امام صادق عليه السلام: هركس دلبسته دنیا شود، به سه چيز دل بسته است: اندوهى بی‌پايان، آرزويى دست‌نيافتنى، و اميدى به دست نياوردنى. الكافي: ج ۲ ص ۳۲۰ ح ۱۷   مَن تَعَلَّقَ قَلبُهُ بِالدُّنيا تَعَلَّقَ قَلبُهُ بِثَلاثِ خِصالٍ: هَمٍّ لا يَفنى، وأمَلٍ لا يُدرَكُ، ورَجاءٍ لا يُنالُ؛

امام على عليه السلام: اِعلَموا أنَّ الأَمَلَ يُسهِي العَقلَ ويُنسِي الذِّكرَ؛ بدانيد كه آرزوی دور و دراز، خِرد را دچار غفلت می‌کند و فراموشىِ می‌آورد. نهج البلاغة: الخطبة ۸۶

امام على عليه السلام: الأَمَلُ سُلطانُ الشَّياطينِ عَلى قُلوبِ الغافِلينَ؛ آرزو، وسیله سلطه شياطين بر دلهاى غافلان است. غررالحکم: ح ۱۸۲۸

امام علی عليه السلام: إيّاكَ وَالمَنَّ بِالمَعرُوفِ فَإنَّ الاِمتِنانَ يُكَدِّرُ الإحسانَ بپرهيز از منّت گذاشتن در احسان؛كه منت گذارى احسان را تيره می‌كند. غررالحکم: ح 2673

إِذا أرَدتَ العِلمَ فَاطلُب أوَّلاً في نَفسِكَ حَقيقَةَ العُبودِيَّةِ، واطلُبِ العِلمَ بِاستِعمالِهِ واستَفهِمِ اللّهَ يُفهِمكَ هرگاه در پى دانش بودى، ابتدا جوهره بندگى را در جانت بجوى و با به كار بستن دانش، آن را به دست آور و فهم را از خدا بطلب تا به تو بفهماند. امام صادق (ع)- منية المريد: ۱۴۹