جنگ با اهلبيت جنگ با رسول خدا
يكى از ويژگيهاى اهلبيت × كه در روايات بيان شده، اين است كه رسولخدا | هرگونه اذيت و آزار و جنگ با آنان را جنگ با خود مىداند. به این روایت توجه کنید:
«عن ابى بكر الصديق قال: رأيت رسول اللّه خيّم خيمة و هو متّكئ على قوس عربية و فى الخيمة علىّ و فاطمة و الحسن و الحسين فقال: معشرالمسلمين انا سلم لمن سالم اهل الخيمة، حرب لمن حاربهم، ولىّ لمن والاهم.»([1])
ابوبكر مىگوید: رسول خدا | را ديدم كه خيمهاى را برافراشته و بر كمان عربى تكيه كرده بودند و در آن خيمه على، فاطمه، حسن و حسين ^بودند، مىفرمود: اى مسلمانان! هركس با اهل اين خيمه صلح كند با او صلح خواهم كرد و هر كس با آنان جنگ كند با او خواهم جنگيد و هر كس آنان را دوست داشته باشد، او را دوست دارم.
بدين سان رسول خدا | به طور صريح جنگ با اينان را جنگ با خود اعلام كرده است. اين موضعگيرى رسول خدا | اختصاص به اين روايات ندارد، بلكه آن حضرت به شيوههاى گوناگون اين مسأله را بیان کرده است.
عمرو بن شاس اسلمى مىگوید:
همراه على × به يمن رفتيم. در سفر، على × نسبت به من رفتار خوبى نداشت (حضرت جلو تخلف او را گرفته بود). اين رفتار على × را به دل گرفتم، وقتى به مدينه آمديم:
«اظهرت شكايته فى المسجد حتى بلغ ذلك رسولاللّه قال فد خلت المسجد ذات غداة و رسول اللّه فى ناس من اصحابه فلما رآنى حدّد الىّ النظر حتى اذا جلست قال: يا عمرو اما واللّه لقد آذيتنى.
فقلت: اعوذ باللّه ان اؤذيك يا رسول اللّه.
قال: بلى، من آذى عليّا فقد آذانى.»([2])
در مسجد اين قضيه را گفتم و غيبت على × را كردم. اين خبر به رسول خدا | رسيد، فردا صبح كه به مسجد آمدم، ديدم رسول خدا | با عدهاى از يارانش نشسته است. همين كه چشمش به من افتاد، نظرش را به من دوخت تا اين كه در جايى نشستم، سپس رسول خدا | به من فرمود: اى عمرو به خدا قسم تو مرا اذيت كردى»؟!
گفتم: اى رسول خدا | به خدا پناه مىبرم از اين كه شما را اذيت كنم.
پيامبر | فرمود: اى عمرو! هركس على × را اذيت كند مرا اذيت كرده است.
اين مسأله به قدرى در بين مسلمانان صدر اسلام روشن و مسلم بوده است كه صحابه هرگونه اذيت و آزار اهلبيت ×، بخصوص امام على × را همانند اذيت و آزار رسول خدا | مىدانستند. حتى بعد از ارتحال رسول خدا| نيز چنين ارتباطى را بين امام على × و رسول خدا | باور داشتند؛
عروة بن زبير مىگوید: شخصى در حضور عمر از على × بدگويى كرد. عمر با دستش به قبر رسول خدا | اشاره كرد و پرسيد: آيا صاحب اين قبر را مىشناسى؟ اين محمد بن عبدالله بن عبدالمطلب است. هرگز از على × بدگويى نكن؛ زيرا وقتى از على بدگويى مىكنى «آذيت صاحب هذا فى قبره»؛([3]) رفيقش در قبر اذيت مىشود.
همانگونه كه ملاحظه مىكنيد، عمر ارتباط تنگاتنگ امام على × و نبىاكرم| را به اندازهاى مىبيند كه توهين به على × در اين جهان را موجب آزرده شدن رسول خدا | در آن جهان مىداند.
بايد توجه داشت كه اينگونه موضعگيرى رسول خدا | را نمىتوان موضعگيرى عاطفى نسبت به خانواده خود تلقى كرد؛ چرا كه اگر اين برخورد، برخوردى عاطفى است بايد درباره بقيه دختران و دامادها و نوهها هم وجود داشته باشد، در حالى كه حتى يك كلمه هم درباره بقيه نقل نشده است.
هیچ نظری وجود ندارد