صفحه اصلی > مرکز اطلاعات > پایگاه مقالات > شیعه شناسی > غدیر > دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲)
تاریخ انتشار : ۱۷ دی ۱۳۹۷


دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲)

 

فصل تازه ولایتسید علی اصغر موسویچیست این بهار خجسته؟ چیست این لحظه شگفت زیبا، زیبای شگفت؟انگار این شگفتی تنها در آسمان نیست؛ گویی کره زمین را هاله‏ای از انوار سبز، احاطه کرده است! گویی تکامل واپسین زمین، در حال شکل‏گیری است! این تنها معجزه نوروز نیست. این تنها شکوه آغازین بهار نیست. این نور، برای آسمانیان، آشناتر از زمینیان است. امروز، روز تمام زیبایی‏هاست؛ روز تبلور عشق در تمام آینه‏هاست؛ روز زیبای «ولایت» است؛ روز تکامل مادی و معنوی آفرینش. امروز، روز شکوفایی ولایت در قاموس خلقت است؛ یک روز «توحیدی» زیبا که ترجمان «عدل» الهی در قامت «امامت» است؛ ترجمان صداقتِ «معاد» در بلاغتِ «نبوت»، نتیجه تلاش هزاران پیام‏آور الهی.صدای دلنشین حضرت جبرئیل علیه‏السلام است و جان مشتاق حضرت رسول صلی‏الله‏علیه‏و‏آله .ندای وحی، جان و تن حضرت را می‏آشوبد و تبسمی دل‏نشین، بر لب‏های مبارکش می‏نشیند. احساسی سبک و شعف‏ناک، سراسر وجودش را فرا گرفته است.«کیست مولا، آنکه آزادت کند!»اینک زمان، آغاز دیگری را تجربه می‏کرد. فصلی تازه در حال شکفتن و تبلوری تازه در حال شکل گرفتن بود؛ آغاز فصل عشق، فصل ارادت، فصل زیبای ولایت؛ فصلی که می‏طلبید دست‏های حضرت پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله را برای توسل؛ برای دعا: دعایی به زیبایی اجابت:«اللهم وَالَ مَن وَالاهُ و عَادِ مَن عاداهُ، وانصُرْ مَن نَصَرَهُ، وَاخْذُلْ مَن خَذَلَهُ»… اندک اندک جمع‏ها به هم پیوست. نجواها به زمزمه‏های بلند بدل شد. آن‏گاه، چشم‏ها فراتر از نگاه‏ها به چهره زیبا و متبسّم پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله دوخته شد. سکوت… سکوتی در نهایت زیبایی، آسمان و زمین را در بر گرفت. اینک، پیام‏آور خوبی‏ها بود و پیامی دیگر؛ پیامی که باعث شادمانی اهل دل و غمگینی نفاق‏پیشگان بود. پیام پیام‏آور مهربانی به همه رسید. اینک کائنات باید شاهد پیوند «امامت و نبوت» می‏شد؛ پیوندی که انوار آن، با گره خوردن دست‏ها در همدیگر، تمامی آسمان و زمین را در برگرفت و ذره ذره هستی، شروع به تسبیح ذات اقدس باری‏تعالی کردند.اینک خداوند، آرمانی‏ترین اندیشه را به پیامبر خویش ارزانی داشته بود؛ اندیشه‏ای که در جهان خاکی، تحولی عظیم و در جهان افلاکی، ذوقی سلیم، برای عبادت حضرت پرورگار به وجود می‏آورد. گویی هنگام عاشقانگی‏ها بود؛ هنگام به وجد آمدن تمامی سلول‏ها، با ذکر «یا علی».فرمود: هر کسی را که من مولای اویم، علی مولای اوست؛ مولایی که شما را از بند خودپرستی‏ها آزاد خواهد کرد؛ «کیست مولا؟ آنکه آزادت کند».هر دو دست، نشان عظمت همدیگر بودند؛ عظمتی که خداوند، آن را در ادیان دیگر بشارت داده بود؛ بشارت امامت و حکومت صالحین بر زمین! بشارت فصلی که عدالت الهی را در نقطه نقطه زمین مستقر کند. بشارت ولایت مولا امیر المؤمنین، عدل مجسم خداوند در زمین.درود خداوند بر امین وحی الهی و کشتیبان نبوت، حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی صلی‏الله‏علیه‏و‏آله و روح نماز، مولای جوان‏مردان، حضرت علی مرتضی باد.آحاد ملک چو سجده بر آدم کردبر نام علی و شوکت خاتم کرددر روز غدیر خم نه تنها آدمبر قامت مرتضی فلک سر خم کرد
