قوانین جدای از اصول بنیادی، این فرقه دارای قوانینی است که از جمله مهمترین آنها میتوان به موارد ذیل اشاره کرد:1. عقیده در برگیرنده برائت و ولایت است. عقیده خود بر پایه این دو امر قرار دارد؛ لذا پس از اینکه مؤمنان به صورت فردی و جمعی مفاهیم عالی این امر را دریافت نمودند، باید سر به فرمان این عقیده – شامل قوانین، معانی و احیاناً تمرینات و محرمات آن – نهند.2. قرآن کریم معیار و الگوی هر مؤمن در تمام زندگیاش است؛ لذا تمامی مؤمنان باید ضمن قرائت روزانـه آن، سعـی کنند مفاهیم معنوی آن را درک نموده، این مفاهیم را به حافظه بسپارند. مؤمنان باید قرآن را سرمشق زندگی خود قرار دهند؛ همچنین کسانی که به طریقه قرآن عمل کرده، کل قرآن را حفظ میکنند، مستحق دریافت جوایز و پاداشهایی میباشند.3. بر کلیه افرادی که افتخار خدمت به جامعه بهره را داشتهاند و در زمره کارکنان آن به شمار میروند، واجب و حتمی است که از دین اسلام اطلاعات کافی داشته باشند و موجبات رضایت افراد را فراهم آورند.4. برای انتقال مفاهیم عالی و دعوت، رهبران جامعه بهره باید زبان و نوشتار دعوت را بهخوبی فرا بگیرند و در راه هدایت جامعه خود به کار برند.5. لباس شایسته، ظاهر مناسب و در مجموع، زیبـایـی از مشخصات اصلی دین اسلام به شمار میرود. مؤمن باید ضمن اهمیت به این امور، زیبایی و نظافت را در زندگی روزمره خود رعایت کند.6. تقلید کورکورانه از اعمال و رفتار سایر افراد جماعت و عدم تفکر در تعالیم مذهبی، امری ناپسند به شمار میرود؛ لذا مؤمنان باید با ایمان کامل و فکر باز به این مذهب بگروند. جماعت نیز موظف است بـا احـداث مدارس، مساجد، مکانهای عبادت، مؤسسات آموزشی و جماعتخانهها آنان را در راه رسیدن به این ایمان قلبی یاری دهد.7. زبان عربی، زبان اسلام و زبان همه مذاهب نشأت گرفته از اسلام است. برای درک کامل اسلام و مفاهیم عالی آن باید تدبیری اندیشه شود که همه پیروان بهره به عربی مسلط شوند و یا حداقل بتوانند از آن استفاده کنند.8. زنان بهره باید فاطمه زهرا(س) را همواره سرمشق و الگوی خود قرار دهند و در حفظ شرف و حـرمـت خود کوشا باشند؛ آنان همچنین باید به فرزندان خود راه و رسم زندگی اینچنین را بیاموزند.9. فــرهـنــگ اسـلام یـکــی از غـنـیتـریـن فرهنگهای جهانی است که با بهرهگیری از تعالیم اسلامی به اوج شکوفایی خود رسیده است. کسانی که با وارونه جلوه دادن این فرهنگ سعی در تقلید از سـایـر فرهنگهای منحط غربی دارند، دشمنان اسلام به شمار رفته، باید از جوامع اسلامی طرد شوند.10. ازدواج برای زنان جماعت بهره امری شایسته اســت که در سن مناسب و برای برآورده نمودن نیازهای جنسی و معنوی هر فرد، واجب و ضروری است. زنی که از این فرمان سرپیچی کند، مؤمنه خوانده نمیشود.11. تجـارت و فعـالیـتهـای اقتصادی اموری هستند که از قرنها پیش برای مؤمنان پسندیده به شمار رفتهاند، ولی کسانی که در این زمینهها فعالیت میکنند، باید مراقب باشند از راه راست غافل نشده، علاوه بر آن سعی کنند با توسعه صنعت و تجارت، جـامـعـه و کشور خود را به خودکفایی و استقلال برسانند.12. با توجه به اینکه کودکان جامعه، آیندهسازان این فرقه میباشند، لذا تعلیمات مذهبی باید به طور کامل به آنان آموخته شود و از جمله باید مقدمات لازم بـرای اعـزام آنـان بـه جـامـعهالسیفیه برای فراگیری زبان عربی، تعلیمات اسلامی و ذخایر آل محمد(ص) فراهم آید.13. در هر شهری جماعت بهره باید فعالیتهایی در راه کمک به عموم مردم شهر خود انجام دهد.14. جوامع بهره باید با سیاستهای دولتها در خصوص ریشهکن نمودن بیکاری، فقر و بیسوادی هماهنگ باشند.جدای از این موارد، بهرهها نسبت به اجرای فرایض دینی خویش همچون نماز، زکات، (زکاه، صـلاه، حـق الـنـفس، حق نکاح، سلامی سیدنا، دعوت، نذر مقام) روزه، حج و زیارت، جهاد، قیامت و… نیز تأکید خاصی دارند و این فرایض را به نحو احسن اجرا مینمایند.
