جایگاه سیاسی شیعیان امارات

جایگاه سیاسی شیعیان امارات

رابطه میان دولت و جامعه، موضوع اصلی جامعه‌شناسی سیاسی است که یکی از مهم‌ترین موضوعات نظریه‌پردازی سیاسی و اجتماعی در طی قرون اخیر بوده است.

جامعه‌شناسی سیاسی به مفهوم نوین خود، حاصل تحولات سیاسی و اجتماعی عصر جدید است. به طور کلی می‌توان گفت که موضوع جامعه و قدرت اجتماعی یا نیروها و گروه‌های اجتماعی از قدرت سیاسی و قدرت دولتی از یک سو و جامعه و قدرت اجتماعی یا نیروها و گروه‌های اجتماعی از سوی دیگر است. از این دیدگاه، قدرت سیاسی شامل قدرت دولتی و قدرت اجتماعی است و در کل پیکره جامعه پراکنده است.

موضوع اصلی جامعه شناسی سیاسی، به طور کلی بررسی روابط دولت و جامعه و به ویژه تأثیرات جامعه بر روی دولت است. از این رو در جامعه شناسی سیاسی، شناخت جامعه و پیچید‌گی‌های آن نقطه عزیمت شناخت زندگی سیاسی به شمار می‌رود. با این همه در جامعه‌شناسی سیاسی، زندگی سیاسی، صرفا سایه و بازتاب فرایندهای اجتماعی به شمار نمی‌رود. دولت به عنوان محل اعمال عالی‌ترین اراده در جامعه سیاسی، گرچه به وسیله عوامل اجتماعی تعیین می‌شود، لیکن عملاً مهم‌ترین نیروی فعال است. به عبارت دیگر، دولت تنها عرصه کشاکش نیروهای اجتماعی نیست، هر چند در جامعه شناسی سیاسی، ما بیشتر با این وجه از آن سر و کار داریم. امروزه جامعه شناسی سیاسی بر حول موضوع اصلی آن یعنی روابط دولت و جامعه در حوزه‌های پژوهشی گوناگون توسعه یافته است.

جایگاه سیاسی شیعیان در ساختار سیاسی این کشور را می‌توان از دیدگاه فوق مورد بررسی قرار داد و آن را در مؤلفه‌های جامعه شناسی سیاسی جستجو نمود و مورد بررسی قرار داد.

ـ شیعیان امارات متحده عربی در قانون اساسی و در قوانین اجتماعی و فرهنگی، هیچ جایگاه و نقش قانونی ندارند. حاکمان امارات از حضور اقلیت قابل ملاحظه شیعیان در این کشور دغدغه خاطر دارند.

ـ دولت امارات برای شیعیان امارات در حاکمیت و قوای سه‏گانه نیروهای مسلح سهمی در نظر نگرفته‌، هر چند تعدادی از آنان در نیروهای مسلح پذیرفته شده‌اند؛ اما آنان هیچ نقش مهم و تأثیر‏گذاری در این نیروها ندارند.

ـ شیعیان امارات متحده عربی تمایلی برای حضور در صحنه سیاسی کشور و نفوذ چندانی در آن ندارند. آنان شیعیان بیشتر به فکر کار و تجارت هستند و گرایشات مذهبی سنتی دارند و از هرگونه تنش و حساسیت‏های مذهبی و نژادی و سیاسی دوری می‏کنند.

ـ برخی شیعیان امارات از ارتباط و نزدیکی با مراکز و ارگان‌های وابسته به جمهوری اسلامی ایران هراس دارند و نسبت به انقلاب اسلامی ایران بی‏تفاوت بوده ولی به مراجع تقلید نجف اشرف ابراز تمایل و گرایش نشان می‏دهند. آنان هیچ حزب یا گروهی ندارند و تنها همّشان کار کردن در امور تجارت است.