غدیر، عید می‏شود؟حمیده رضاییاین آخرین نظاره‏های خورشید است. شلاق شن‏های روان و صدای زنگ بی‏گاه شتران؛ آخرین تصویر دست‏ها و چشم‏های داغدار.کویر، دو زانو نشسته است، سنگ‏ریزه‏ها و شن‏های داغ ـ حجه الوداع ـ نفس‏های گلوگیر. صدایی نیست؛ سکوت، هیاهوی حوالی را می‏شکند.سرهای آوار بر زانون، محزون و ماتم‏زده؛ «خداحافظ مکه، مدینه، شعب…»این آخرین کلماتی‏ست که از گلوی خورشید شنیده می‏شود.گرمای تابستان بر تن دقایق، عرق کرده است. خداحافظ، هوای نفس‏گیر مکه، خداحافظ مدینه!چشم می‏چرخاند از زاویه وداع، دست بالا برده است و چشم‏های نظاره‏گر را شاهد می‏گیرد به پیمانی که دست‏هایش را در دست‏های علی گره می‏زند.آرام آرام هیاهو رنگ می‏گیرد ـ لبخندها و کینه‏ها ـ . دست‏های بیعت و خنجرهای گره شده در مشت. سر بر گریبان،های‏های اشک می‏ریزند وداع با رسول را و رسول که صدایش در بیابان‏های تفتیده، خواب خاک را می‏شکافد که:افراشتم دو دست که می‏خواهمت علیاین برکه شاهد است که می‏خواهمت علیوقتی رسول دست علی را گرفته بودلبخند می‏زد و دلش اما گرفته بودبغض‏هایی تنومند، زائرانی خسته، چشم‏هایی بارانی، سر بر گریبان اندوه، آخرین نظاره‏های خورشید.خداحافظ، رسول! پس از سال‏ها تلاش، سفرت را آغاز کرده‏ای به سوی آرامش، به سوی معبود.خداحافظ، رسول! بیست و سه سال سکوت علی، نشانی از بیعت در این هنگامه تاریخ‏ساز است.یک لحظه محو شد اثر سنگ‏ریزه‏هاخاموش شد دو چشم تر سنگ‏ریزه‏هامرگ ستاره‏ها همه یک یک شروع شداز آن دقیقه مرگ ملائک شروع شدماهِ بدون پرتو خورشید می‏شود؟!حالا شما بگو که غدیر عید می‏شود؟!
دست بیعتخدیجه پنجیاز دوردست، صدایی، سکوت صدا را می‏آشوبد. به گمانم صدای زنگ کاروان است که در همهمه وحشت‏افزای تنهایی برکه می‏پیچد.ای کاش لحظه‏ای کنار من درنگ کنند تا تنهاییِ خود را با حضورشان قسمت کنم.ای کاش آبی داشتم تا عطش و خستگی راه را با خنکای وجودم فرو می‏نشاندند! غدیر، خسته و تنها، سر در گریبان فرو برده و رؤیاهایش را آه می‏کشد.کاروان نزدیک و نزدیک‏تر می‏شود. ناگاه، صدایی، در سکوت کاروان پیچید. صدایی، حجاز را به لرزه افکند.«بایستید! دهان‏های باز برگشتند تمام گردنه‏های حجاز برگشتندهمین که پرده خاموش کاروان افتاد صدا دوید و در آغوش کاروان افتاد»رفتگان را فرا خوانید و جاماندگان را دریابید که پیامی مهم دارم.سکوت، به زمزمه نشست. زمزمه‏ها بلند و بلندتر و موجی از همهمه در کاروان افتاد. دستان خدا در دست رسول اللّه‏ صلی‏الله‏علیه‏و‏آله ، بالا رفت.«مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاه». تاریخ سال‏خورده حجاز، هنوز هم هجوم بی‏دریغ دستانی را که برای بیعت پیش می‏آمدند، به خاطر دارد.شادباش‏های آمیخته با کینه فرود آمدند.سیل تبریک‏های پیاپی که بوی نفرت می‏داد.عقده‏ها سر باز کرده و زخم‏های چرکینی که متولد شد…. و خدا، ولایت علی علیه‏السلام را به انسان هدیه کرد و حصار محکم خود را به بشر ارزانی داشت. چشمه حیات جاری شد تا بنی‏آدم، عطش بی‏حد و حصر خود را فرو بنشاند به زلالیِ محبت مولا.و حب علی، سرآغاز همه خوبی‏ها گشت. راه راست نمایان و دین خدا تکمیل شد.آینده تاریخ انسان، به دست‏های «ید اللهی» علی سپرده شد تا در سایه‏سار محبت و عدالت بی‏دریغش، به آرامش برسد.بارانی از رحمت، باریدن گرفت. خدا، مهر علی را به خاک هدیه کرد و خاک، بارور شد، نام علی را به گوش آب‏ها خواند و رودها خروشیدند، یاد علی را به درخت‏ها، سپرد و درخت‏ها، سبز شدند.صدای هلهله می‏آید؛ اما حزنی غریب، گلوی لحظات را می‏فشرد غدیر، شاد و غمگین است.اینجا نقطه آغاز دلتنگی‏های علی است؛ شروع داستان حق‏طلبی فاطمه علیهاالسلام . غدیر، رنج روزهای نیامده علی است؛ ابتدای بیست و پنج سال خانه‏نشینی ذوالفقار.غدیر، اولین پژواک از اندوه بی‏شمار، چاه دلتنگی‏های مرتضی است.
