قال الإمام الباقر عليهالسلام: خَطَبَ رَسولُ الله صلىاللهعليهوآله النّاسَ في آخِرِ جُمُعَةٍ مِن شَعبانَ، فَحَمِدَ اللهَ و أثنى عَلَيهِ، ثُمَّ قالَ :«أيُّهَا النّاسُ، قَد أظَلَّكُم شَهرٌ فيهِ لَيلَةٌ خَيرٌ مِن ألفِ شَهرٍ، و هُوَ شَهرُ رَمَضانَ؛ فَرَضَ اللّهُ عز و جل صِيامَهُ، و جَعَلَ قِيامَ لَيلِهِ نافِلَةً، فَمَن تَطَوَّعَ بِصَلاةِ لَيلَةٍ فيهِ كانَ كَمَن تَطَوَّعَ بِسَبعينَ لَيلَةً فيما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ، و جَعَلَ لِمَن تَطَوَّعَ فيهِ بِخَصلَةٍ مِن خِصالِ الخَيرِ وَالبِرِّ كَأَجرِ مَن أَدّى فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللّهِ تَعالى، و مَن أدّى فيهِ فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللهِ تَعالى كانَ كَمَن أدّى سَبعينَ فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللهِ تَعالى فيما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ … . (1)
امام باقر عليهالسلام روايت ميكند: پيامبر خدا در آخرين جمعه شعبان، خطبه خواند. خدا را حمد و ثنا گفت و سپس فرمود:«اى مردم! ماهى بر شما سايه افكنده كه در آن، شبى است بهتر از هزار ماه، و آن، ماه رمضان است . خداوند، روزهاش را واجب ساخته و نماز در شبش را مستحب قرار داده است . پس هر كس يك شب در آن، نماز مستحب بخواند، گويا هفتاد شب نماز مستحب در ماههاى ديگر خوانده است. و براى كسى كه در آن، كار نيك مستحبّى از كارهاى نيك انجام دهد، پاداشى همچون پاداش كسى قرار داده كه واجبى از واجبات الهى را انجام داده است، و هر كس در آن، واجبى از واجبات خداوند را ادا كند، همچون كسى خواهد بود كه در ماههاى ديگر، هفتاد واجب از واجبات الهى را انجام داده است.
اين ماه، ماه صبر است و پاداش صبر، بهشت است. اين ماه، ماه مواسات (همدردى با ديگران در نيازها) است و ماهى است كه در آن، خداوند، روزىِ مؤمن را مىافزايد. هر كس مؤمن روزهدارى را در آن افطار دهد، نزد خداوند، پاداش آزاد كردن يك بنده و آمرزش گناهان گذشتهاش را دارد.»
گفتند: اى پيامبر خدا! همه ما توان افطار دادن به روزهدار را نداريم .فرمود: «خداوند، كريم است؛ اين ثواب را به كسى نيز مىدهد كه براى افطار دادن، جز بر جرعهاى شير يا جرعهاى آب و يا چند خرما قدرت ندارد و بيش از اين را نمىتواند .هر كس در اين ماه بر برده خويش سبك بگيرد، خداوند هم حسابش را سبك مىگيرد .ماه رمضان، ماهى است كه آغازش رحمت، ميانش آمرزش، و پايانش اجابت و آزادى از آتش دوزخ است.
پيامبر اکرم فرمودند: شما از چهار خصلت، بىنياز نيستيد: دو خصلت كه خدا را با آنها راضى مىكنيد، و دو خصلت كه از آن دو، بىنياز نيستيد. امّا آن دو خصلتى كه خدا را با آنها راضى مىكنيد، شهادت به اين است كه: معبودى جز خداوند نيست و من فرستاده خدايم. و اما دو خصلتى كه از آن بىنياز نيستيد، از خداوند، نيازهايتان و بهشت را بطلبيد و از خداوند، عافيت بخواهيد و از آتش به خداوند پناه ببريد.»
——————————————–پي نوشت ها :1- المقنعة: 306، الكافي: 4/66/4، تهذيب الأحكام: 3/57/198 و ج 4/152/423، من لا يحضره الفقيه: 2/94/1831، فضائل الأشهر الثلاثة: 71/51، بحار الأنوار: 96/359/26 .
هیچ نظری وجود ندارد