نقش شیعیان در قوای سه گانه حکومت

بررسی‌های انجام شده نشان می‌دهد شیعیان امارات در سطوح بالای حکومت حضور چندان مؤثری ندارند؛ اما به طور غیر علنی در سطوح میانی در برخی وزارتخانه‌ها مانند وزارت آموزش و پرورش و آموزش عالی و اداره‌ها حضور غیرفعال دارند. به علاوه شیعیان امارات نقشی در قوه مقننه ندارند و در قوه قضائیه هم هیچ نیرویی و در نتیجه هیچ نقشی ندارند. قضات و مسئولین ارشد این قوه توسط دولت تعیین و استخدام می‌شوند.

فرصت‌های پیش روی شیعیان امارات

ـ بر اساس منشور سازمان بین المللی جمعیت حدود بیست درصدی شیعیان امارات یک اقلیت قابل توجه در این کشور محسوب می‌شوند.

ـ شیعیان امارات در دبی از فضای باز فرهنگی برخوردارند و این امر می‌تواند زمینه را برای حضور فعال و جدی در امور فرهنگی و دانشگاهی فراهم نماید. که این امر می‌تواند بر سیاست دولت در تغییر نگرش خود پیرامون شیعیان تأثیرگذار باشد.

ـ دعوت شیخ مکتوم بن راشد حاکم دبی از شیعیان برای خدمت به منافع بازرگانی دبی برای سفر و اقامت در این کشور و اعطای مشوق‌هایی مثل زمین رایگان، محافظت شخصی و معافیت از پرداخت گمرگ.

ـ پذیرفتن مذهب تشیع شیعیان امارات توسط آل بوفله که یکی از شاخه‌های قبیله بنی یاس است و در دبی زندگی می‌کنند. خانواده‌ی شیخ راشد، حاکم دبی، از این قبیله است. این قبیله و قبیله بحارینه، قبایلی هستند که در دبی ساکن‌اند.

ـ فعالیت چشم‌گیر خانواده‌های ایرانی در امور اقتصادی دبی و شناخته شدن آنان به عنوان مهاجران قدیمی ایرانی در جامعه این شیخ‌نشین. این مهاجرین، شهروندان خوبی برای این شیخ نشین و کشور امارات هستند و برخی از آنان وارد دولت امارات شده و پست وزارتی نیز گرفته‌اند.

ـ مشارکت و سرمایه گذاری شیعیان ایرانی بومی اماراتی در بخش توسعه و عمران این کشور. آنان اولین هتل مدرن دبی که شامل هتل اینترکانتیننتال و هیتات رجینسی است را در اواسط دهه ۱۹۷۰ میلادی ساختند.

ـ داشتن خانواده‌های با نفوذ ایرانی در دبی مانند گله داری، گرگاش، العقیلی و رفیقدوست. این افراد چندین فعالیت اقتصادی و سرمایه‌گذاری دارند و نمونه‌ی فرصت‌های کاری موجود در دبی هستند. آنان سابقه‌ی طولانی در فعالیت‌های سازمانی و تجاری از دهه ۱۹۴۰ میلادی در این کشور دارند.

ـ تعامل خوب میان شیعیان و اهل تسنن امارات با یکدیگر، جدا از برخی رفتارهای از سوی بعضی جریان‌های افراطی تکفیری و دولت، با یکدیگر باعث می‌گردد تبلیغات وهابی‌ها علیه شیعیان را کاهش دهد.

ـ سنی‌های اماراتی نسبت به ایران و ایرانیان نظر خوبی دارند. بعضی مساجد که تندروی می‏کردند، توسط خود دولت کنترل شد. توده مردم با ایرانی‏ها رفتار خوبی دارند.

ـ تعامل خوب میان شیعیان و سنیان غیرتندرو می‌تواند از هر گونه اختلافات فرهنگی، مذهبی، سیاسی و اجتماعی جلوگیری کنند و تبلیغات جریان‌های افراطی تکفیر را کاهش دهند.

ـ مهاجرت شیعیان ایرانی در سالهای دور به این کشور و اقامت آنان در این کشور بر اساس عرف بین المللی یک اقلیت مذهبی و قومی در این کشور محسوب می‌شوند.

ـ با استفاده از ماده یکم مشترک میثاق حقوق مدنی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، شیعیان می‌توانند آزادانه موقعیت سیاسی خود را تعیین کنند و آزادانه به توسعه‌ی اقتصادی اجتماعی و فرهنگی خود بپردازند.