همین دست‏ها…امیر اکبرزاده… و صدا در گوش‏ها به نجوا درآمد.«هر کس من مولا و سرورش هستم، پس از من پسر عمو و جانشینم وصی و ولی الامر مسلمین علی ابن ابی‏طالب مولا و سرورش است.»و صدا در هاله‏ای از صوت بلند صلوات به محمد و آل محمد، به سمت آسمان‏ها و عرش بال گشود تا بشارت ولی امری امیر المؤمنین در ملائک نیز ولوله‏ای آسمانی به پا کند.صدا در عرش، به طنین مبارک باد مبدل شد و بر خاک نازل گردید. در کنار برکه غدیر، مردم موج برمی‏داشتند تا دست علی را بفشارند به نشانه بیعت و چشمه چشمه، چشم‏ها به اشک می‏نشستند از اشتیاق. عطر دل‏انگیز وحدت در هوا پراکنده شده است و دست‏ها یکی یکی دست علی را می‏فشرند؛ دستی را که پیامبر بارها و بارها فشرده است.صورت علی غرق بوسه می‏شود؛ صورتی را که رسول اللّه‏ بسیار در آن با تبسم به نظاره نشسته است؛ جلوه لایزال خداوندی را.دست علی، گرمای دستان مردم را حس می‏کند و در چشمانشان می‏بیند برقی را که به ظاهر از شوق است، اما دریغ که همین چشم‏ها و همین برق شوق، روزی… .
پیراهنی از غدیر مبارکت باد!قنبر علی تابشغدیر، نام اقیانوس بی‏کرانی است که افق در افق، با آسمان نسبت دارد و موج در موج، هم‏آغوش عرش است. عرش، از آخرین موج‏های غدیر آغاز می‏شود.خوش به حال فرشتگان که هر شامگاه، با سرخی شفق، فوج فوج در زلال بی‏کران غدیر بال می‏شویند و در ساحل سبز غدیر به نماز می‏ایستند!آدم از بهشت شروع شد و به زمین پیوست و سال‏ها در زمین گشت و گشت؛ با شیون و اندوه. سرانجام، غدیر خم را یافت و از معبر غدیر، دوباره به بهشت بازگشت. در جاذبه این خاکدان سخت، غدیر تنها بال پرواز به سمت بهشت است. دیگر هر چه هست، خاک است، خون است، خاکستر است.یکصد و بیست و چهار هزار چشمه از ازل تا به ابد جاری گشت و به غدیر پیوست.اینک غدیر، حاصل یکصد و بیست و چهار هزار چشمه زلال رسالت است که موج در موج، عرفان و معرفت را فراراه انسان قرار داده است.«فَصَلّ لِرَبِّکَ وَانْحَرْ».پس اگر هنوز ذوق تماشایت هست بیا به کرانه غدیر بایست تا پنجره‏هایی از عرش در برابرت گشوده شود و تو را به تماشای لوح و قلم ببرد.هیچ‏گاه آرزو کرده‏ای که تو در لب دریایی، آهسته آهسته قدم بزنی و فرشتگان، فوج فوج از برابرت پرواز کنند؟ اگر جوابت آری است، در یک غروب، دست از هر چه هست و نیست بشوی و تنها یک دل با خود بردار و در کرانه غدیر برو، ببین پرواز فرشتگان چقدر زیباست، چقدر تماشایی!هر کس که یک بار گذرش بر کرانه‏های غدیر افتاده باشد، دیگر همیشه مست است، همیشه عاشق است. دیگر هیچ‏گاه غم سراغش نخواهد آمد.پس پیراهنی از غدیر مبارکت باد!
… برکه‏ای پر از پر پروانهابراهیم قبله آرباطانظهر بود؛گرم و تن‏سوز؛ خاک‏ها، از شلاق شعله‏های خورشید، زخمی.ظهر بود که صدای صاعقه زمان، حادثه‏ای را رقم می‏زد.صدا، پروانه‏ای می‏شد که روی هزاران شانه خسته و خاک‏گرفته می‏نشست.برکه، خودش را تا مرز دریا شدن باور کرده بود.برکه، روی پاهایش ایستاد و موج موج خنده بر چهره میهمان‏ها پاشید.برکه، ایستاده بود و بهار را در آغوش می‏کشید.برکه، تمام پروانه‏های تنش را در آسمان آبی صحرا رها کرده بود و در خودش نمی‏گنجید.غدیر دیگر برکه نبود.«غدیر ای باده‏گردان ولایترسولان الهی مبتلایتندا آمد ز محراب سماواتبه گوش گوشه‏گیران خراباترسولی کز غدیر خم ننوشدردای سبز بعثت را نپوشد»غدیر دف می‏زد و بر طبل‏های شادی می‏کوبید.ناگهان، دست‏های خورشید، در دست‏های وحی گره خورد.آسمان خودش را روی پاهای خورشید انداخت.تمام ستاره‏های آسمان، به شب‏نشینی چشمان خورشید آمدند.دست‏های وحی، بالا می‏رفت و دست‏های خورشید را بالاتر می‏برد.هزاران باور، می‏دیدند و تبریک می‏گفتند.«اشهد انک امیر المؤمنین الحق الذی نطق بولایتک التنزیل و اخذ لک العهد علی الأمه».غدیر فریاد می‏کشید و دهان‏های تعجب، خشک شده بود.غدیر فریاد می‏کشید و صدای پای بهار، تا آسمان هفتم پیچیده بود.غدیر فریاد می‏کشید و رسول، طنین صدایش را در برکه به نجوا نشانده بود.«من کنت مولاه فهذا علی مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله».
