بخش های اصلی

صفحه اصلی درباره ما پيامبر و اهل بيت بانک مقالات بانک کتب پرسش ها اخبار مجمع اخبار جهان تشيع آثار علمی فرهنگی گالری گالری تصاویر گالری صوت گالری فیلم لينکستان يادداشت روز عضويت در خبرنامه تماس با ما

بر باد رفتن دلار سعودی شکست انتخابات عراق و نوری مالک شیعه

عربستانی می خواهد توقف فوری امارات شیعه های امارات خبر دادند موج گرایش به مسیحیت در

دختر هفتده اهل تونس به داعش  علیه شیعه پیوست

تجمع زنان شيعه در دفاع از دو شهيد

تدریس عقاید دیگران در کنار اسلام شیعی

در استان نینوای عراق آیت‌الله سیستانی بیانیه تحولات اخیر پس شیعه

نمايندگان مجلس کويت حمايت مالي  از داعش ضد شیعه

يک روحاني خانه سني در عراق  آتش زدن

لطفا تا بارگزاری کامل اطلاعات شکیبا باشید.
به پایگاه اینترنتی مجمع جهانی شیعه شناسی خوش امدید.                  برای استفاده مناسب و کامل از همه امکانات سایت لطفا با مرورگرهای موزیلا فایرفاکس یا گوگل کروم وارد شوید.                      

کد امنيتی:

  
X

با عضویت در خبرنامه به صورت اتوماتیک آخرین مطالب سایت برای شما ارسال می شود

تصوير فيلم صوت

آرشيو
آرشيو
آرشيو
  • توجه به خدا توجه به خدا تقوا 1 تقوا 1 تقوا 2 تقوا 2
  • توبه حقیقی توبه حقیقی نفقه در دین نفقه در دین پاک نمودن قلب پاک نمودن قلب
  • استغفار استغفار اسباب گرفتاریها اسباب گرفتاریها اخلاص اخلاص
  • احترام به دیگران احترام به دیگران اثر طاعت و معاصی در هنگام مرگ اثر طاعت و معاصی در هنگام مرگ

به نظر شما داعش در عراق و سوریه بیشتر به دنبال محقق کردن چه اهدافی است؟

محمد العریفی از علمای وهابیت در عربستان که دارای طرفدارانی در کشور عربستان و کشورهای عربی است جدیدا صفحه ای فارسی در یکی از شبکه های اجتماعی به راه انداخته است که...ادامه

1 رجب:

1- حرکت سپاه اسلام همراه با پیامبر"صلی الله علیه و آله" از مدینه به جهت غزوة تبوك (9 هجری قمری)
2- ولادت «امام محمدباقر علیه السلام» (57 هجری قمری)
3- رحلت «نُعمان بن محمد» از علماء شيعه آفريقا (363 هجری قمری)
4- وفات آیة الله «محقق آقاحسین خوانساري» (1099 هجری قمری)
5- شهادت آقا نورالله نجفی اصفهانی (1346 هجری قمری)
6- وفات آیت الله میرزا محمدعلی مدرس خیابانی (1373 هجری قمری)
7- شهادت آیت الله سید محمدباقر حکیم (1424 هجری قمری)
---