ـ حضور اکثریت شیعیان در ابو‌ظبی و دبی، دو شیخ نشین مهم امارات، از لحاظ سیاسی و اقتصادی می‌تواند در سیاست گذاری اقتصادی دولت تأثیر‌گذار باشد.

ـ وجود عوامل مشترک فراوان در میان اقوام و بستگان نزدیک نسبی و سببی مردم جنوب ایران و مردم امارات از حیث قبیله و خون و به دلیل قرابت فامیلی، تردد میان این دو جامعه بسیار زیاد شده ا ست.

ـ همزیستی مسالمت‏آمیز شیعیان با اهل تسنن در امور اقتصادی و بازرگانی می‌تواند روابط خوبی در صحنه تجاری با هم ایجاد کند و نیز روابط خود را با جامعه امارات تقویت می‌کنند.

ـ دسته‌ای از ایرانیان در امارات هستند که با شرایط و امکانات خوب از نظر اقتصادی در این کشور زندگی می‌کنند و معمولا دارای شرکت‌های تجاری و بازرگانی بوده و در مواردی نیز از تخصص‌های علمی و فنی برخوردار بوده و برای زندگی از شرایط مناسبی بهره‌مندند.

ـ آمار اتاق تجارت و صنایع دبی نشان می‌دهد هشت هزار و پنجاه شرکت ایرانی در دبی ثبت شده‌اند که این بیانگر فعالیت‌های اقتصادی ایرانیان در طیف گسترده‌ای عمرانی و زیر بنایی دبی است.

ـ طبق آمار رسمی اتاق بازرگانی امارات و اداره ثبت شرکت‌ها، تنها ۷۰۰ شرکت ایرانی جدید التأسیس در دبی به ثبت رسیده است.

ـ سرمایه‌گذاری ایرانیان در حدود ۲۰۰ میلیارد دلار در امارات در سال ۲۰۰۵ و احتمالا حدود ۳۰۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶، می‌تواند سهمی در توسعه این کشور در امور اقتصادی و عمرانی داشته باشند.

ـ حضور و تجمع بیشتر شیعیان در مراکز تجاری امیرنشین دوبی؛ که این شیخ نشین، پس از ابوظبی مهم‌ترین شیخ نشین امارات است و از بعد تجاری، یکی از پر رونق‌ترین شهرهای منطقه به شمار می‌آید و به لحاظ جمعیتی نیز از پرجمعیت‌ترین امیرنشین‌های امارات است.

ـ نقش قابل توجه مهاجران ایرانی قبل و پس از انقلاب اسلامی در دبی، و موفقیت آنان در امور اقتصادی دبی.

ـ اشتغال ایرانیان در امارات عامل مؤثری در اقتصاد و فرهنگ این کشور می‏باشد. از نظر اقتصادی، ایرانیان عامل تعیین‏ کننده هستند و قسمت‌های زیادی از تجارت دبی را در دست خود دارند.

ـ با توجه به اشتراکات گسترده میان دو جامعه ایران و امارات از نظر اقتصادی، زمینه برقراری روابط تجاری، اقتصادی و بازرگانی بسیار خوبی در این دو کشور فراهم شده است.

ـ فعالیت ایرانیان در حوزه‌های متعدد امارات به عنوان معلم، استاد، مسئولان بانکی و پزشک.

ـ حضور حدود ۱۰٬۰۰۰ ایرانی و بیش از ۵٬۰۰۰ دانش‌آموز در مدارس و دانشگاه‏‎‎های امارات که این حضور نشانگر مشارکت شیعیان امارات در امور آموزشی این کشور است.

ـ تأسیس نخستین مدرسه ایرانی در دبی در سال ۱۳۳۶ و مدارس ایرانی در شارجه و ابوظبی و نیز داشتن هفت مجتمع بزرگ آموزشی ایرانی، یک مدرسه بین‌المللی و یک مجتمع غیرانتفاعی مخصوص ایرانیان در امارات، فرصت خوبی در بالا بردن سطح علمی فرزندان شیعه در این کشور می‌باشد.