در غدیر بود که…حمزه کریم خانیغدیر، سفره‏ای است که برای تمامی گل‏ها پهن کرده‏اند.غدیر، گلبانگ عاشقانه و جاودانه هستی است.غدیر، یک اتفاق ساده نیست؛ یک گزینش رحمانی است.غدیر، یک کلمه نیست، یک برکه نیست؛ یک دریاست؛ رمزی است بین خدا و انسان.غدیر، گل همیشه بهار زندگی است. دریایی بی‏کرانه است؛ جاری بر جان‏های پاک و اندیشه‏های تابناک.غدیر، تجلی خواست خالق، روح آفرینش، برانگیزاننده ستایش و دست‏های بلندی است که انسان خاکی را به افلاک می‏کشاند.غدیر، ریزش باران الطاف رحمانی بر گلزار جان‏های تشنه است.غدیر، برکت همه احساس‏های معنوی و دریای جاری خیرات نبوی است.در غدیر بود که تیرگی‏ها فراری شدند و نورانیت محض، خودنمایی کرد.در غدیر بود که قیافه ایمان، تماشایی شد و شاخه‏های عشق، بر تن ایمان رویید.در غدیر بود که درخت هستی، به کمال رسید.در غدیر بود که قرابت انسان با خدا آشکار شد.در غدیر بود که نیلوفر عشق، بر گرد محور زمین پیچید.در غدیر بود که جوانه جاودانه ولایت عاشقانه، سر برکشید.
مسافران برزخِ وداعحسین هدایتینوایی حزن‏آور در تکاپوی کاروان می‏پیچد. تمام اشیاء، سر در گریبان خویش فرو برده‏اند و کاروانیان، زانو در آغوش زمستانی خود گرفته‏اند. هیچ کس را یارای چرخیدن نیست؛ طواف، رنگ ماتم گرفته است.دست‏ها و دهان‏ها یخ کرده‏اند و شهر سنگی را تمنّای پذیرفتن این همه نیست. اشتران ماتم زده بر سنگفرش‏های ساییده ظهر می‏کوبند. قلب شکسته جهان در سینه ستبر عربستان می‏تپد.آن مرد با چشم‏هایی از باران آمد و با چشم‏هایی از باران خواهد رفت. این آخرین بار است که لبخندهایش نوازشگر دریچه‏های بیت اللّه خواهد بود. رنج خداحافظی گلوی گسیخته زمین را می‏فشارد. رگبار مشت‏ها بر دیوارها، آوار سرها بر زانوها و باران اشک‏ها بر دامن‏ها…شهر آرام آرام می‏شکند در خویش. الوداع، ای کوچه‏های بی‏کسی، ای خاطرات کودکی‏ها و تنهایی‏ها! خداحافظ، شهر پدر؛ شهر مادر! خداحافظ، ای عطر نافراموش ابی‏طالب؛ ای‏های و هوی سالخورده عبدالمطلب! الوداع، ای راه‏های بی‏راه، دقیقه‏های گذرنده و گرده حجرا، ای بوسه‏گاه شلاق‏های سوزان خورشید!ظهر ثانیه‏ها بر تن‏ها عرق کرده است. مسافران برزخِ وداع، چشم از رسول صلی‏الله‏علیه‏و‏آله برنمی‏دارند. این پرده آخر را باید آن چنان زار زار گریست که سیلاب خون، دیواره‏های لجوج فاجعه را در هم بکوبد. هوا سخت نفس گیر است. کوچه‏ها و دریچه‏ها سراسیمه به خاک می‏افتند؛ آخرین بوسه‏ها بر قدم‏های آسمان. زمین دلتنگی می‏کند و آدم‏ها در گریبان دم کرده خویش فراموش می‏شوند.او می‏رود مثل لبخندهایی که از لب‏ها خواهد رفت و کعبه می‏ماند با قطرات اشکی که در چشمه‏هایش مانده است. خداحافظ، ای پنجره تنهایی‏ام، حرا! خداحافظ، ای دامنه‏های مهربان؛ ای جاده‏های نیمه شبان! و خدا حافظ، ای تربت خدیجه! آخرین همدرد و اولین پناه در ثانیه‏های ستیهنده وحی!