1- حرکت سپاه اسلام همراه با پیامبر"صلی الله علیه و آله" از مدینه به جهت غزوة تبوك (9 هجری قمری)
به پيامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) خبر داده شد كه هرقل، قيصر روم، سپاهي بزرگ از روميان تجهيز كرده و أعراب غرب شبه جزيره عربستان و منطقه شامات مانند لخميان، جذاميان، عامليان و غسانيان كه در تحت نفوذ روم بوده و از حكومت مركزي آن پيروي مي‌كردند، نيز با آنان همراه شدند و قصد هجوم به سرزمين مسلمانان را دارند و جلودارانشان حركت كرده و به منطقه "بلقاء" رسيدند.
پيامبر اكرم (صلی الله علیه و آله) نيز براي دفع تهاجمات احتمالي دشمن، در صدد تجهيز نيرو و تهيه امكانات برآمد و از مسلمانان مدينه، مكه و طوايف و تيره‌هاي بيابان‌نشين ياري خواست. با اين كه رسم پيامبر (صلی الله علیه و آله) در ساير غزوه ها و سريه‌ها بر اين نبود كه نيّت و هدفش را در آغاز آشكار سازد، در اين غزوه از آغاز، نيتش را آشكار ساخت. زيرا در اين غزوه، رفتن بس دشوار و هوا سخت گرم و راه دراز بود.
از سوي ديگر، هنگام چيدن خرما و ميوه‌ها بود و غلّات مسلمانان در آن سال، اندك بود و تعداد نيروي دشمن و تجهيزات جنگي آنان بسيار زياد بود. به همين جهت، منافقان از رفتن به اين غزوه و كمك كردن پيامبر (صلی الله علیه و آله) امتناع نمودند و برخي از مسلمانان و باديه‌نشينان نيز از رفتن عذرخواهي كرده و با آن حضرت همراه نشدند. اما مسلمانان خالص، آن حضرت را همراهي كرده و با جان و مال خويش در دفاع از كيان اسلام، استقامت ورزيدند.
سرانجام، سي هزار تن آمادگي خود را اعلام و در لشكرگاه "ثنيه الوداع" گردآمدند و هزينه اين نبرد با كمك‌هاي مردمي و پرداخت زكات تا حدودي تأمين شد. پيامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) در رجب سال نهم هجری قمري، به سوي سرحدّات روم شرقي كه در آن زمان شامات را در اختيار داشتند، حركت كرد.
"تبوك" دورترين مكاني بود كه پيامبر (صلی الله علیه و آله) در طي غزوات خود به آن جا مسافرت كرد و چون غيبتش طولاني مي‌شد و از سوي منافقان باقيمانده و يهوديان پراكنده واهمه داشت، حضرت امام علی (علیه‌السلام) را در مدينه باقي گذاشت و به وي سفارش‌هاي لازم را نمود و "حديث منزله" را در اين غزوه در شأن اميرمؤمنان (علیه‌السلام) بيان داشت. گرچه جانشين رسمي پيامبر (صلی الله علیه و آله) در مدينه، "سَباع بن عُرْفَطَه" و يا "مُحمّد بن مَسْلَمه" بود، ولي وجود حضرت علي (علیه‌السلام) در مدينه منوره موجب اطمينان كامل خاطر پيامبر (صلی الله علیه و آله) بود.
آن حضرت چندين روز راهپيمايي كرد، تا اين كه به سرزمين تبوك رسيد. در آن جا امير "ايله" و اهالي "جرباء" و "اذرح" به نزد آن حضرت رسيده و با وي به شرط پرداخت جزيه، مصالحه نمودند و در اين باب سندي نوشتند.
پيامبر (صلی الله علیه و آله) و مسلمانان مجاهد به مدت بيست روز در تبوك اقامت نمودند ولي از سپاهيان دشمن خبري نشد. آن حضرت، خالد بن وليد را براي دستگيري "اَكيدر بن عَبدالملك كِندي"، امير منطقه "دَوْمَه الْجَنْدَل" به آن نواحي اعزام كرد.
براي پيامبر (صلی الله علیه و آله) و مسلمانان در اين مدت رويدادها و داستان‌هاي گوناگوني به وقوع پيوست.. به هر ترتيب پيامبر (صلی الله علیه و آله) به سوي مدينه بازگشت و چون به مدينه نزديك شد به امر پروردگار "مسجد ضرار" را ويران و دستور داد آن را آتش زنند تا زمينه نفاق و چند دستگي از ميان مسلمانان رخت بربندد. سرانجام آن حضرت در ماه رمضان سال نهم هجری قمري به مدينه وارد شد.
گفتني است بسياري از آيه‌هاي سوره توبه، درباره اين غزوه و رفتار منافقان و عكس‌العمل‌هاي پيامبر (صلی الله علیه و آله) نازل شد. اكثر مورخان، تاريخ اين غزوه را ماه رجب دانسته، بدون اين كه روز آن را تعيين كنند. ولي "محمد بن حبيب بغدادي" در كتاب "الْمحبر" تاريخ حركت پيامبر (صلی الله علیه و آله) را نخستين روز ماه رجب سال نهم ذكر كرده است.

الطبقات الكبري (محمد بن سعد)، ج 2، ص 165؛ المحبر (محمد بن حبيب بغدادي)، ص 116؛ تاريخ اليعقوبي، ج 2، ص 68؛ المغازی )واقدي)، ج 2، ص 989؛ تاريخ ابن خلدون، ج 1، ص 440؛ فرازهايي از تاريخ پيامبر اسلام صلی الله علیه و آله (جعفر سبحاني)، ص 475؛ منتهی الآمال)شیخ عباس قمی)، ج 1، ص 90.
---

