ابوالحسن علی بن عمر دار قطنی (م 385ه) نیز متهم به تشیّع است! چرا؟ زیرا او دیوان «سید حمیری»([1]) را از حفظ داشت. ذهبی در تذکره میگوید:
«قال الخطیب… و حدثنی حمزة بن محمد بن طاهر، أنه کان یحفظ دیوان السید الحمیری، ولهذا نسب إلی التشیع…»([2])
اکنون باید پرسید، مگر در دیوان سید حمیری چه بوده که اگر کسی آنرا از بَر میکرد متهم به تشیّع میشد؟ دارقطنی خود پاسخ این پرسش را داده؛ آنجا که میگوید:
«السید الحمیری، الشاعر… کان غالیا یسبّ فی شعره و یَمدَحُ علیّ بن أبیطالب [(علیه السلام)]…»([3])
ذهبی دربارهی سید اسماعیل میگوید:
«من فحول الشعراء، لکنه رافضی جلد… له مدائح بدیعةٌ فی أهل البیت… قیل: إن بشارا قال له: لولا أن الله شغلک بمدح أهل البیت، لافتقرنا. و قیل: کان أبواه ناصبیّین، ولذلک یقول:
لعنَ اللهُ والدیّ جمیعا ثم أصلاهما عذاب الجحیم
…فقیل: إنه اجتمع بجعفر الصادق، فبین له ضلالته، فتاب… ونظمه فی الذروة، ولذلک حفظ دیوانه أبو الحسن الدارقطنی»([4])
پی نوشت :
[1]) اسماعيل بن محمد بن يزيد م 173 هـ.[2]) ج3، ص992.[3]) المؤتلف والمختلف؛ ج3، ص1308.[4]) سير أعلام النبلاء؛ ج8، ص44.
منبع : اختصاصی مجمع جهانی شیعه شناسی
هیچ نظری وجود ندارد