لبخند بزن، امام!امیر مرزبانبرخاست و رسالتش را تکمیل کرد؛ می‏دانست باغ فردا را چه گل‏هایی روشن می‏کند. غمگین علف‏های هرزه بود؛ و سرمست از عطر گل‏هایی که در راه بودند.آهای، مردم! این، آخرین ودیعتی است که عشق بر شانه‏های خسته ولی صبور من گذاشته؛ مژده می‏دهم شما را به پیوند خدا و ملکوت با زمین، به پیوند بی‏وقفه نور و رنگین کمان، به بارانی که ریشه در خاک دارد و آسمان به شستن سر و روی خودش با آن، مباهات می‏کند.خورشید نورش را از چشم‏های صبور این مرد می‏گیرد. ستاره‏ها تلالؤ آسمانی خنده‏های او هستند. هر چند این مرد غمگین کم می‏خندد؛ امّا باور کنید وقتی بخندد، دنیا را بهاری می‏کند!بخند علی! تو می‏دانی تمام پیامبران قبل از منی! تو ادامه همه دلتنگی‏های من و حرا هستی! تو معنی دهنده تمام گریه‏های شبانه نوحی! تو هیبت موسا داری! تو نفس عیسا داری! تو از خون ابراهیمی، از تبار اسماعیل، از سلاله عشق، تو محمدی! تو من هستی و من توام؛ در آیینه وحدت ازلی!بخند علی و دستی را که بالا می‏برم، ایستاده نگه دار! تا تاریخ زیر سایه آن بخندد، تا فردا از سر انگشت‏های تو اجازه ورود بگیرد، تا عشق حق داشته باشد از این همه باران بی‏وقفه‏ای که بر این دل‏های خسته باریدیم، بگوید! حالا رنگین کمان چشم‏های تو معنای همه باران‏هاست. حالا منم و دست‏های تو و تویی دست نیاز این خاکِ مشتاق!آن سوتر از برکه، در صحرا غلغله برپاست. شاد باش گویان از راه می‏رسند؛ امّا کائنات به تهنیت مردی می‏آید که صبوری سال‏های سخت فردا از چشم‏هایش هویداست و به همه دشنه‏هایی که در راهند با لبخندی به وسعت این کویر می‏نگرد…بگذار سکوت علی پایانی باشد بر همه زخم‏های تاریخ؛ امّا فریاد آسمان از همین دقایق جاری برمی‏خیزد. لبخند بزن علی! عید لبخند است، هر چند دلت اندوه کوه‏ها را بکشد… لبخند بزن مولا! لبخند بزن امام! لبخند…
پرده آخرخدیجه پنجیصحنه تاریخ، آماده؛ شروع داستانتک تکِ نقش‏آفرینانش عزیز و مهربانیک نمایشنامه زیبا و جالب، خواندنیکارگردان توانایش، خداوند جهانپرده اول: صدای مبهم یک قافلهمی‏شکافد سینه خشک کویری ناتوانبوی باران، بوی ناب اتفاقی بی‏نظیرعطر آواز ملایک در سکوت کاروانمنبری بسیار ساده، پله پله تا خداایستاده قلب عالم بر بلندای جهانچشم‏ها خاموش، سرشار از سؤالاتی شگفتهان! چه می‏خواهد بگوید خاتم پیغمبرانمی‏گشاید لب، به «بسم اللّه الرحمن الرحیم»می‏برد بالای سر، دست ولایت ناگهان…پرده دوم: صدای همهمه، باران نوررقص و آواز و شمیم هلهله در آسمانروزگار از شوق فریاد «علی» سر می‏دهدبا ولایت بیعتی جاوید می‏بندد زمانپرده آخر: کسی از نسل تاریخ غدیرمی‏رسد با ذوالفقاری انتهای داستان
سکوی جاودانگیمحمد کاظم بدر الدینغدیر، دورنمایی از حقایق امامت بود در دقایق آن صحرا.کاروانیان از حج بازگشته‏اند و سوغاتی از «توحید» به همراه دارند. با استماعِ بیاناتِ رسولِ مهربانی، رو به «نبوت» آورده‏اند و اینک «امامت».کدامین طنین، با آهنگی از دیار آینه، می‏تواند گل و گلشن را به سینه‏ها مهمان کند؟ مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِیٌّ مَولاه.کنارِ برکه، سکوی جاودانگی بود که از یک سو اتمام دین را دید و از دیگر سو، آغاز معرفیِ همگانیِ علی را.غدیر نشان داد خدا عادل است و ولایت را در وجود سزاوارترین، مستقرّ می‏سازد. دستی، جانشینِ دستی شد و از این گل تازه، افسردگیِ آن صحرا زدوده شد.غدیر، برکه‏ای از تدبیر بود برای رسیدن به رستگاری‏های پیاپی، رسیدن به هم‏صدایی و همسویی.غدیر می‏خواست تمامیِ فاصله‏ها را به صفر برساند و به مارهای خفته و مترصد، طعم گس هلاکت بچشاند.می‏خواست تحریف، در جامعه نیفتد.کدام زخم، با فراموشیِ این میثاق برابری می‏کند آیا؟!عیدی آمد و سوزندگیِ آن بیابان، خنکایِ بهار را لمس کرد.برکه‏ای که ماناتر از اقیانوس بود، امامت را به جریان انداخت.غدیر، آبراهه‏ای بود به خشک‏زار اندیشه‏های تمام اَعصار.
غدیر؛ آغاز بیدارىرزیتا نعمتىنیمه راه حجه‏الوداع، آغاز بیدارى چشم‏هاى زمینیان بود. آسمان، در بلندى‏ها، سکته‏اى ملیح کرد تا شعر شعور على، در سینه عاشقانش سروده شود. آن روز، نگاه محمد صلى‏الله‏علیه‏و‏آله ، اشاره به جبروت کرد و آرامش على علیه‏السلام اشاره به ملکوت.