ـ سطح علمی اکثر دانش آموزان در کشور امارات که تحت نظام آموزشی مدارس جمهوری اسلامی ایران تحصیل می‌کنند نسبتا خوب است و در مجموع باید اذعان نماییم که شاگردانِ ممتاز و حتی در بعضی موارد از تیزهوشان نیز در میان آنها مشاهده گردیده است.

ـ بسیاری از افراد پلیس امارات، اصالتا متعلق به قسمت جنوبی ایران و بلوچستان هستند.

ـ همزیستی مشترک میان مردم این دو کشور از نظر قبیله‌ای باعث شده که در بسیاری از موارد افرادی در هر دو سرزمین دارای محل استقرار و منزل و خانواده و بستگان بوده و به طور دایم در تردد باشند.

ـ داشتن مساجد و حسینیه‌ها می‌تواند بستر مناسبی برای فعالیت‌های فرهنگی و تبلیغی و نیز برای حضور مردم در این اماکن برای حفظ هویت دینی و ملی خود باشد.

ـ برگزاری مراسم به صورت سنتی و علنی و پخش اذان از بلندگوی مساجد و حسینیه‌ها به صورت علنی در دبی امتیاز ویژه‌ای برای شیعیان در این شیخ‌نشین است.

چالش‌های پیش روی شیعیان امارات

الف: چالش‌های درونی شیعیان

ـ شیعیان بومی و مهاجر، در امارات پراکنده هستند. شیعیان بومی در جامعه امارات مهار شده و نیز شیعیان مهاجر در جامعه امارات به دلیل اشتغال و شراکت تجارتی آنان با اماراتی‌ها در این جامعه مهار شده‌اند.

ـ عدم وجود انسجام و اتحاد در میان شیعیان به خاطر فقر فرهنگی و مذهبی، یکی از آسیب پذیری‌های شیعیان در امارات است.

ـ عدم وجود یک مرکزیت رهبری شیعی برای هدایت کامل تمام شیعیان در امارات که جنبه‌های اجتماعی و مذهبی را همزمان بر عهده بگیرد و بتواند در مقام دفاع از حقوق حقه شیعیان در این جامعه قرار گیرد.

ـ عدم دخالت در امور سیاسی و نداشتن بینش سیاسی یکی از موارد آسیب‌پذیری ایرانیان اماراتی‌ است.

ـ شیعیان از لحاظ حقوقی و حتی انجام شعائر مذهبی هم در این کشور با مشکل روبه‌رو هستند، چرا که آنها با یک شیعه طبق قانون سنی‌ها رفتار می‌کنند و این یعنی مذهب شیعه را عملاً به رسمیت نمی‌شناسند.

ـ شیعیان بومی امارات به تدریج در فرهنگ جامعه امارات مهار شدند.

ـ بافت اجتماعی شیعیان خوجه اثنی‌عشری باعث ایجاد واگرایی میان خود و شیعیان شده است.

ـ عدم تلاش دسته‌ای از ایرانیان که سال‌های متمادی در امارات زندگی می‌کنند، برای دریافت تبعیت اماراتی، معمولا در شرایط زندگی نامناسبی به سر می‌برند و با واژه «بدون» خوانده می‌شوند.

ـ عدم ارتباط اداری قوی شیعیان با بدنه اداری و سیاسی دولت امارات متحده عربی.

ـ عدم ارتباط قوی و رسمی مراکز رسمی شیعیان با یکدیگر و نیز با دولت امارات.

ـ شیعیان در امارات، پایگاه فرهنگی و اجتماعی ندارند؛ حتی مجله هم ندارند که معارف تشیع را مطرح کند.

ـ مشکلات اقتصادی شیعیان و جوانان و نداشتن کار، باعث ایجاد مشکلات اخلاقی و بی‌بند و باری و اعتیاد و انحرافات جنسی شده است.

ـ نبودن روحانی عالم و با نفوذ که بتواند اداره و رهبری شیعیان را در دست بگیرد.

