمى‏فهمید. در فکر خوابى بود که برایش رخ داده بود و در همان حال به خواب فرو رفت … تمام آن روز را در فکر و خیال بود. روزى که بار دیگر درد به سراغش آمده بود، آن شب حالش بهم خورد و تب شدیدى وجودش را فرا گرفت و تا نیمه‏هاى شب به طول انجامید. امان‏الله عموى رقیه و برادرش قرار گذاشتند که دو روز بعد او را به تبریز یا تهران ببرند تا قولى را که به حاج عین‏الله داده بودند عملى نمایند; آن شب رقیه رؤیاى شب گذشته را بار دیگر در خواب دید و باز سراسیمه و نگران از خواب بیدار شد.با روشن شدن هوا رقیه از برادرش خواست تا به عمو خبر بدهد که به دیدنش بیاید و چیزى نگذشت که عمو در کنار برادرزاده‏اش نشست متعجب بود که رقیه چه کارى با او دارد. برادران و خواهرانش هم متحیر بودند و رقیه گفت: عموجون مى‏خوام یه چیزى رو فقط به تو و دادش بگم و دیگر اعضاى خانواده از اتاق بیرون رفتند. رقیه با گلویى بغض کرده ادامه داد: عموجون من دیشب و پریشب خوابى رو دیدم که بایستى بهتون بگم و در حالى که کتاب عربى سال دوم نظرى‏اش را ورق مى‏زد و اشک در چشمانش حلقه خورد گفت:خانم سبزپوشى را به همراه تعدادى از خانمهاى با عفاف که سوار بر اسبهاى نقره‏فام بودند دیدم که از کنار خانه ما مى‏گذشتند سلام کردم و با خوشرویى جوابم دادند. معلوم بود خانم با جلال و شوکتى است که بقیه خانمها گرد او مى‏گردیدند و احترام مى‏کردند. آن خانم رو به من کرد و گفت دخترم رقیه، دواى دردت پیش منه بیا قم، شفا مى‏گیرى، عمو و برادر دخترک سر به زیر انداخته به شدت به گریه افتادند و رقیه هم چنان که کتابش را ورق مى‏زد گرمى اشکش را روى دل دردمند خود حس مى‏کرد. عمو لحظاتى گذشت تا قدرى آرام گرفت و گفت: عزیز عمو، این موضوع رو به کسى نگو بعد رو کرد به برادرزاده‏اش و گفت محسن‏جون بى‏آنکه کسى بفهمد براى رفتن به قم تا عصر خودتو آماده مى‏کنى. بى‏بى‏معصومه(س) رقیه رو طلب کرده و گریه نگذاشت ادامه بدهد. عصر بود و آفتاب کم‏جانى در آسمان آبى شوط راه مى‏پیمود و نسیم خنک بهارى ابرهاى سپیدى را که تکه‏تکه بودند به طرف شرق مى‏دواند به طورى که سایه‏اش نیز از روى خانه‏ها و تپه‏ها مى‏گذشت. آنان راه ماکو را در پیش گرفتند و روز بعد ساعت ده صبح پنج‏شنبه قدم به قم نهادند در بدو ورود گلدسته‏هاى حرم را دیدند که ایستاده‏اند و منتظر قدمهایشان هستند تا به آنها خوش‏آمد بگویند. از دور سلامى به بى‏بى(س) دادند و به منزل یکى از آشنایان رفتند ولى موضوع را با کسى در میان نگذاشتند. هنگام اذان مغرب رقیه را به حرم بردند و خانم هاشم‏زاده که همسر یکى از آشنایان بود با رقیه همراه شد. شب جمعه بود و عمو و برادر هر دو انتطار اعجاز شگفتى را مى‏کشیدند ولى ساعت نیمه‏هاى شب را نشان مى‏داد ولى خبرى نشد. رقیه دلش گرفت و با دلتنگى به خانه برگشتند. رقیه خاموش و ساکت‏بود و فکر مى‏کرد که عمو و برادرش احساس مى‏کنند او به آنها دروغ گفته است‏با خود کلنجار مى‏رفت که به خدا من راست مى‏گم خودش به من گفت‏بیا قم. ولى حضرت معصومه من اومدم پس … و گریه مى‏کرد روز جمعه چهاردهم ذیحجه بود به جز خانم هاشم‏زاده بقیه به نماز جمعه رفتند. شب هنگام و براى بار دوم به حرم رفتند رقیه کنار خانم هاشم‏زاده روبه‏روى ضریح به ستونى تکیه داد. زنان و زائران با دیدن او برایش دعا مى‏کردند ولى او در عالم دیگرى سیر مى‏کرد