خورشید و ماهبا محمد صلى‏الله‏علیه‏و‏آله ، هر چه بالا مى‏روى، بالاتر مى‏بینى و این لیاقت، تنها شایسته على علیه‏السلام است که در تسخیر قلب ملایک، سابقه‏اى دیرینه دارد. غدیر، آنجاست که شاخه‏هاى على علیه‏السلام و محمد صلى‏الله‏علیه‏و‏آله به اتصال پیوندى به نام فاطمه علیهاالسلام اوج مى‏گیرد و دوازده میوه امامت از شجره طیبه‏شان، به دامان عاشقان مى‏افتد. آنجا، دستان توحیدى رسول خدا صلى‏الله‏علیه‏و‏آله حجاب‏هاى ظلمانى را کنار مى‏زند تا آنچه از ناگفته‏هاى رسالت باقى مانده است، زمزمه کند.مردم! بگویید به باد، به باران، به آفتاب و به آب که اینک على علیه‏السلام ، جانشین من است و در عبور روز و شب، ماه و خورشید، این‏چنین جایگاه خود را عوض مى‏کنند تا تاریکى، رهروانشان را نبلعد.
على؛ حسن ختام رسالتاینک محمد صلى‏الله‏علیه‏و‏آله ، دست را به سمت آسمان بالا مى‏برد تا على علیه‏السلام را به همگان نشان دهد. این، حسن ختام زیباى رسالت محمد صلى‏الله‏علیه‏و‏آله است.اینک، تنها وصى محمد صلى‏الله‏علیه‏و‏آله ، بر سکّوى قلب‏ها، نشان افتخار و امامت را به سینه نورانى خویش مى‏آویزد تا عشق را دست به دست بچرخانند و به مقصد برسانند.
مکتب‏خانه على علیه‏السلامآن روز، آنچه در ذهن محمد صلى‏الله‏علیه‏و‏آله مى‏گذشت، اتصال راه‏هاى زمین به آسمان بود و این‏بار، مسافران را به جاده‏اى رو به آسمان هدایت کرد.مردم، جهاز شتران را روى هم گذاشتند و محمد صلى‏الله‏علیه‏و‏آله با دستان على علیه‏السلام ، آسمان را براى همیشه به زمین پیوند داد و این‏گونه آموخت که براى رسیدن به معبود، چگونه دست نیاز بر دامان على و آل او دراز کنیم.
آخرین فرمانسودابه مهیجىصدا، آیه محکم پروردگار بود که از حنجره «لولاک» تراوید: بایستید! به رفتگان بگویید بازگردند و به نیامدگان بگویید بیایند… .خدا به تماشا ایستاده بود و اقیانوس لایزال رحمت، دست‏هاى خورشید را در دست فشرد و بر فراز نظاره خلق، چون پرچمى به اهتزاز در آورد.
…و تو از غدیر آغاز شدىتو همان لحظه آغاز شدى؛ همان جایى که گرماى کویر، بند بند آدمى را تبخیر مى‏کرد و ظهرِ بیابان، آن‏همه چشمان مشتاق را با حیرت مى‏نگریست، همان‏جایى که حجه‏الوداع، رو به پایان بود و رسول مهر، دست‏هاى روشنگر پس از خویش را به کائنات نشان مى‏داد.و تو آغاز شدى؛ اگر چه آغاز تو را پیش‏ترها، لیله‏المبیت و خیبر گواهى داده بودند، اگر چه تو را از ازل، پابه‏پاى محمد، رقم زده بودند.
اتمام نعمتهفت بند آسمان محکم شد؛ از آن روزى که تو بر فراز غدیر ایستادى و دستت، ستون مشیّد عرش، روبه پروردگار، بالا رفت.تاریخ، از پیچ و خم سالیان و از پسِ خوابِ سر در گریبانش گردن کشید، تا جبل‏النورِ ولایت را ببیند و شانه‏هاى نخستِ امامت را بشناسد….و خدا، با تو، با غدیرِ تو دینش را کامل کرد و نعمت‏هایش را بر مؤمنینِ آخرالزمان، تمام… .
در امان ولایت تو…این رداى عصمت، این خلعت موزون امامت، چه برازنده است بر قامت خیبرشکنِ تو!این بزم شادمانى و تبریک، این عید مودّت و سرور، چه شکوهى دارد در پاى دامان تو!آه، امیر یگانه عدالت و امانت، خوش به روزهاى از این پس که به یمن تو در تقویم هستى سبز مى‏شوند و تا قیامت از تو، با نام تو در امانِ ولایتند!عرشیان، نام تو را دست به دست مى‏برند و دست افشانى مى‏کنند.گوش کن؛ رامشگرانِ ملکوت، تو را صدا مى‏زنند:اى قباى پادشاهى راست بر بالاى توزینت تاج و نگین از گوهر والاى تو…
اتمام نعمتمیثم امانىغدیر، پیام رهایى است؛ پیام گسیختن زنجیرهاى بسته بر پاى بشر، پیام تداوم پیامبرى است با همه آرمان‏هاى بلندش.غدیر، ادامه بعثت است براى شکستن بت‏هاى فکر و دل، براى عبور از خودپرستى به خداپرستى، براى بیرون آمدن از اسارت خویش و رسیدن به آزادگى حقیقى که در سایه عبودیت حاصل مى‏شود.غدیر، کمال نبوت است و دنباله خطى که پیامبر ترسیم کرده؛ تا هر چه رنگ و بوى تعصب را بشوید و هرچه دیوار تبعیض را بکوبد.غدیر، اتمام نعمت است و دست‏خدا بر سر اهالى زمین تا با عدالت علوى، باقیمانده رسوم جاهلیت را بشکند، هرزه‏هاى شرک و نفاق را برچیند و خون طاغوت‏هاى جدید را بریزد.غدیر، پایان رسالت است و على علیه‏السلام مولا مى‏شود تا پرچم پیامبر را پس از او به دست بگیرد و لباس رزم بپوشد براى آزادى بندگان خدا.
