مولد الزّهراء

یدعی البعض أنّها علیها السلام قد ولدت قبل البعثه بخمس سنوات ؟ !
و نقول: إن ذلک غیر صحیح . و الصحیح هو ما علیه شیعه أهل البیت (ع)، تبعا لأئمتهم (ع)[۱] – و أهل البیت أدرى بما فیه – و قد تابعهم علیه جماعه آخرون ، و هو: أنّها علیها السلام قد و لدت بعد البعثه بخمس سنوات، أی فی سنه الهجره إلى الحبشه، و قد توفیت و عمرها ثمانیه عشر عاما.  و قد روی ذلک عن أئمتنا (ع) بسند صحیح.[۲] 
مضافا إلى هذا.  فمن الممکن الاستدلال على ذلک أو تأییده بما یلی: 
۱ – ما ذکره عدد من المؤرخین من أن جمیع أولاد خدیجه رحمها الله قد ولدوا بعد البعثه، و فاطمه (ع) کانت أصغرهم .[۳]
۲ – الروایات الکثیره المرویه عن عدد من الصحابه ، مثل: عائشه و عمر بن الخطاب و سعد بن مالک و ابن عباس و غیرهم، التی تدل على أن نطفتها علیها السلام قد انعقدت من ثمر الجنه، الذی تناوله النبی (ص) حین الإسراء و المعراج،[۴] الذی قد حصل فی أوائل البعثه .[۵]
و إذا کان فی النّاس من یناقش فی أسانید بعض هذه  الروایات على طریقته الخاصه، فإن البعض الآخر منها لا مجال للنقاش فیه، حتى بناء على هذه الطریقه أیضا. و أما ما یزعم من أن هذه الروایه لا تصح، لأن الزهراء قد ولدت قبل البعثه بخمس سنوات، فهو مصادره على المطلوب، إذ أن هذه الروایات التی نحن بصدد الحدیث عنها – و قد رویت بطرق مختلفه – أقوى شاهد على عدم صحه ذلک الزعم.
۳ – قد روى النسائی: أنه لما خطب أبو بکر و عمر فاطمه (ع) ردهما النبی (ص) متعللا بصغر سنها.[۶] فلو صح قولهم: إنها ولدت قبل البعثه بخمس سنوات، فإن عمرها حینما خطباها بعد الهجره –  کما هو مجمع علیه عند المؤرخین –  یکون حوالی ثمانیه عشر أو تسعه عشر سنه،  فلا یقال لمن هی فی مثل هذا السن: إنها صغیره.
۴ – قد روی: أن نساء قریش هجرن خدیجه رحمها الله، فلما حملت بفاطمه کانت تحدثها من بطنها و تصبرها[۷] و قد یستبعد البعض حمل خدیجه  بفاطمه (ع) بعد البعثه بخمس سنوات، لأن عمر خدیجه(رض) حینئذ کان لا یسمح بذلک. 
ولکنه استبعاد فی غیر محله، إذ قد حققنا فی کتاب الصحیح من سیره النبی الأعظم (صلى الله علیه و آله وسلم) أن عمرها کان حینئذ حوالی خمسین سنه، بل أقل من ذلک أیضا، على ما هو الأقوى، و إن اشتهر خلاف ذلک.[۸]
و احتمال أن یکون ذلک – أی ولادتها بعد سن الیأس –  قد جاء على سبیل الکرامه لخدیجه و الرسول الله (ص) على غرار قوله تعالى: " أألد و أنا عجوز " . غیر وارد هنا، إذ لو کان الأمر کذلک لکان قد شاع و ذاع ، مع أننا لا نجد أیه إشاره تدل على ذلک .
۵ – و یدل على ذلک أیضا الأحادیث الکثیره التی ذکرت سبب تسمیتها بفاطمه، و بغیر ذلک من أسماء، حیث تشیر و تدل على أن هذه التسمیه قد جاءت من السماء بأمر من الله عزوجل. و هی روایات کثیره موجوده فی مختلف المصادر، فلتراجع ثمه[۹] .[۱۰]

مصادر
[۱] – راجع ضیاء العالمین: ج ۲ ق ۳ ص ۲ " مخطوط " و جامع الأصول لابن الأثیر : ج ۱۲ ص ۹ و ۱۰ .
[۲] – البحار: ج ۴۳ ص ۱۰۱ عن الکافی بسند صحیح ، وعن المصباح الکبیر ، ودلائل الإمامه ومصباح الکفعمی ، والروضه ، ومناقب ابن شهر آشوب ، وکشف الغمه : ج ۲ ص ۷۵ و إثبات الوصیه وراجع: ذخائر العقبى : ص ۵۲ وراجع أیضا: تاریخ الخمیس ج ۱ ص ۲۷۸ عن کتاب تاریخ موالید أهل البیت للإمام أحمد بن نصر بن عبد الله الدراع ، وراجع : مروج الذهب ج ۲ ص ۲۸۹ وغیر ذلک. 