مراسم میثاق در جامعه بهرهها در سلسله مراتب بهرهها پس از شیوخ و ملاها، مردم غیرروحانی قرار دارند. هر یک از افراد بهره در جامعه خود، دارای جایگاه مهمی هستند؛ چرا که هر فـرد بـهـره طـی آیـین رسمی خاص عضو جامعه بهرههای داوودی میگردد. این آیین خاص که در واقع مراسم پیمان اطاعت و پیروی است، «میثاق» نامیده میشود. میثاق با امام الطیب و از طریق داعی یا نماینده داعی در جماعتها صورت میگیرد و فرد، ضمن پذیرفته شدن در جامعه بهرهها متعهد میگردد از اخلاق و آیین جماعت بهرهها و همچنین از داعی مطلق در تمامی امور پیروی نماید.مراسم میثاق توسط نوجوانان بهره (اعم از پسر و دختر) که به سن بلوغ رسیدهاند، انجام میگیرد. افرادی که تازه به مذهب بهره گرویدهاند نیز باید مراسم میثاق را به جای آورند. در مراسم میثاق متن قسم در برابر حضار با صدای بلند قرائت میشود و حدود بیست دقیقه طول میکشد و پس از اتمام آن، فرد در زمره مؤمنین جای میگیرد. وی پس از نایل آمدن به مذهب بهره داوودی از تمام مزایایی که برای اعضای جامعه بهره وجود دارد، برخوردار میگردد. در مقابل باید به تمام تعهدات خود در قبال جامعه بهره پایبند باشد.تمام شیعیان بهره، همهساله در روز عید غدیر خم در مسجد بهرههای شهر خود حضور مییابند و میثاق خویش را با امام و داعی بهرهها تجدید میکنند. این میثاق در برابر خداوند و امام غایب صورت میگیرد و مؤمنان بهره در غیاب او اطاعت کامل خویش را از داعی مطلق اعلام میدارند. قوانین موجود در این میثاق که به میثاقنامه معروف است، در دوره رهبری داعـی فـعلـی بهرهها، سیدبرهانالدین به صورت نوینی تنظیم شده است. داعی مطلق بر اجرای این قوانین تأکید دارد و عاملان و صاحبان دعوت در کـشـورهای مختلف محل سکونت بهرهها را ملزم مینماید بر قبول بیچون و چرای این امور از سوی اعضای فرقه نظارت کامل داشته باشند. محتوای کلی میثاقنامه فعلی بهرهها به شرح ذیل است:1. ختنه نمودن دختران (علاوه بر ختنه پسران) که ظاهراً سابق بر این معمول نبوده است.2. نظر دادن در کلیه امور زندگی بهرهها حتی خصوصیترین مسائل زناشویی آنان توسط داعی مطلق و یا صاحب دعوتِ داعی مطلق در آن کشور.3. مقرر نمودن دهها مالیات و عوارض، نظیر سهم امام، خمس، مالیات فرزند، خانه، دارایی و… بر بهرهها که باید توسط صاحب دعوت اخذ و برای داعی مطلق ارسال گردد.4. مـمـنـوع بودن عقد و ازدواج، کفن و دفن مـردگـان، نـامـگـذاری کودکان و برگزاری مراسم مذهبی در مساجد و حسینیهها بدون اجازه داعی یا صاحبِ داعی مطلق در آن کشور.5. لزوم ارسال سالانه مالیاتها، نذورات و هدایا به محل سکونت داعی با نظارت صاحبان دعوت.6. عدم اجازه اعضای جماعت در تفسیر قوانین فـعلـی جـمـاعـت بـهـرهها. تنها صاحبان دعوت مـیتـوانند توضیحاتی در این خصوص به مردم منطقه خود ارائه دهند.