واپسین وصیتپاى غدیر، سرنوشت معنویت شیعه رقم مى‏خورد و پیام آسمانى توحید، به کسانى که خدا را نه با زبان، که با مشاهده جان دریافته‏اند، مى‏رسد.در گرماى بیابان، بر ریگ‏هاى تفتیده، بشر را به کسانى سپرده‏اند که جامع صفات نیکویند؛ در تنهایى، مرد عبادت و در میدان، مرد رشادت، در علم بى‏نظیر و در عمل بى‏بدیل.در آخرین حج پیامبر، در نقطه جدایى کاروان‏ها، اسوه حکومت، معرفى مى‏شود تا زمام‏داران آینده، مشقِ خویش را بدانند و راه خویش را بیابند.پاى برکه‏هاى غدیر، وصیت پیامبر نوشته مى‏شود:«کتاب خدا و اهل بیتم را به یادگار گذاشته‏ام تا در کوره‏راه‏هاى زندگى، گمراه نشوید. درس مساوات و برادرى را میان شما به یادگار گذاشته‏ام. شما با هم برادرید؛ خدایتان یکى و پدرتان یکى است؛ همه شما از آدمید و آدم از خاک است. عرب و عجم بر یکدیگر برترى ندارند؛ بهترین شما باتقواترین شماست».«رسوم جاهلیت، باطل است دیگر. شیطان از این آب و خاک ناامید شده است.» در عطش‏زارِ دوردست، در آتشْ باران، وصیت پیامبر نوشته مى‏شود؛ اما کجایند کسانى که گردن نهند به پذیرش آن!غدیر، بارها اتفاق افتاده بودغدیر، در امتداد مدینه است.غدیر، نه تنها در حجه‏الوداع پیامبر، که بارها رخ داده بود؛ در دعوت «عشیره الاقربین»، در «لیله المبیت»، در غزوه خندق.غدیر، نه تنها در حجه‏الوداع پیامبر، که بارها شنیده شده بود؛ در «حدیث منزلت»، در حدیث «شهر علم»، در آیه‏هاى ولایت.غدیر، روزِ بعد از روز بعثت نیست؛ غدیر روز اسلام است؛ از صبح تا شب؛ تمام دقیقه‏هایش، منطبق‏اند بر دقیقه‏هاى روز بعثت.
شرح ماجراى سبزمحمدکاظم بدرالدینلحظه‏هاى معصوم عشق، بر شنزارهاى تشنه حجاز باریده است. صحراى سوزان شوق است و بر مأذنه‏هاى امروز، پیغام تازه نور روییده است. همراه با کاروان سرنوشت، حادثه‏اى سپید، زیر آفتاب مى‏ایستد. ازدحام قافله نیاز را غزلستانِ «حجه‏الوداع» به خوبى سروده است: ناگاه دست‏هاى غدیر، به تکبیر بالا رفت و دل‏ها به بشارتى بارانى فراخوانده شدند. گویا همه ملکوت، تذهیبى بوده است براى نگارش خطِ نورانىِ «مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ… .» زمان، دوست داشتنى‏تر پیش رفت و برکه آن حوالى کوچک شد در برابر حریقى از محبت که در دل عشاق افتاد. شادى جهان به تکثیر رسید و تجلى رشیدترین قامت دین، در آینه غدیر تماشایى شد.
دل‏هاى غدیرىآرى! امروز، غدیر است. امروز، ترجمه طواف بال‏هاى فرشتگان، سپاس از غدیر است. نعمت والایى است غدیرى که بر لبان متبسمش، قصیده خوش‏آهنگ هدایت‏گرى و راه‏گشایى است. هنوز در اطراف یادهاى قدسى ایّام، گرم‏ترین صدا، «أَلْیَومُ أَکْمَلْتُ لَکُم دینکُم» است.
نوروز روحباریده است رؤیاى خیس شاعرانگى. تابیده است حس ماهتابِ پرشعف. لحظه‏هاى امروز، یکى پس از دیگرى، همچون عابرانى دقیق به دیدار غدیر مى‏آیند. واژه‏هاى شاعرانِ ستایش نیز یکى پس از دیگرى، به غدیر و تمامت زیبایى‏اش احترام مى‏گذارند. غدیر، تنها یک برکه نیست؛ که اقیانوسى از زلالى است و همه اعیاد، تشنه آنانند.امروز، غدیر است، که تاریخ بر گونه آن بوسه‏ها زده است.غدیر آمده است تا فرسنگ‏ها فاصله را براى رسیدن به نوروز کامل روح، کوتاه کند.
