تحریف القرآن فی کتب أهل السنه

 
 
السؤال: هل یوجد فی کتب أهل السنه أحادیث تدل على تحریف القرآن؟
الجواب: ۱"عن عبد الله بن عباس ، أن عمر یعنى ابن الخطاب رضی الله عنه خطب فقال : إن الله بعث محمدا صلى الله علیه وسلم بالحق ، وأنزل علیه الکتاب ، فکان فیما أنزل علیه آیه الرجم ، فقرأناها ووعیناها ، ورجم رسول الله صلى الله علیه وسلم ورجمنا من بعده ، وإنی خشیت إن طال بالناس الزمان أن یقول قائل : ما نجد آیه الرجم فی کتاب الله ، فیضلوا بترک فریضه أنزلها الله تعالى ، فالرجم حق على من زنى من الرجال والنساء إذا کان محصنا إذا قامت البینه أو کان حمل أو اعتراف ، وأیم الله لولا أن یقول الناس : زاد عمر فی کتاب الله عز وجل ، لکتبتها"(1)
هذا الحدیث مع التفاوت ببعض الألفاظ نقل فی مسند أحمد بن حنبل وصحیح مسلم والبخاری وسنن الترمذی والموطأ وسنن ابن ماجه وفی سنن الدارمی کذلک نقل.
فی شرح النووی على صحیح مسلم یقول: المراد من آیه الرجم هذه الآیه:
"الشیخ والشیخه إذا زنیا فارجموهما ألبته"(2)
متى ما زنا الرجل المسن والمرأه المسنه إذن أرجموهم قطعاً.
ثم یتطرق إلى توجیه هذا المطلب، انّ هذه الآیه نسخت ولکن حکمها باقی.
۲- ذیل الآیه فی سوره البینه ﴿لَمْ یَکُنِ الَّذِینَ کَفَرُوا﴾ فی تفسیر الدر المنثور أخرج أحمد والترمذی والحاکم وصححاه عن أبی بن کعب ان رسول الله صلى الله علیه وسلم قال إن الله أمرنی ان أقرأ علیک القرآن لم یکن الذین کفروا من أهل الکتاب فقرأ فیها ولو أن ابن آدم سال وادیا من مال فاعطیه لسأل ثانیا ولو سأل ثانیا فاعطیه لسأل ثالثا ولا یملأ جوف ابن آدم الا التراب ویتوب الله على من تاب وان ذات الدین عند الله الحنیفیه غیر المشرکه ولا الیهودیه ولا النصرانیه ومن یفعل ذلک فلن یکفره".(3)
فی هذا الحدیث الذی عن أبی بن کعب وکبار من علماء أهل السنه مثل أحمد بن حنبل نقلوه وصرح الحاکم فی المستدرک بالحدیث الأول انّ هذا الحدیث صحیحاً، انّه أضیفت آیات على سوره البینه وإذا کان هذا الکلام صحیحاً لابد من القول انّ هذه الآیات حذفت من سوره البینه.
۳- إحدى سور القرآن الکریم سوره الأحزاب التی تحتوی على ۷۳ آیه ولکن الروایات الموجوده فی کتب أهل السنه مضمونها هو انّ هذه السوره کانت آیاتها أکثر من هذا المقدار؛ عن جماعه عن عروه بن الزبیر عن عائشه قالت "کانت سوره الأحزاب تقرأ فی زمن النبی صلى الله علیه وسلم مائتی آیه فلما کتب عثمان المصاحف لم یقدر منها إلا على ما هو الآن"(4).