زندگی اجتماعی و آداب و رسوم بهرهها یکی از شاخصههای اصلی شیعیان بهره، زندگی بـسـته و محدود آنان است. بهرهها سخت پایبند مراعات انزوای خودساختهشان میباشند، بدان افـتـخـار مـیکنند و مؤسسات مختلفی نیز برای برآوردن نیازهای جسمی و روحی خود در کشورهای مختلف تأسیس کردهاند.آنها برای فشرده شدن این همبستگی، علاقه شدیدی به پوشیدن لباس مخصوص خود دارند. مردان بهره دو نوع لباس دارند، یکی برای نماز (فته) و دیگری برای سایر مجالس و محافل. لباس دوم، لباس بلند سفیدرنگی با یک کلاه (عمامه) است. لباس فته نیز در طول دهههای گذشته از اسماعیلیهای نزاری وارد فرهنگ بهرهها شده و روز به روز در حال گسترش است. امروزه هر مردی که میثاق را انجام میدهد، بر خود لازم میداند لباس فته را بر تن کند.زنان بهره نیز لباس مخصوص به خود را دارند که بقعه یا ردا نامیده میشود. این لباس دو تکه است و امروزه پوشیدن آن بر همه زنان بهره الزامی است. روسری بانوان بهره دارای روبندی است که اگر آن را بـیـندازند، کل صورت را میپوشاند، ولی معمولاً نـیـمی از موهای سر آنان بیرون است. رنگ ردا معمولاً به رنگ روشن است.مـردان و زنـان بـهره از پوشیدن لباس تیره و مشکی ممنوع هستند و حتی در ماه محرم از آن استفاده نمیکنند؛ چراکه معتقدند با وجود امام – ولو در غیبت – و وجود داعی نیازی به ماتمسرایی نیست.از عادات دیگری که از زمان داعی قبلی بین بهرهها رواج یافت و وی آن را اجباری نمود، کوتاه ساختن سبیل مردان و گذاشتن ریش بلند است. این امر اگرچه از نظر اداری و رسمی پذیرفته نیست، ولی اکثر مردان بهره معمولاً این قاعده و رسم را رعایت مینمایند.مسجد بهرهها محلی عمومی برای آنان است. بـهـرههـا مـعـمـولاً در مـنـاسـبـتهای مختلف و ضیافتهای شام و ناهار دور هم جمع میشوند. بـرای بـانوان محدودیتی در ورود به این مساجد نیست. آنان در طبقه» دوم مساجد جای میگیرند و با مردان در ارتباط هستند.در موقع صرف غذا نیز معمولاً مردان بهره غذای بانوان را توزیع میکنند. بهرهها معتقدند: هرگونه فعالیتی که مربوط به مذهب و در نتیجه مربوط به خدا باشد، باید در برابر چشمان خداوند و در خانه خداوند انجام گیرد، بنابراین مسجد محل تجمع عـمـومـی آنـهاست؛ البته زنان در عبادات یومیه معمولاً به مساجد نمیروند، ولی در مناسبتهای عمومی همچون عید غدیر، رمضان، محرم و غیر آن، در مسجد حضور مییابند. تمام مساجد بهرهها دارای بالکنهایی هستند که مختص بانوان است و این ایوانها به گونهای ساخته میشوند که برای مردان بهره و بالاخص عامل جماعت قابل روِیت باشد. زنان در هنگام قاعدگی نیز از ورود به مساجد منع نشدهاند، ولی به جای خواندن نماز فقط در کنار نمازگزاران در بالکن مساجد مینشینند.بـهرهها علاقه بسیاری به میل غذا در مساجد دارند. نسل قدیمی بهرهها از خوردن غذا از دست غیر بهرهها اکراه دارند، لذا کمتر بهرهای مشاهده میشود که دستاندرکار امور رستورانها باشد. افراد ثروتمند جماعت نیز گاهی در مساجد غذا تهیه میکنند و افراد بهره در مسجد آن را تناول میکنند. هر مسجد دارای یک آشپزخانه و دو سالن غذاخوری (مردان و بانوان) اسـت. آشـپز اصلی باید حتماً خانمی بهره باشد و کمکآشپزها میتوانند از افراد بومی و محلی انتخاب شوند.علاوه بر مراسم فوق، بهرهها در مراسم خصوصی نیز از مساجد استفاده میکنند. دو امر مهم در دوران طفولیت انجام میگیرد که یکی در مسجد و دیگری در منزل صورت میپذیرد: اول نامگذاری بچه است که معمولاً در روز ششم تولد انجام میگیرد و در این رابـطـه، مراسمی در جمع بهرهها در مساجد بر پا میگردد. حادثه دوم که حتماً باید در منزل صورت گیرد، تراشیدن موهای بچه است که در روز هفتم انجام میشود و اگر در روز هفتم میسر نشد، در روز چهاردهم اتفاق میافتد. این مسئله تا بیست و یک روز نیز میتواند به تعویق افتد؛ در این مراسم یک بز ذبح میشود و در زمان بریدن گلوی بز، موهای بچه نیز تراشیده میشود.