ـ شیعیان امارات به دلیل فقر فرهنگی، فقر دینی، حفظ منافع مادی و رفاه‌طلبی به دنبال جایگاه نیستند.

ـ نداشتن مراکز فرهنگی، هنری و ورزشی در نزدیکی مناطق مسکونی شیعیان.

ـ تهاجم فرهنگی غرب در این جامعه عمدتاً در قالب پخش برنامه‌های مبتذل از ماهواره که عامل فساد جوانان است.

ـ بسیاری از خانواده‌ها از تهاجم فرهنگی که اثر بسیار شدیدی را در اشاعه فرهنگ مبتذل غربی و متزلزل کردن بنیان‌های اخلاقی و مذهبی و عقیدتی داشته است رنج می‌برند.

ـ شیعیان در الفجیره در اقلیت می‏باشند و شدیداً در فقر فرهنگی و سیاسی و مذهبی به سر می‌برند و از نداشتن یک پایگاه مذهبی، بسیار رنج می‏برند.

ـ تعدادی از شیعیان بومی در ارتش، پلیس و ادارات استخدام هستند اما متأسفانه هویت شیعی خود را کتمان می‌کنند.

ـ به شیعیان در ادارات، پست‏های مهم و در ارتش درجات بالا نمی‏دهند و اگر هم بفهمند شخص شیعه‏ای در یک منصب مهم قرار گرفته است، اخراجش می‌کنند. کسانی که پیرو مذهب اهل بیت^ هستند، به سختی استخدام می‏شوند.

ـ دختران شیعه برای تحصیل در مدارس خصوصی با مشکل مواجه هستند چرا که با اختلاط پسر و دختر در بعضی از مدارس مواجه هستند.

ـ شیعیان امارات مدرسه اختصاصی ندارند لذا دانش آموزان شیعه در مدارس دولتی تحصیل می‏کنند و غیر شیعه تربیت می‏شوند. البته مدرسه فارسی زبان هم داریم.

ـ شیعیان اماراتی تشیع را دوست دارند اما در ظاهر به خاطر ترس از حکام، هویت و علاقه‌مندی خود را به شیعه آشکار نمی‌کنند.

ـ در میان بعضی از خانواده‌ها و جوانان شیعه امارات، آشنایی به مسائل اعتقادی، عملی و مبانی اعتقادی و مذهبی وجود ندارد.

ـ تعدادی از شیعیان بومی امارات، واجبات یومیه خود را طبق احکام اهل تسنن انجام می‌دهند.

ـ نبودن حوزه‌های علوم دینی که بتواند جوانان را با علوم اسلامی از قبیل فقه و حدیث و قرآن آشنا کند.

ـ امام جماعت‌های شیعه در امارات به خاطر اختناق، با هم تعامل ندارند.

ـ برقراری تعامل و ارتباط میان امام جماعت‌های شیعه با اهل تسنن فقط محدود به کنفرانس‏هاست.

ـ شیعیان بومی امارات نمی‌خواهند خود را در جامعه امارات، شیعه مذهب معرفی کنند.

ـ شیعیان در امارات تنها در ایام عاشورا در مساجد شیعه حضور خوبی دارند و در ایام دیگر حضور قابل توجهی ندارند.

ـ عدم تمرکز فعالیت‌های مذهبی و دینی مربوط به شیعیان در یک مرکز و انجام فرائض و فعالیت‌ها به طور سنتی توسط هر کدام از فرق شیعه در امارات.

ـ عدم وجود روحانیون و مبلغین مذهبی کاملاً آشنا با مسائل اجتماعی، مذهبی و فرهنگ مردم برای انجام امور تبلیغی و پاسخگویی به مسائل شرعی و مذهبی و اجتماعی.

ـ کمبود و عدم دسترسی کافی به منابع و آثار شیعی برای بهره‌برداری‌های علمی و فقهی.

ـ کمبود مدارس اسلامی برای تربیت نوجوانان و جوانان شیعه و نیز بالا بودن میزان بی‌سوادی.

ـ کمبود کتابفروشی و کتابخانه و ویدیو کلوپ‌های اسلامی برای عرضه نوارهای صوتی و فیلم‌هایی که عاری از مسائل خلاف اخلاقی و جنبه‌های بدآموزی باشند.