السیوطی فی الدرّ المنثور کذلک ینقل فی خصوص هذا المورد:
"ینقل أحمد بن حنبل عن زر بن حبیش قال قال لی أبی بن کعب کأی تعد سوره الأحزاب قلت اثنتین وسبعین آیه أو ثلاثه وسبعین آیه قال إن کانت لتعدل سوره البقره وإن کنا لنقرأ فیها آیه الرجم".(5)
۴- کذلک بخصوص سوره التوبه توجد أحادیث تدل على نقصان هذه السوره فی کتب أهل السنه من جملتها:
ألف: ینقل السیوطی من طرق عدیده عن حذیفه بن الیمانی: "ولا تقرؤن منها – سوره التوبه – مما کنا نقرأ إلا ربعها".(6)
ب: ینقل عن حذیفه: "قال ما تقرؤن ثلثها یعنی سوره التوبه".(7)
ج: فی مکان آخر ینقل عن مالک بن أنس "انّ سوره البرائه أولها لما سقط سقط معه البسمله فقد ثبت أنها کانت تعدل البقره لطولها".(8)
ﻫ – ابن ماجه فی سنته ینقل عن عائشه:
"عن عائشه قالت لقد نزلت آیه الرجم ورضاعه الکبیر عشرا ولقد کان فی صحیفه تحت سریری فلما مات رسول الله صلى الله علیه وسلم وتشاغلنا بموته دخل داجن فأکلها".(9)
وفی صحیح مسلم وسنن الدارمی ینقل عن عائشه:
"کَانَ فِیمَا أُنْزِلَ مِنْ الْقُرْآن عَشْر رَضَعَات مَعْلُومَات یُحَرِّمْنَ ، ثُمَّ نُسِخْنَ بِخَمْسٍ مَعْلُومَات ، فَتُوُفِّیَ رَسُول اللَّه صَلَّى اللَّه عَلَیْهِ وَسَلَّمَ وَهُنَّ فِیمَا یُقْرَأ مِنْ الْقُرْآن"(10).
الآن سؤالنا من الأخوه أهل السنه هو: ماذا یقولون فی قبال کل هذه المدارک المحکمه؟ لماذا یتهمون الشیعه الإمامیه فقط بأنهم قائلین بتحریف القرآن مع انّ هذه الکتب والمدارک والجوامع الحدیثیه التابعه لهم والممتلئه من الروایات التی تدل على تحریف القرآن علماً انّ بعضاً منهم یصرح انّ کل ما موجود فی کتبنا وکل ما نقلناه صحیح وقطعی الصدور؟!(۱۱)
__________________________
۱٫ سنن أبی داود، کتاب الحدود، ج ۴، ص ۱۴۴ – 145، باب فی الرّجم، سنن الترمذی، ج ۴، ص ۳۸، ح ۱۴۳۲، کتاب الحدود باب ما جاء فی تحقیق الرجم، صحیح مسلم بشرح النووی، ج ۱۱، ص ۱۹۱، کتاب الحدود، باب حدّ الزنا، الموطأ، ج ۲، ص ۸۲۴، کتاب الحدود باب ما جاء فی الرجم، السنن، ج ۲، ص ۱۷۹، کتاب الحدود، باب فی حد المحصنین بالزنا، أتى به البخاری من الصحیح، ج ۸، ص ۲۰۸، کتاب الحدود، باب رجم الحبلى من الزنا إذا أحصنت وسنن ابن ماجه، ج ۲، ص ۸۳۵، ح ۲۵۵۳، کتاب الحدود باب الرجم.
۲٫صحیح مسلم بشرح النووی، ج ۱۱، ص ۱۹۱، کتاب الحدود، باب حدّ الزنا.
۳٫ مسند أحمد بن حنبل، ج ۱، ص ۱۳۱، الدر المنثور، ج ۶، ص ۳۷۸، تفسیر سوره البینه، المستدرک، ج ۲، ص ۵۳۱، کتاب التفسیر، تفسیر سوره البینه.
۴٫ مسند أحمد بن حنبل، ج ۵، ص ۱۸۰، تفسیر سوره الأحزاب، الإتقان، ج ۳، ص ۸۲، النوع السابع والأربعون فی الناسخ والمنسوخ.
۵٫ نفسه، ج ۵، ص ۱۷۹، تفسیر سوره الأحزاب.
۶٫ الدر المنثور، ج ۳، ص ۲۰۸، تفسیر سوره التوبه، مستدرک الحاکم، ج ۲، ص ۳۳۱، کتاب التفسیر، تفسیر سوره التوبه.
۷٫ نفسه.
۸٫ الإتقان، ج ۱، ص ۶۵، النوع التاسع عشر فی عدد السور وآیاته وکلماته وحروفه.
۹٫ سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۶۲۵، ح ۱۹۴۴، کتاب النکاح، باب رضاع الکبیر.
۱۰٫ شرح مسلم بشرح النووی، ج ۲۹، ۱۰ کتاب الرضاع وسنن الدارمی، ج ۲، ص ۱۵۷، کتاب الرضاع.
۱۱٫ طاهری خرم آبادی، عدم تحریف القرآن، ص ۷۵، ۶۴٫
مصدر: مکتب سماحه آیه الله العظمی مکارم الشیرازی