از آداب و رسـوم دیگر بهرهها ختنه دختران و پـسـران در سنین کودکی است که معمولاً از چهار روزگی شروع و تا چهار سالگی انجام میگیرد. بهرهها تنها گروه شیعیان محسوب میشوند که ختنه دختران را لازم مـــیدانــنـــد.ختنه دختران بــه «Cloliterodectomy» مشهور است و این امر در واقع تقلیدی از اجداد مصری و یمنی آنهاست که در گذشته معمول بوده و هست. در این روز والدین کودک جشنی را به طور ساده برگزار میکنند.عرف و رسم دیگری که در بین بهرهها حاکم اسـت، مراسم بلوغ و ازدواج است. نسل قدیمی بهرهها معتقد بودند فرزندان وقتی مراسم میثاق را انجام دادند، باید ترتیب ازدواج آنها نیز فراهم گردد؛ ولی امروزه بنا به دلایل اجتماعی و اقتصادی، سن ازدواج پس از بیست سالگی مقرر شده است. مراسم ازدواج آمیزهای از رسوم و عادات مسلمانان هندی و هندوان است که با عقد نکاح شرعی شروع میشود؛ الـبـتـه سـعـی شـده اسـت عـقـد نکاح به صورت دستهجمعی و هنگام آمدن داعی مطلق به این کشور خوانده شود؛ این مراسم به مراسم مقدس «سیفی» نیز شهرت دارد.در عـقـد نکاح، معمولاً عروس خود مستقیماً طرف عقد قرار نمیگیرد، بلکه وکیل وی این کار را انجام میدهد و برای این منظور، قبل از قرائت عقد نـکـاح، داعـی یا عامل، دو نفر را به منزل دختر میفرستند تا جویا شوند عروس چه کسی را وکیل خود نموده است. معمولاً پدر یا در صورت فوت وی یکی از خویشاوندان نزدیک عروس این امر را بر عهده میگیرند.مراسم مرگ و تدفین بهرهها نیز همچون مراسم ازدواج، منحصر به خود آنهاست و داعی یا نماینده وی در جماعت تشریفات رایج را انجام میدهد. امـوات بـهـرههـا مـثـل سایر شیعیان در قبرستان مخصوص به خودشان دفن میگردند.
اعمال مذهبی بهرهها به سبب رعایت اصل مهم باطنیه و همچنین به علت نفوذ و قدرت داعی، مراسم عبادی و اخلاقی بهرههای داوودی همواره حالتی سرّی و مخفیانه داشته است؛ در عین حال آنان الگوهای عمومی و اسلامـی سـایـر مسلمـانـان را نیـز دارا میباشند. محـدودیـتهـا و آزار و اذیـتهـایـی که در طول سالهای متمادی از سوی حکومتهای کشورهای مختلف نسبت به بهرهها اعمال شده است، این عنصر سرّی و باطنی را در آنها تقویت کرده است؛ لذا اکثر بهرهها معتقدند که نباید خارج از مذهب بهره، کسـی در مجـالس، مساجد و مراسم آنها شرکت نمـاید و اعتقاد دارند عبادت آنها باید به صورت مخفی و سرّی انجام شود؛ البته این امر از سوی تمامی بهرهها و به طور مطلق پذیرفته نیست؛ چرا کـه اذان و خـطبههای نمازهای جماعت آنان از بلنـدگـوی مساجد نیز پخش میشود و حتی غیر بهرهها نیز گاهی در مجالس مذهبی آنها شرکت مینمایند؛ با این حال، ورود به مسجد و شرکت در مراسم بهرهها نیاز به اجازه خاصی دارد که باید از کمیته مساجد اخذ شود.در درس تفسیـر بـاطنی از قرآن مجید، همه بهرهها نمیتوانند شرکت کنند، بلکه تنها برخی از علمـا و تحصیـلکـردههـای بهـره حق شرکت در اینگونه کلاسها را دارند. اکثر بهرهها به آنچه از ظاهر قرآن فهمیده میشود و آنچه داعی از باطن قرآن فاش میکند، عمل میکنند؛ بنابراین حتی در خطبههای نماز نیز چیزی از تفسیر باطن آیات گفته نمیشود.شهادتی که فرد غیر بهره میدهد تا جزء مؤمنین بـهـره قـرار بـگـیرد، معمولاً شامل اعتقاد به خدا، پـیـغـمـبـر(ص)، علـی(ع) بـه عـنـوان جـانشین پیامبر(ص)، امام در غیبت و اطاعت محض از داعی مطلق وقت است.