[۳] – راجع: البدء و التاریخ: ج ۵ ص ۱۶ و المواهب اللدنیه: ج ۱ ص ۱۹۶ و تاریخ الخمیس: ج ۱ ص ۲۷۲٫
[۴] – تجد هذه الروایات فی کتب الشیعه، مثل البحار: ج ۴۳ ص ۴ و ۵ و ۶ عن أمالی الصدوق، و عیون أخبار الرضا، و معانی الأخبار، و علل الشرائع، و تفسیر القمی، والاحتجاج و غیر ذلک، و راجع: الأنوار النعمانیه: ج ۱ ص ۸۰ و أی کتاب حدیثی أو تاریخی تحدث عن تاریخ الزهراء ( علیها السلام ). و تجدها فی کتب غیرهم، مثل: المستدرک على الصحیحین: ج ۳ ص ۱۵۶ و تلخیص المستدرک للذهبی ( مطبوع بهامش المستدرک ) نفس الجزء و الصفحه، و نزل الأبرار: ص ۸۸ و الدر المنثور: ج ۴ ص ۱۵۳ و تاریخ بغداد: ج ۵ ص ۸۷ و مناقب الإمام علی بن أبی طالب لابن المغازلی: ص ۳۵۷ و تاریخ الخمیس: ج ۱ ص ۲۷۷ و ذخائر العقبى: ص ۳۶ و لسان المیزان: ج ۱ ص ۱۳۴ و اللآلئ المصنوعه: ج ۱ ص ۳۹۲ و الدره الیتیمه فی بعض فضائل السیده العظیمه: ص ۳۱ و نقله فی إحقاق الحق ( قسم الملحقات ): ج ۱۰ ص ۱ – ۱۰ عن بعض من تقدم و عن میزان الاعتدال، و الروض الفائق، و نزهه المجالس، و مجمع الزوائد، و کنز العمال، و منتخب کنز العمال، و محاضره الأوائل، و مقتل الحسین للخوارزمی، و مفتاح النجاه، و المناقب لعبد الله الشافعی، و إعراب ثلاثین سوره، و أخبار الدول و قد تحدث فی کتاب ضیاء العالمین: ج ۴ ص ۴ و ۵ " مخطوط " عن هذا الأمر، و ذکر طائفه کبیره من المصادر الأخرى و ثمه مصادر أخرى ذکرناها حین الحدیث حول الإسراء و المعراج فی کتابنا الصحیح من سیره النبی الأعظم ( ص )، فراجع.
[۵] – راجع کتابنا: الصحیح من سیره النبی الأعظم ( ص ): ج ۳ مبحث الإسراء و المعراج.
[۶] – راجع: خصائص أمیر المؤمنین علی بن أبی طالب ص ۲۲۸ بتحقیق المحمودی، و المناقب لابن شهرآشوب: ج ۳ ص ۳۹۳ ( ط دار الأضواء ) و تذکره الخواص: ص ۳۰۶ و ۳۰۷ ، و ضیاء العالمین: ج ۲ ق ۳ ص ۴۶ " مخطوط ".
[۷] – البحار: ج ۴۳ ص ۲٫ 
[۸] – سن خدیجه حینئذ کان ما بین ۴۵ حتى ۵۰ سنه بناء على عدد من الأقوال فی مقدار عمرها، و لعل من بینها ما هو الأقوى، و إن کان المشهور خلافه. حتى على هذا المشهور، فإن عمر خدیجه حینئذ کان لا یأبى عن الحمل، فإن القرشیه یستمر حیضها إلى الستین، کما هو مقرر فی الفقه. و هذا یعنی أن قابلیه الحمل موجوده أیضا، کما هو ظاهر. ( الصحیح من سیره النبی الأعظم (ص)- السید جعفر مرتضى – ج ۲ – ص ۱۸۰ – 181). 
[۹] – راجع: ینابیع الموده و کنز العمال: ج ۶ ص ۲۱۹ و المناقب لابن المغازلی: ص ۲۲۱ و ۲۲۹ و راجع کتاب ضیاء العالمین " مخطوط ": ج ۴ ص ۶ / ۹ ففیه بسط و تتبع، والبحار: ج ۴۳ ص ۱۳ و فی هامشه عن علل الشرائع: ج ۱ ص ۱۷۸ و راجع: ذخائر العقبى: ص ۲۶ و میزان الاعتدال: ج ۲ ص ۴۰۰ و ج ۳ ص ۴۳۹ و لسان المیزان: ج ۳ ص ۲۶۷ و طوالع الأنوار : ص ۱۱۲ / ۱۱۳ ط سنه ۱۳۹۵ ه‍ـ تبریز ایران ، و معرفه ما یجب لآل البیت النبوی، لأحمد بن علی المقریزِی: ص ۵۱ ط دار الإعتصام بیروت سنه ۱۳۹۲، و البتول الطاهره لأحمد فهمی: ص ۱۱ / ۱۵٫
[۱۰] – مأساه الزهراء علیها السلام، سید مرتضی العاملی، ج۱، ۳۶ – ۴۰٫