نمازش را نشسته خواند بعد هم زیارت‏نامه را آغاز کرد باز اشک بود که از عمق وجود با اخلاص او سرچشمه مى‏گرفت و از دیدگان زجر کشیده و فرو رفته‏اش فوران مى‏زد، حرم شلوغ بود شلوغ‏تر از شب قبل. زائران از بهشت‏زهرا آمده بودند تا از زیارت حضرت معصومه محروم نمانند. امان‏الله و برادر دخترک و دو سه نفر از آشنایان در صحن امام مشغول نماز و نیایش بودند امان‏الله بیشتر از همه و مانند رقیه حال خوشى داشت رقیه نیز بى‏توجه به اطراف به ضریح مقدسه چشم دوخته بود یا فاطمه اشفعى لى فى الجنه فان لک عندالله شانا من الشان به یکباره رنگ صورت رقیه تغییر کرد و به چپ و راست مى‏نگریست‏به خانم هاشم‏زاده گفت: خاله، خاله، خاله‏جون همان صداست مى‏شنوى، خانم هاشم‏زاده مات و مبهوت به او نگاه مى‏کرد گمان مى‏برد که او هذیان مى‏گوید و حرفى نزد. اندکى بعد رقیه به همان حالت دچار شد. خانم هاشم‏زاده ترسید که نکند حالش بهم خورد. از جاى برخاست تا امان‏الله و برادر دخترک را خبر کند. به سختى از میان زائران گذشت و خود را به آنها رساند موضوع را به آنها گفت. رقیه براى بار سوم رنگش تغییر کرد صدایى در گوشش زمزمه مى‏کرد رقیه عزیزم، بلند شو شفایت دادم و شفایت دادم در ذهن او بارها و بارها تکرار مى‏شد. ناخودآگاه از جا بلند شد. آرى آرى بلند شد. ناباورانه هم بلند شد. دستى به پاهایش کشید نه همانند گذشته‏هاست. بدنش را لحظه‏اى در خاطر حسى خویش گذراند آرى سالم است‏بهتر از گذشته. امان‏الله به اتفاق پسر برادر و خانم هاشم‏زاده به درب قسمت‏خواهران رسیدند. مات و مبهوت ایستادند و رقیه را دیدند که متحیرانه به خودش نگاه مى‏کند سر و صداو ناله زائران صحن و سرا را پر کرده بود امان‏الله نگاهى به برادرزاده و خانم‏هاشم‏زاده کرد، گویا آنها تازه فهیمده بودند که چه اتفاقى افتاده است; اشک و بغض گلویشان را مى‏فشرد. رقیه قدرى به خود و مقدارى به ضریح نگاه مى‏کرد. عمو امان‏الله به سختى لب گشود و با صدایى بلند که در قسمت اعظمى از صحن امام به گوش رسید گفت: رقیه. عموجون، و رقیه برگشت و به عمو نگاه کرد چشمان دخترک پر بود از قطرات درشت اشک شکر و شوق، گویا زبانش بند آمده و قدرت تکلم از او سلب شده بود. زائران به امان‏الله و رقیه و حالتى که بینشان حکم‏فرما بود نگاه مى‏کردند سکوت نسبى فضاى صحن را فرا گرفته بود و همه به این منظره چشم دوخته بودند اما نمى‏دانستند چه اتفاقى افتاده، رقیه به زحمت لب باز کرد: عمو … عموجون … عموجون دیدى دعاى بابا و مامان در بقیع چه کرد! مى‏بینى عمو فاطمه زهرا(س) به دخترش نیابت داده، خوب مى‏بینى داداش‏جون من دیگه خوب شدم دیگه شبها برام بى‏خوابى نمى‏کشید. خاله، خاله‏جون من … من شفا گرفتم و صداى گریه‏اش بلند شد و با فریاد یا زهرا(س) و یا معصومه(س) به طرف ضریح رفت عمو نیز با یاالله و الله اکبر به طرف برادرزاده‏اش دوید تا او را از دست زائران که به تازگى دریافته بودند چه معجزه شگفتى رخ داده نجات دهد و اشک شوق و ارادت بود که به همراه یا زهرا یا فاطمه المعصومه تا عرش راه مى‏پیمود و صداى صلوات و تکبیر حرم و قم را عطرآگین کرده بود. نقاره‏ها به صدا درآمد و گوش جان شاهدان و شنوندگان به وجد آمد و دستها به سوى خدا بلند شد و اللهم صل على محمد و آل محمد
 

ارسال یک دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.