میمنتى براى همیشهاینکه تنها یک روز براى احترام به غدیر کنار بگذاریم، مانند آن است که بخواهیم تمامى تصاویر عاشقانه دنیا را در یک جمله خلاصه کنیم که هرگز نمى‏شود. دنیا، دیارى دل‏گشاتر از بوستان غدیر به یاد ندارد که از چتر خورشیدش، این همه سپیدى فروزان عشق ببارد. رازى است در غدیر که شکفتن آن، همه آفرینش را از لذت دلباختگى سرشار مى‏کند.باید همیشه و هرگاه از غدیر و غدیریه‏ها، محراب دل را گلباران کرد. شناخت هویت غدیر، از سفرِ آفاق پربارتر است. هر چشمى که در غدیر تأمل کند، به فرزانگى منتسب مى‏شود.باید بهره بُرد از این همه رنگ وصال.
این دست‏ها را به خاطر بسپارید!حسین امیرىکابین اشتران فکرتان را روى هم بگذارید! خاطره‏هاى بدر و احد و خندق را فراخوانید! نگذارید جمعیت فکرتان پریشان شود و آن‏گاه که محمد صلى‏الله‏علیه‏و‏آله ، از کابین اشتران بالا رفت، بیندیشید؛ بر این ایستادن و بر این تعجیل بیندیشید. دستش را ببینید و دست یارى‏تان را به خاطر بسپارید! اى مهاجرین مبعث عشق؛ اى انصار هجرت نور! دست على را به خاطر بسپارید!
اینک شما پیامبرید!از دور دست تاریخ، آن سوى غدیر؛ از دور دست خاطره‏هاى آفتاب سوزان حجاز، صداى محمد صلى‏الله‏علیه‏و‏آله به گوش مى‏رسد. گویى استمداد مى‏کند از زمان؛ گویى یاور مى‏خواهد از تاریخ؛ گویى مى‏خواهد خاک‏هاى گرم غدیر را شاهد بگیرد بر این انتصاب آسمانى.اینک پیامبر، جبرئیل است و اینجا غدیر وحى. اى از حج برگشتگان مدینه! زین پس شما پیامبرید، تا خبر ولایت على را پیش قوم خود برید.
سند حقانیت على علیه‏السلامغدیر، اى امام آب‏ها! هر جا که باشم، تو چاه خواهى بود و من تنهایى خسته و سرشار از رازهاى نگفته. غدیر! تو از آن پس، در حجاز نماندى؛ با من از مدینه تا کوفه آمدى، مرهم خستگى‏هایم شدى و محرم دل‏بستگى‏هایم. با من در فراق فاطمه سوختى؛ در نهروان جنگیدى؛ با من در صفین و جمل زخمى شدى.حالا پسر ابوطالب، سفر کرده و تو زخمى در میان جغرافیاى مسلمین مانده‏اى.یادگار زخم‏هاى على! سند حقانیت قرآن ناطق باش تا عشق باشد؛ باش تا دین بماند.
غدیریهسعیده خلیل نژادلب تشنه بود و سینه‏اش مى‏سوخت صحراپیوسته از هرم عطش مى‏سوخت صحراکم‏کم کویرستان سوت و کور ماندهاز بارش ابر و طراوت دور مانده؛دید و شنید آواى محزون اذان راحس کرد بانگ کاروان حاجیان را:این بوى ناب عطر فردوس برین است؟یا نه، نسیم نام خیرالمرسلین است؟اینجا غدیر است و على را مى‏شناسداو از ازل قدر ولى را مى‏شناسدآن روز خورشید از توان ماه مى‏گفتمثل همیشه جامع و کوتاه مى‏گفتبا چهره‏اى لبریز لبخند و تبسمدست على را برد بالا، گفت: مردمبعد از من از امر ولایت سر نپیچیداز یارى مرد عدالت سر نپیچیدفرمود: مردم طبق فرمان‏هاى سرمداین است مرد اول دین محمدمن یک مسلمانم ولى را مى‏شناسممولا على مولا على را مى‏شناسممهر على را تا ابد در سینه دارمدر سینه از مهر على گنجینه دارم.
استناد ابدىسودابه مهیجىاین‏سان کهقطره‏قطره غدیردر عمق ایمانم رسوب کرده،شگفت نیستکه مظلومیت تو راشمشیر بر کشمبه دفنِبند بندِ شب‏پرستاندر خاک.آه! اى اعتبار بى‏بدیل!زخم‏هاى قدیم رااز خنجرهاى وقیح تاریخـ که بر پشت مى‏نشستند ـدست ولایتتـ آن اهتزاز بلند غدیرى ـتنها مرهم است.وقتى هفت پشت باورهایمانبه حادثه عظیم شکوفایى‏اتدر آینه غدیر گرم است،وقتى استجابتمان رابه عصمت ابدى‏اتاستناد مى‏کنیم،تا همیشهوقوع سبز تک‏سوار عشق راسربلندانتظار مى‏کشیم.
منابع:

ماهنامه اشارات، ش۵۷ماهنامه اشارات، ش۸۰ماهنامه اشارات، ش۹۲ماهنامه اشارات، ش۱۰۴ماهنامه گلبرگ، ش۱۳

 

 

http://shiastudies.com

دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲).. دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲).دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲).دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲).دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲). دل نوشته هایی به مناسبت عید سعید غدیر خم (۲)

برچسب ها :
، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ،
دیدگاه ها