أيَسُرُّكَ أن تَكونَ مِن حِزبِ اللّهِ الغالِبينَ؟ اِتَّقِ اللّهَ سُبحانَهُ وأحسِن في كُلِّ اُمورِكَ؛ فَإِنَّ اللّهَ مَعَ الَّذينَ اتَّقَوا وَالَّذينَ هُم مُحسِنونَ آيا مى خواهى از حزب پيروز خداوند باشى؟ از خدا پروا كن و كارها را درست انجام بده؛ چرا كه خداوند با كسانى است كه تقواپيشه اند و آنانى كه كارها را نيكو (بى عيب و نقص) انجام مى دهند. امام علی (ع) - غرر الحكم: ح ۲۸۲۸      

اللّهُمَّ لا تَستَدرِجني بِالإِحسانِ، وَلا تُؤَدِّبني بِالبَلاءِ خدايا مرا با احسانت در دام استدراج گرفتار مساز و با بلا، تأديبم مكن امام حسين علیه السلام - بحار الأنوار: ۷۸ / ۱۲۷ / ۹  

مَن عَدَّدَ نِعَمَهُ مَحَقَ كَرَمَهُ کسی كه نعمتهايش را مى شمارد (به رخ می کشد)، كرمش را نابود مى كند امام حسن علیه السلام - نزهة الناظر: ۷۱ / ۴  

قالَ لُقمانُ (ع) لاِبنِهِ: يا بُنَيَّ، كُن ذا قَلبَينِ: قَلبٌ تَخافُ بِه اللّهِ خَوفاً لا يُخالِطُهُ تَفريطٌ، و قَلبٌ تَرجو بِهِ اللّهَ رَجاءً لا يُخالِطُهُ تَغريرٌ لقمان به پسرش:«پسرم، دو قلب داشته باش: قلبى كه كاملاً از خدا بيمناك باشد، بدون كوتاهى از آن؛ و قلبى كه به خدا اميدوار باشد، بى آنكه غافلگير شود» تنبيه الخواطر: ج ۱ ص ۵۰  

لِكُلِّ شَيءٍ مَطِيَّةٌ ومَطِيَّةُ العَقلِ التَّواضُعُ «هر چيز مركبى دارد و مركب خِرد، فروتنى است» لقمان عليه السلام - حلية الأولياء: ج ۶ ص ۶