2- ولادت «امام محمدباقر علیه السلام» (57 هجری قمری)
حضرت امام محمدباقر(علیه السلام) در اول رجب سال 57 ه.ق در مدينه به دنيا آمد.
مادر ایشان، فاطمه، دختر امام حسن مجتبى(علیه السلام) است که به او امّ عبداللّه مى گفتند.
امام صادق (علیه السلام) درباره ام عبدالله می فرمایند:"از زنهای با ایمان وپرهیزکار و نیکو کار بود." در روایت دیگر امام صادق (علیه السلام) می فرمایند::"در میان فرزندان امام حسن (علیه السلام) مثل او نبود.{1}
امام باقر(علیه السلام) را ابن الخیرتین نامیده اند، زیرا نسل امام حسن و امام حسین(علیهما السلام) به امامت در وى جمع شده.
امام باقر(علیه السلام) در کربلا حضور داشت و چهار ساله بود.{2}
ابن شهر اشوب در کتاب خود جلد2، صفحه 285 آورده: پیامبر(علیه السلام) به جابر بن عبدالله انصارى فرمود یا جابر تو در دنیا مى مانى و ملاقات مى کنى فرزندى از من از نسل حسین(علیه السلام) که به او محمد مى گویند، او علم پیامبران را مى شکافد. زمانیکه او را دیدى سلام مرا به او برسان.
آن حضرت را باقر لقب دادند كه به معناي شكافنده‏ي علوم است، زيرا آن بزرگوار مشكلات و پيچيدگي‏هاي علميِ عصرِ خود را با دقت و ظرافتِ خاصي تجزيه و تحليل مي‏كرد.
القاب دیگر آن حضرت " الشاکر الله ، هادی، امین و شبیه" است، و لقب اخیر به خاطر شباهت آن حضرت به پیامبر (صلی الله علیه وآله) است.{3}
در دوران امامت آن حضرت، از سال 96 ه.ق كه مقارن با سال‏هاي پاياني حكومت جور بني اميه و ضعف آن بود، فرصتي فراهم شد تا آن بزرگوار به تقويت بنيان‏هاي فكري و فرهنگي مسلمانان بپردازد.
در اين زمان و همچنين در دوران امامت فرزندش امام جعفر صادق(علیه السلام) بسياري از علوم شكوفا شد و شاگردان آن دو بزرگوار، برخي از علوم را گسترش داده و علوم جديدي را نيز ابداع كردند.
امام محمدباقر(علیه السلام) بر اثر سلطه‏ي حكومتِ طاغوت، از نظر سياسي مُنزوي بود و اعتراضات او به صورت يك نهضت سياسي همه جانبه به سرنگوني رژيم بني ‏اميه نيانجاميد.
ايشان كه دريافته بود فرهنگ تشيع در انزوا قرار گرفته و زير چكمه‏ي جلاّدان اُموي، بي‏رَمَق مانده است، دست به يك انقلاب وسيع فرهنگي زد و با تشكيل حوزه‏ ي علميه و تربيت شاگردان برجسته، فقه آل محمد(صلی الله علیه و آله) و خط فكري تشيُّع را آشكار ساخت.
پس از آن حضرت(علیه السلام) فرزند برومندشان، حضرت امام جعفر صادق(علیه السلام)، با تشكيل حوزه‏ ي علميه با چهار هزار نفر شاگرد، آن حركت و نهضت فرهنگي را غناي بيشتري بخشيد.

1) تواریخ النبی و الآل "علیهم السلام" تستری :ص47.
2) حوادث الایام، صفحه 137.
3) مناقب ابن شهرآشوب:ج4ص227.

---

3- رحلت «نُعمان بن محمد» از علماء شيعه آفريقا (363 هجری قمری)
نُعمان بن محمد بن منصور از علما و فقهاي مشهور آفريقاست كه در شعر، لغت، تاريخ، فقه، تفسير و علوم قرآني، بسيار متبحر بود.
وي در ابتدا مذهب مالكي داشت و سپس هدايت يافته، امامي مذهب گرديد، به همين جهت به ابوحنيفه ‏ي شيعه شهرت دارد.
او مدتي در دستگاه خلفاي فاطمي مصر به قضاوت در آن ديار نشست و به قاضي نُعمان مصري نيز معروف شد.
دَعائمُ الاسلام، اختلاف اصول المذاهب و مُختَصرُ الاثار از تالیفات اوست.
وفات نعمان بن محمد در مصر واقع گشت.
---