ـ ایرانیان شیعه که موفق به اخذ تابعیت شده‏اند اکثرا تظاهر به سنی بودن می‏کنند و از حضور در محافل شیعیان تا حد امکان دوری می‏نمایند.

ـ نبودن روحانی عالم و با نفوذ که بتواند اداره و رهبری شیعیان را در دست بگیرد.

ـ بافت اجتماعی شیعیان خوجه اثنی عشری باعث ایجاد واگرایی میان خود و شیعیان شده است.

ـ عدم توانایی شیعیان فعال برای جذب گسترده‌تر نسل جوانان شیعه در امارات.

ـ فقر مالی، زمینه‌های ترک تحصیل فرزندان در میان خانواده‌های شیعیان را فراهم آورده است.

ـ بهره‌برداری از نیروی خدماتی خارجی در بسیاری از منازل، بیشترین تأثیر منفی را در تربیت کودکان در سنین کودکی دارند.

ـ وجود مراکز فساد در هتل‌ها و گسترش فروش مشروبات الکلی در هتل‌ها به صورت رسمی که باعث شد، بسیاری از جوانان اماراتی برای استفاده به این هتل‌ها رو بیاورند.

ـ برخی از تجار شیعه در امارات زندگی می‏کنند و به خاطر ترس از اخراج هویت خود را آشکار نمی‏کنند.

ـ جوانان شیعه در امارات، تمایل و انگیزه درس خواندن ندارند و بیشتر دانشگاه‌های این کشور غیر انتفاعی است و دانشجویان از این دانشگاه‌ها به آسانی مدرک می‌گیرند.

ـ افزایش تعداد توریست‌های خارجی که با پوشش نامناسب در انظار عمومی ظاهر می‌شوند باعث گسترش فساد در میان جوانان می‌شود.

ـ سختگیری‌های بخش‌های مختلف دولت امارات برای اعطای اقامت به متقاضیان جدید اقامت در این کشور.

ب: چالش‌های پیش‌روی شیعیان با دولت امارات

ـ حکام امارات تا قبل از انقلاب اسلامی ایران با شیعیان میانه خوبی داشتند خوب بودند چون به یک قدرت سیاسی مطرح نبود؛ اما بعد از مطرح شدن قضیه هلال شیعی، آنها تحت الشعاع فشارهای آمریکا قرار گرفته و سخت‌گیری به شیعیان را آغاز نمودند.

ـ دستگاه‌های امنیتی کشورهای غربی یک اتاق عملیات مشترک با نیروهای امنیتی امارات برای جاسوسی بر ضد شهروندان و مسافران ایرانی حاضر در این کشور تشکیل داده‌اند.

ـ دولت امارات به شیعیان افراطی در این کشور آزادی بیشتری می‏دهد. و نیز به آنها اجازه داده می‏شود از برخی شیعیان تندرو برای سخنرانی هم دعوت کنند.

ـ حکام دبی، اقدمات خشونت‌آمیز خود را بر ضد شیعیان مقیم آن و مسافران ورودی به این کشور را افزایش داده که این امر اقدامی طائفه‌ای و زشت از سوی مقامات رسمی این کشور به شمار می‌رود.

ـ لغو اقامت تعدادی از شیعیان اماراتی در دبی و ضرب‌الاجل دادن برای خروج از این شیخ نشین و زیان رساندن مادی به آنها و محروم کردن فرزندان آنان از تحصیل در این کشور.

ـ قبلاً در حدود ۱۵۰ نفر روحانی و طلبه برای تبلیغ به امارات می‌آمدند اما اکنون برای سه چهار نفر ویزا صادر می‏کنند.

در امارات کانال‌های تلویزیون و ۵ شبکه ماهواره‌ی علیه تشیع برنامه دارندـ حکام امارات سعی دارند که فرهنگ و زبان ایران در منطقه رشد نکند و حضور ایرانیها در آنجا تثبیت نگردد.

ـ معاون کل پلیس دبی که سال‌ها خدمت داشت چند سال پیش به علت شیعه بودنش از کار برکنار شد.