بهرههای داوودی نمازهای پنجگانه را همچون سایر شیعیان به جا میآوردند و جمع بین صلاتین در پیش آنها جایز است؛ ولی برخی از آداب را رعایت نـمـیکـنـنـد؛ بـرای مثال قنوت و قیام در هنگام تکبیرهالاحرام را به هیچ عنوان رعایت نمیکنند. آنان ادای کلمات را نیز ظاهر نمیسازند و پس از بلند شدن امام جماعت از رکوع یا سجده، یک نفر که پشت سر امام قرار دارد با صدای بلند الله اکبر میگوید و نمازگزاران بدون هیچ قیام یا مکثی به رکوع یا سجده رفته، بلند میشوند. از خصائص مهم دیگر بهرهها آن اسـت کـه در بـدو ورود به مسجد و قبل از شروع نمازهای واجب یومیه، دو رکعت نماز مختص مسجد (نماز تحیت) به جا میآورند. این دو رکعت در بین جماعت بهره الزامی است. آنان نماز جمعه را به جای نمیآورند و در صورت برگزاری آن نیز خطبهای در آن ایـراد نـمیشود. در کنار مساجد بهرهها وضوخانه مخصوصی برای مردان و بانوان تدارک دیده شده اسـت. پـس از وضـو، مردان، لباس مخصوص و سفیدرنگ خود را ـ که در محل مخصوصی در مسجد نگه میدارند ـ میپوشند و برای نماز حاضر میشوند. زنان نیز پس از وضو وارد مسجد میشوند و هیچ تـشریفات خاصی در این زمینه وجود ندارد؛ ولی هنگام ورود به مسجد باید ردای مخصوص به خود را بر تن کنند. هر کدام از نمازگزاران در هنگام نماز، سجّاده مختص به خود را که معمولاً پارچه سفیدرنگ و تـمـیـزی اسـت، پـهـن نموده، بر روی آن نماز میگزارند و از مهر استفاده نمیکنند.بـهـرههـا ماه رمضان را به مدت یک ماه روزه میگیرند و ساعات شرعی خویش را بر اساس تقویم قمری مربوط به خود تنظیم میکنند که در زمان سلـسله فاطمی مورد استفاده قرار میگرفته و به تـقـویم مصری معروف بوده است. این تقویم با تقویم قمری که در زمان خلفای راشدین استفاده مـیشـد، کـمـی تـفاوت دارد. بهرهها مانند سایر مسلمانان به روِیت هلال ماه با چشم غیرمسلح اعتقادی ندارند؛ از این رو، روز عید فطر را معمولاً یک یا دو روز قبل از سایر مسلمانان جشن میگیرند.شیعیان بهره، در ماه مبارک رمضان عمدتاً نماز مغرب و عشاء را به طور جماعت در مسجد به جای میآورند و پس از نماز، روزه خود را با یک لیوان شیر داغ افـطـار مـیکـنند. سپس غذایی را که توسط جماعت تدارک دیده شده است، تناول مینمایند. آنها در شب قدر معمولاً تا هنگام اذان صبح در مسجد میمانند تا نزول وحی الهی به پیامبر(ص) را جشن بگیرند. در صبح روز عید فطر نماز را بر پای میدارند و کل روز را به دید و بازدید عید مشغول میشوند.داخل جامعه بهره یکسری مالیاتهای اجباری از اعضای جماعت گرفته میشود که قسمتی از آن نـاشی از مذهب است و قسمتی دیگر برگرفته از ضوابط داخلی جامعه بهرهها.حج نیز بر شیعیان بهرهای که استطاعت مالی داشته باشند، لازم است و سازمان مرکزی بهرههای داوودی تمام تلاش خود را در برپایی این مراسم و اعـطـای امـکانات لازم به حجاج انجام میدهد. بهرهها دو هتل در مکه و مدینه فراهم کردهاند که حـجــاج بـهــرهای در آن مـسـتـقـر مـیشـونـد و راهنمـایـیهای لازم در اختیار آنها قرار میگیرد. زیارت مقابر مقدس در عراق، ایران و مصر نیز برای بهرهها از اهمیت خاصی برخوردار است.در مجموع میتوان گفت بهرهها افرادی خموش و بیآزارند و به فرقهای صلحطلب شهرت یافتهاند. آنان جهاد در اسلام را نه به معنی مجاهدت و جنگ نظامی با شیطانها و زورگویان، بلکه نزاع شخصی و باطنی با نفس اماره میدانند.آنـهـا در انـجـام فرایض مذهبی خود نیز سعی مـیکـنند تا حد امکان، تضادی با سایر گروههای مـذهبی پیدا نکنند؛ از این رو، در اعمال مذهبی خاص خویش هم، بر اصل انزوای خود تأکید دارند.
