در سوم شعبان سال چهارم هـ. ق سید جوانان اهل بهشت، ریحانهی باغ رسالت، یکی از دو گوشوارهی عرش الهی، خامس آل عبا، سرور آزادگان جهان و سید و سالار شهیدان حضرت امام حسین(ع) در مدینهی منوره چشم به جهان گشود و عالم را به نور خویش منور ساخت (اعلام الوری، ج 1، ص 420؛ مسارالشیعه، ص 37؛ وقایع الایام، ص 353)
القاب امام حسین(ع)
نام مبارک آن حضرت در تورات «شبیر» و در انجیل «طاب» است. پدر بزرگوارشان مولای متقیان، حضرت امیرمومنان علی(ع) و مادر گرامیشان، سرور زنان بهشت، حضرت صدیقهی طاهره فاطمه زهرا(س) بودند. کنیهی ایشان ابوعبدالله و القاب مبارک آن حضرت عبارتند از: شهید، سعید، سبط الثانی، رشید، طیب، سید، وفی، زکی، مبارک، تابع لمرضات الله. (کشف الغمة، ج 2، ص 213؛ بحارالانوار، ج 43، ص 237)
هنگامی که خبر ولادت امام حسین(ع) به رسول گرامی اسلام(ص) رسید، آن حضرت به خانهی امیرمؤمنان(ع) آمدند و به اسماء فرمودند تا آن مولود مبارک را بیاورد. اسماء نیز آن تازه مولود را در پارچهای سفید پیچید و به محضر ایشان آورد. آن حضرت در گوش راست او اذان و در گوش چپش اقامه خواند؛ (امالی شیخ صدوق، ج 1، ص 377) آنگاه جبرئیل نازل شد و به رسول خدا(ص) عرض کرد: «پروردگارت سلام میرساند و میفرماید: این کودک را به نام پسر کوچک هارون «شبیر» نام بگذار که به عربی حسین گفته میشود؛ چون نسبت علی(ع) به شما مانند نسبت هارون است به موسی، جز آن که شما خاتم پیامبرانی». (معانی الاخبار، ص 57)
هیچ نظری وجود ندارد