ـ شیعیان در انجام دادن شعائر مذهبی در این کشور با مشکل رو برو هستند، چرا که دولت امارات با یک شیعه طبق قانون سنی رفتار می‌کند و این یعنی مذهب شیعه را عملاً برسمیت نمی‌شناسد.

ـ مقامات امنیتی در امیرنشین دبی فهرستی از اسامی شخصیت‌های شیعی را برای اخراج از این کشور تهیه کرده‌اند که بیشتر آن را روحانیون و خطیبانی از کشورهای ایران، عراق، پاکستان و هند تشکیل می‌دهند.

ـ اقدامات امنیتی مسئولان بلندپایه اماراتی در حالی صورت می‌گیرد که بسیاری از گروه‌های وهابی تندرو آزادانه ضد منافع شیعیان در این کشور فعالیت می‌کنند و کسی مانع آنان نمی‌شود.

ـ طرح امنیتی علیه شیعیان در امارات، بخشی از طرح بزرگ تری بر ضد ایران و شیعیان ایرانی جهت تضعیف جایگاه آنان در این کشور است.

ـ توهین ضاحی خلفان، فرمانده پلیس دبی به ساحت مقدس آیت الله العظمی سیستانی.

ـ حکام امارات در راستای حذف تجار بزرگ ایرانی و جلوگیری از بزرگتر شدن قدرت و سرمایه‌ی آنها در دبی، به آنان اتهام ارتباط داشتن با یکی از ارگان‌های جمهوری اسلامی ایران می‌زنند.

پ: چالش‌های پیش روی شیعیان با وهابی‌های نفوذی در دستگاه‌های دولتی امارات

ـ در امارات وهابی‌گری و سلفی‌گری وجود دارند و وهابی‌های طالبانی وابسته به عربستان در ادارات نفوذ کرده و علیه شیعیان این کشور فعالیت‌های تخریبی و غیر مذهبی می‌کنند.

ـ وهابی‌ها در مدارس خصوصی و دولتی، در وزارتخانه‌ها، در مساجد اهل تسنن، در روزنامه‌ها، وسایل ارتباط جمعی و نشر کتب و… در امارات علیه شیعه و شیعیان فعالیت می‌کنند.

ـ وهابی‌ها در ابوظبی و در شارجه حضور جدی و فعالی دارند. شیخ نشین شارجه دست آنان را باز گذاشته و در کانال‌های تلویزیون و شبکه‌های ماهواره‌ی این شیخ نشین بویژه شبکه ماهواره‌ی «الکلمه» که به زبان فارسی پخش می‌شود علیه شیعیان فعالیت تبلیغاتی گسترده‌‌ای می‌کنند.

ـ در شیخ نشین‌های امارات، وهابی‌ها علیه شیعیان فعالیت می‌کنند. در یک محاسبه می‌توان گفت که بودجه فعالیت این وهابی‌ها ۵۰% از ابو ظبی، ۲۵% از دوبی و ۲۵% دیگر آن از شیخ نشین‌های دیگر این کشور تأمین می‌شود.

ـ در امارت راس الخیمه پایگاه وهابیت قوی و محل مناسبی برای شیعیان در برگزاری مراسم نمی‌باشد.

ـ طالبان با همکاری آمریکا به منظور اجرای سناریوی کوچاندن شیعیان از این منطقه استراتژیک (خلیج فارس) فشارهای زیادی را بر شیعیان وارد می‌کنند و دوسال است وهابیون راه‌های ارتباطی و ورود و خروج به این منطقه را در اختیار دارند و شیعیان باید هزینه‌های گزافی بابت این مسئله بپردازند.([۱])

 

[۱]) منبع: (۱،۲،۳،۳،۴) بشیریه، حسین، کتاب جامعه شناسی سیاسی ایران، ۱۳۷۹ صص۱۸ـ۱۹ـ۲۱٫

منبع: برگرفته از کتاب شیعیان امارات؛ اختصاصی مجمع جهانی شیعه شناسی

http://shiastudies.com/fa

ارسال یک دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.