موقعیت فعلی شیعیان بهره جمعیت فعلی شیعیان بهره در کل جهان بر اساس کتب منتشره توسط مرکز تبلیغ بهرهها در حدود چهار میلیون برآورده شده است که در کشورهای مختلف دنیـا پـراکنـدهانـد. آنچـه در این جامعه بهوضوح مشخص است، نظم و نسق حاکم بر آن میباشد که سبـب انسجـام آن و فـرمـانبرداری کامل اعضا از پیشوای خود شده است. مراکز این جماعت در حال حاضر در هندوستان و شهر بمبئی میباشد، ولی در طول دو قرن گذشته گروههایی از جماعت بهرهها عمدتاً به سبب اهداف تجاری و اقتصادی از هند به سایر کشورهای دنیا مهاجرت کردهاند که عمدتاً شامل شرق آفریقا و خاور دور میباشد. پس از جنگ جهانی دوم، گروهی از بهرهها به انگلستان، اروپا، آمریکا و استرالیا مهاجرت نموده، اقلیتهایی در این کشورها تشکیل دادهاند. در حال حاضر، حدود ۴۷۰ مرکز بهره در سراسر جهان وجود دارد که هر یک از این مراکز به وسیلـه قانون اساسیای که از سوی داعی مطلق تـدویـن شـده اسـت، اداره مـیشـود. هـر مـرکـز، مجموعهای متشکل از مسجد، مسافرخانه، مدرسه، کودکستان، سالن اجتماعات، بیمارستان و مانند آن میباشد. اجتماع شیعیان بهره تقریباً دارای هفتصد مـسـجد، ۱۳۷ مسافرخانه، ۵۲ بیمارستان، پنجاه کتابخانه، ۲۱ آرایشگاه، چهارصد سالن اجتماعات، چهار دانشکده، ۳۵۰ دبستان و سه یتیمخانه میباشد.به منظور تداوم اعتقادات مذهبی فرقه بهره، این جـامـعـه دارای مـراکزی به نام الجامعهالسیفیه و آکادمی عربی در سورات و کراچی میباشد که عمدتاً به تربیت معلمان و رهبران بهرههای نقاط مختلف، اختصاص دارند. این مراکز به سبب سطح علمی خود شهرت جهانی کسب کردهاند و به عنوان یکی از مراکز فـرهـنـگی و آموزشی اسلامی به رسمیت شناخته شدهاند. جدای از این، داعی مطلق چند بنگاه خیریه صدقه نیز تأسیس کرده است که به بنیاد سیفی، بنیاد یادبود دکتر طاهر سیفالدین و بنیاد برهانی کارزان حسنه مشهور هستند. تمامی این مراکز خیریه در هندوستان، پاکستان، انگلستان، سریلانکا، کنیا، اوگاندا و تانزانیا مشغول به فعالیت میباشند. درآمد حاصل از این بنیادها (بدون استفاده توسط اعضا) بـه طـور کـامـل صـرف خـدمـات عـمـومی و امور عامالمنفعه میشود. تاکنون تنها در هند بیش از ۲۰۰۰ خانه توسط این بنیادها وقف و در اختیار مستمندان قرار گرفته است.منبع: شیعه نیوز
هیچ نظری وجود ندارد