4- وفات آیة الله «محقق آقاحسین خوانساري» (1099 هجری قمری)
آقا حسين بن جمال ‏الدين محمد خوانساري، معروف به محقق خوانساري عالمي عامل، فقيهي كامل، محدثي فاضل، اصولي، رجالي، حكيم و متكلم قرن يازده است.
اين شخصيت برجسته‏ ي جهان اسلام جامع معقول و منقول بود و به علامه، فَريدُ الدَّهر، استادُ الحُكماءِ و المُتِكلِّمين و مربي الفُقها و المحدثين مشهور است.
ايشان در هر يك از دروس معقول و منقول تدريس ميكرد، به همين جهت به استاد الكُلِّ في الكُلّ معروف بود.
محقق خوانساري در نوجواني جهت تحصيل به اصفهان عزيمت نمود و در حلقه‏ي درس اساتيد زمان هم چون: ميرفندرسكي، علامه محمدتقي مجلسي اول و محقق سبزواري قرار گرفت.
وي در اندك زماني به مقام بالاي علمي دست يافت و علمش بر همگان مسلّم گرديد.
از آن پس به تدريس پرداخت وشاگردان كم نظيري همانند سيد نعمت اللَّه جزايري، شيخ جعفر قاضي، ملاميرزا شيرواني و آقاجمال خوانساري (فرزندش) راپرورش داد.
همچنين ترجمه‏ ي صحيفه‏ ي سجاديه، الجبر و الاختيار، حاشيه‏ي الهيّات شفا و... از آثار اين عالم فرهيخته مي‏باشند.
محقق خوانساري سرانجام در هشتاد و دو سالگي در اصفهان به ديدار معبود شتافت و در قبرستان تخت فولاد به خاك سپرده شد.
به دستور شاه سليمانِ صفوي، قُبّه‏ اي عالي بر مرقد او بنا كردند كه زيارتگاه دوستداران مي‏باشد.
---

5- شهادت آقا نورالله نجفی اصفهانی (1346 هجری قمری)
آيت ‏الله مهدي معروف به آقا نورالله نجفي اصفهاني از روحانيون مجاهد، مهاجر، مصلح، متفكر در سال 1278 ه.ق در اصفهان به دنيا آمد.
پدرش شيخ محمدتقي اصفهاني صاحب هدايةُ المُستَرشِدين و مادرش دختر آيت ‏الله العظمي سيدصدرالدين عاملي از مراجع بزرگ شيعه مي‏باشد.
وي در ابتدا در محضر پدر ارجمندش به دانش اندوزي مشغول شد و پس از چندي براي ادامه تحصيلات، عازم عتبات عاليات گرديد.
آقا نورالله در آنجا از محضر استادان نامداري هم چون ميرزا محمد حسن شيرازي، سيدمحمدكاظم يزدي و ميرزا حبيب ‏الله رشتي بهره‏ ها برد و به مقام رفيع اجتهاد دست يافت.
اين عالم مبارز در نهضت تحريم تنباكو در سطح اصفهان فعاليت داشت.
از ديگر اقدامات وي فعاليت عليه مبلغين مسيحي با تأسيس انجمن صناخانه و انتشار روزنامه ‏الاسلام مي‏باشد.
آيت ‏الله نجفي اصفهاني با ظل السلطان فرزند خون‏خوار ناصرالدين شاه كه 30 سال حاكم اصفهان بود مبارزه كرد و وي را از اصفهان اخراج نمود.
او در جريان نهضت مشروطه، از اركان نهضت عدالت‏خانه و مهاجرت كبراي قم نيز به شمار مي‏رود.
آيت ‏الله اصفهاني انجمن مقدس ملي اصفهان را تأسيس و بعد از اخراج ظل ‏السلطان دست به اصلاحاتي مانند تأسيس بيمارستان و مدرسه زد.
اين عالم مجاهد سرانجام از سوي رضاخان (که مبارزات زيادي با او كرده بود) مسموم، و در اول رجب 1346 ه.ق در 66 سالگي به لقاءالله پيوست.
پيكر اين عالم رباني به نجف منتقل شد و در مقبره جد مادري خود آيت‏ الله العظمي شيخ جعفر كاشف الغطاء دفن گرديد.
---

6- وفات آیت الله میرزا محمدعلی مدرس خیابانی (1373 هجری قمری)
ميرزا محمد علي مدرس خياباني در حدود سال 1296 ه.ق در تبريز به دنيا آمد.
وي پس از پشت سرگذاشتن دروس مقدماتي، به درس خارج فقه و اصول حضرات آيات ميرزا ابوالحسن انگجي و ميرزا صادق مجتهد تبريزي، راه يافت و از عالماني همچون سيدصدرالدين صدر و محمدعلي شاه‏ آبادي، اجازه اجتهاد و از شيخ محمدحسين آل كاشف الغطاء و شيخ آقابزرگ تهراني اجازه روايت گرفت.
مدرس خياباني در اواخر عمر به مدت دوازده سال در مدرسه سپهسالار تهران به بحث و تأليف و تحقيق پرداخت و آثاري بسيار ارزنده به وجود آورد.
مهم‏ترين اثر اين محقق فرزانه، كتاب ريحانة الادب در 8 جلد است كه به شرح حال بيش از پنج هزار تن از علما و فضلا مي‏پردازد.
همچنين قاموس المعارف و نيز فرهنگ نوبهار حاوي 19 هزار لغت و واژه فارسي و همچنين فرهنگ بهارستان شامل 55 هزار لغت مفرد و مركب، از ديگر آثار اوست.
آيت‏ الله مدرس خياباني تبريزي سرانجام در اول رجب 1373 ه.ق درگذشت و در تبريز به خاك سپرده شد.
---

