الف ـ ترمذی در حدیث شمارهی ۳۷۱۲، رویدادی را نقل کرده که نشان دهندهی این است که علی(علیه السلام)، حتی در زمان خود رسول خدا(صل الله علیه و آله) دشمنان و حسودانی داشته است.
در پایان این روایت پیامبر(صل الله علیه و آله) به کسانی که نسبت به علی(علیه السلام)چیزی در سینه داشتند میگوید:
«ما تریدون من علیّ؟ إنّ علیّا منّی وأنا منه، وهو ولیّ کلّ مؤمن بعدی»([1])
بنابر روایت ترمذی، پیامبر(صل الله علیه و آله) این سخنان را در حالی که بسیار خشمناک بودهاند، بیان کردهاند. از شدّت بیان پیامبر(صل الله علیه و آله)، برمیآید که علی(علیه السلام) در همان زمان هم، دشمنان بسیار داشته است.
ب ـ او همچنین از زبان انصار روایت کرده و میگوید:
«إنّا کنّا لنعرف المنافقین… ببغضهم علیّ بن أبیطالب»([2])
روشن است که این منافقان همگی از کسانی بودهاند که با پیامبر(صل الله علیه و آله) مصاحبت داشته و بعدها علی الاطلاق صحابه نامیده شدند!؟!
ج ـ دشمنی «جابر بن نصر بن حارث بن کلده عبدری» یا «حارث بن نعمان فهری» با علی(علیه السلام) در حضور پیامبر(صل الله علیه و آله).
این رویداد را علامهی امینی در کتاب «الغدیر» آورده است.([۳])
داستان اینگونه است که جابر یا حارث بر ولایت علی(علیه السلام) که پیامبر(صل الله علیه و آله) آنرا در روز غدیر، آشکارا بیان کرد، راضی نشد و بر او عذاب نازل شد و کشته شد و این آیات نازل شد:
{سأل سائل بعذاب واقع * للکافرین لیس له دافع * من الله ذی المعارج}([۴])
مرحوم امینی میگوید:
«و قد أذعَنت له الشیعه، وجاءمثبتا فی کتب التفسیر والحدیث لمن لا یُستهان بهم من علماء أهل السنّه…»([5])
این آیه که علاوه بر اعتقاد شیعه به آن، جمعی از علمای سنی که شخصیتشان مورد تصدیق است آن را در کتابها تفسیر و حدیث ثبت نمودهاند.
2ـ عایشه و پنهان کردن فضیلت حضرت علی(علیه السلام):
پیش از این گذشت که بنابر روایت بخاری، عایشه از اینکه فضیلت حضرت علی(علیه السلام) را پنهان کند، پرهیزی نداشت.
او زمانی که چگونگی رفتن پیامبر(صل الله علیه و آله) به مسجد، در هنگام بیماری را بازگو میکند میگوید:
«فخرج النبی صلیالله علیه وسلم نبی رجلین تخطّ رجلاه فی الارض، بین عبّاس و رجل آخر…»([6])
عایشه نام حضرت علی(علیه السلام) را نمیبرد و از او به «مردی دیگر» و به صورت گمنام تعبیر میکند. چرا؟! زیرا فضیلتی برای امام(علیه السلام) محسوب میشود.
دشمنی عایشه با امام(علیه السلام) چیزی نیست که بتوان آنرا پنهان کرد. او با حضرت علی(علیه السلام) که امام زمانش بود به جنگ پرداخت. وقتی که خبر شهادت امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) را شنید اظهار خوشحالی کرد؛
«ولمّا انتهی إلی عائشه قتل علی ـ رضیاللهعنه ـ قالت:
فألقت عصاها و استقرت بها النوی کما قرّ عینا بالایاب المسافر
فمن قتله؟ رجل من مراد، فقالت:
فإن بک نائیا فلقد نعاه غلام لیس فی فیه الترابُ
فقالت زینب ابنه أبی سلمه: ألعلی تقولین هذه؟!!…»([7]).([8])
3ـ جلوگیری عمر از نوشته شدن سفارش پیامبر(صل الله علیه و آله):
بنابر روایت بخاری در صحیح، عمر از نوشته شدن وصیت پیامبر(صل الله علیه و آله)، نزدیک رحلتش، جلوگیری کرد و پیامبر(صل الله علیه و آله) را به هذیانگویی متهم کرده است:
114ـ «عن ابن عبّاس قال: لمّا اشتدّ بالنبّی صلیالله علیه وسلم وجعه قال: «ائتونی بکتاب أکتب لکم کتابا لن تضلّوا بعدی»، قال عمر: إنّ النبّی صلیالله علیه وسلم غلبه الوجع وعندنا کتاب الله حسبُنا، فاختلوا وکثر اللّغط، قال: قوموا عنّی ولا ینبغی عندی التنازع، فخرج ابنُ عباسٍ یقول: إنّ الرزیّه کل الرزیّه ما حال بین رسولالله صلیالله علیه وسلم و بین کتابه»([9]).
آری! ابن عباس از این واقعه به «رزیه» تعبیر میکند و در این مصیبت میگرید.
روشن است که چرا عمر و حزب او([۱۰]) از نوشته شدن این وصیت به دست پیامبر(صل الله علیه و آله) جلوگیری کردند. پیامبر(صل الله علیه و آله) پیش از این گفته بود قرآن و عترت یعنی اهلبیت(علیهم السلام)، از گمراهی جلوگیری میکنند؛ پس روشن بود اکنون نیز چه چیزی را میخواست بنویسد.
بر طبق این روایت هر آن کس از مسلمانان که گمراه شده و میشوند و نیز گمراهی تمام غیر مسلمانان به تبع آن، بر عهده عمر است.
[۱]) ص۲۰۳۴.
[۲]) ص۲۰۳۵، ح ۳۷۱۷.
[۳]) الغدیر، ج۱، ص۲۴۰، باب نزول آیه {سئل سائل بعذاب واقع}، دارالکتب العربى، بیروت ۱۳۹۷ هـ.ق. (محقق)
[۴]) المعارج / ۱ـ ۳.
[۵]) نک: الغدیر؛ ج۱، صص ۴۶۰ـ ۵۰۱ مرکز الغدیر للدراسات الإسلامیهًْ.
[۶]) صحیح بخارى، ص۱۹، حدیث شمارهى ۱۹۸؛ ج۱، ص۵۷، کتاب الوضوء، دارالفکر، ۱۴۰۱ هـ.ق.
[۷]) تاریخ الأمم و الملوک؛ الطبری، ج۶، ص۶۶.
[۸]) ابن ابى الحدید معتزلى در کتاب شرح نهج البلاغهاش فصلى را در موضعگیرى عایشه با حضرت على(علیه السلام) اختصاص داده و در آنجا مىگوید: «کانت عائشه منها اشد الناس علیه عثمان ثألیبا و تحریضا، فقالت: «ابعده الله!» لما سمعت قتله و أملت أن تکون الخلافه فى طلحه فتعود الامره تیمیه، کما کانت أولا، فعدل الناس عنه الى على بن ابى طالب، فلما سمعت ذلک صرحت: «وا عثماناه قتل عثمان مظلوما» و ثار فى الانفس، حتى تولد من ذلک یوم الجمل و ما بعده». (محقق)
[۹]) ص۱۲.
[۱۰]) در روایتى دیگر به شمارهى ۵۶۶۸ مىخوانیم: «… ومنهم من یقول ما قال عمر…»؛ صحیح البخارى؛ ص۴۸۵.
منبع : اختصاصی مجمع جهانی شیعه شناسی
هیچ نظری وجود ندارد