7- شهادت آیت الله سید محمدباقر حکیم (1424 هجری قمری)
سید محمد باقر حکیم پنجمین فرزند آیت الله سید محسن حکیم) مرجع تقلید شیعه(  بود. او در سال 1358 ه.ق در شهر نجف متولد شد.
سید محمدباقر حکیم تحصیلات حوزوی‌ را نزد پدرش آغاز کرد و فلسفه و علوم قرآنی را به طور تخصصی دنبال کرد و در فقه و اصول به درجه اجتهاد نایل شد. وی سپس به بغداد رفت و به تدریس علوم قرآن و فقه در دانشکده اصول دین پرداخت. اوهمچنین در تأسیس مدرسه علوم اسلامی)مدرسةالعلوم الاسلامیة(  مشارکت داشت.
اساتید او عبارتند از آیات عظام: سید محسن حکیم(پدرش) ، سید ابوالقاسم خویی ، سید محمدباقر صدر و محمدحسین حکیم.
محمدباقر حکیم آثار فراوانی برجای گذاشت که مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از: الحکم‌الاسلامی بین‌ النظریة و التطبیق ، النظریة الاسلامیة فی التحرک السیاسی ، علوم‌القرآن ، الوحدةالاسلامیة من منظور الثقلین و الکفاح المسلح فی الاسلام.
سیدمحمدباقر مورد اعتماد پدرش بود و به نمایندگی او در بسیاری از فعالیت‌های اسلامی حضور یافت. وی به همراه سید محمد مهدی حکیم، سیدمحمدباقر صدر و چندتن دیگر حزب‌ الدعوة را تأسیس کرد و در زمان مرجعیت سید محمدباقر صدر، زیر نظر وی فعالیت نمود. در پی آن، رژیم بعثی چندین‌بار او را دستگیر و حتی به حبس ابد محکوم نمود، اما با دستور عفو عمومی احمد حسن‌البکر از زندان آزاد گردید.
به دنبال افزایش فشارها و عدم امکان فعالیت سیاسی، وی به طور مخفیانه عازم دمشق شد و سپس از طریق ترکیه راهی ایران شد.
او در ایران، در زمینه مسائل سیاسی و فرهنگی فعالیت کرد و مسئولیت‌های متعددی را برعهده گرفت که مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از: دبیرکلی جماعةالعلماء المجاهدین فی العراق، سخنگویی مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق، ریاست مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق، مشارکت در تأسیس مجمع جهانی تقریب بین مذاهب اسلامی و تصدی ریاست آن، و قائم‌مقامی مجمع جهانی اهل بیت.
علاوه بر این، او تشکیلات نظامی وابسته به مجلس اعلی انقلاب اسلامی به نام سپاه بدر را تأسیس کرد که در حدود سه‌هزار سرباز داشت و همه آنان عراقی‌های مهاجر به ایران بودند. این سپاه در جنگ عراق با ایران، علیه نیروهای عراقی جنگید. با آغاز قیام شیعیان جنوب عراق علیه رژیم بعثی، سپاه بدر برای حمایت از این قیام وارد خاک عراق شد، اما حکومت عراق این قیام را سرکوب نمود و سپاه مذکور کاری از پیش نبرد.
پس از حمله نیروهای امریکایی به عراق و سرنگونی رژیم بعث،سیدمحمدباقر حکیم به عراق بازگشت و در نجف اقامت گزید، اما در اول رجب سال 1424 ه.ق پس از امامت نماز جمعه و هنگام خروج از صحن حرم مطهر امیرالمومنین(علیه السلام)، در انفجار اتومبیل بمب‌گذاری شده به شهادت رسید.
با شهادت سید محمدباقر حکیم در روز اول رجب، این روز در کشور عراق به روز شهید نامگذاری شد.

       
کليه حقوق اين پايگاه متعلق به مجمع جهانی شيعه شناسی است. طراحی و پشتیبانی مهدی محمدی