اشاره:
حسین بن علی بن ابیطالب(علیه السلام)، مشهور به اباعبدالله و سیدالشهداء (۴-۶۱ق)، امام سوم شیعیان است، که ده سال امامت را بر عهده داشت و در واقعه عاشورا به شهادت رسید. او فرزند دوم امام علی(علیه السلام) و فاطمه زهرا(سلام الله علیها) و نوه حضرت محمد(صلی الله علیه و آله) است. بنابر گزارشهای تاریخی شیعه و اهل سنت، پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) هنگام تولد او از شهادتش خبر داد و نام «حسین» را برای او برگزید.
ابنعبدالبر و ابناثیر از مصعب زبیری روایت کردهاند که گفت:
کَانَ الْحُسَیْنُ فَاضِلاً دَیِّناً کَثِیرَ الصَّلَاهِ وَالصَّوْمِ وَالْحَجِّ؛[۱]
حسین بافضیلت و دیندار بود و بسیار نماز و روزه و حج بهجا میآورد.
عبدالله بن زبیر در وصف عبادت او گفت:
لَقَدْ کَانَ صَوَّاماً بِالنَّهَارِ قَوَّاماً بِاللَّیْلِ.[۲]
عقّاد میگوید: علاوه بر نمازهای پنجگانه، نمازهای دیگر بهجا میآورد و علاوه بر روزه ماه رمضان، در ماههای دیگر هم روزهایی را روزه میگرفت، و در هیچ سال حج خانه خدا از او فوت نشد مگر آنکه ناچار به ترک شده باشد.[۳]
در شبانهروز هزار رکعت نماز بهجا میآورد،[۴] و بیستوپنج مرتبه پیاده حج گذارد، و همراه او جنیبتهای او را میکشیدند[۵] و این دلیل کمال عبادت و خضوع او در درگاه خداست.
روزی از روزها رکن کعبه را گرفته بود و بدینگونه دعا و اظهار بندگی و ذلّت در درگاه خدای عزیز میکرد و او را مدح و ثنا میگفت و ستایش مینمود:
«إِلَهِی نَعَّمْتَنِی فَلَمْ تَجِدْنِی شَاکِراً وَابْتَلَیْتَنِی فَلَمْ تَجِدْنِی صَابِراً فَلَا أَنْتَ سَلَبْتَ النِّعْمَهَ بِتَرْکِ الشُّکْرِ، وَلَا أَدَمْتَ الشِّدَّهَ بِتَرْکِ الصَّبْرِ إِلَهِی مَا یَکُونُ مِنَ الْکَرِیمِ إِلَّا الْکَرَم».[۶]
اگر کسی بخواهد حال دعا و پرستش و مسکنت آن امام مجاهد مظلوم را در درگاه خدا بداند به همان دعای معروف عرفه رجوع کند کافی است.
از بشر و بشیر پسران غالب اسدی روایت شده که عصر روز عرفه در عرفات خدمت آن حضرت بودیم، از خیمه بیرون آمدند با گروهی از اهلبیت و فرزندان و شیعیان با نهایت تذلّل و خشوع، پس در جانب چپ کوه ایستادند و روی مبارک را بهسوی کعبه گردانیدند و دستها را برابر رو برداشتند، مانند مسکینی که طعام طلبد، و این دعا را خواندند:
«اَلْحَمْدُ لِلهِ الَّذِی لَیْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ…»[۷]
که همان دعای طولانی عرفه است و در کتابهای دعای فارسی هم مانند زادالمعاد[۸] و مفاتیحالجنان[۹] مذکور است.
دعا را خواندند تا به این جمله رسیدند:
«وَصَلَّی اللهُ عَلَی خِیَرَتِهِ مُحَمَّدٍ خَاتَمِ النَّبِیِّینَ وَآلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ الْـمُخْلَصِینَ وَسَلَّمَ».
پس شروع کرد به درخواست، و اهتمام نمود در دعا و آب دیدگانش جاری بود و دعا خواند تا به این جمله رسید:
«وَادْرَأْ عَنِّی شَرَّ فَسَقَهِ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ».
پس سر و دیده خود را بهسوی آسمان بلند کرد و از دیدههای مبارکش مانند دو مشک آب میریخت و به صدای بلند گفت:
«یَا أَسْمَعَ السَّامِعِینَ».
تا به این فقره رسید:
«وَأَنْتَ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ یَا رَبِّ».
پس مکرَر میگفت: «یَا رَبِّ» و کسانی که دور آن حضرت بودند، گوش به دعا داده و به گفتن «آمین» اکتفا میکردند. پس صداهایشان بلند شد به گریستن با آن حضرت تا آفتاب غروب کرد، آنگاه بهسوی مشعرالحرام روانه شدند.
پی نوشت:
[۱]. ابنعبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۳۹۳؛ ابناثیر جزری، اسدالغابه، ج۲، ص۲۰٫
[۲]. سبط ابنجوزی، تذکرهالخواص، ص۲۴۱٫ «او در هنگام شب برای عبادت زیاد میایستاد و روزها بیشتر روزهدار بود».
[۳]. عقّاد، ابوالشّهداء، ص۱۴۵٫
[۴]. ابنطاووس، اللهوف، ص۵۷؛ حر عاملی، وسائلالشیعه، ج۴، ص۱۰۰٫
[۵]. ابنعبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۳۹۷؛ ابناثیر جزری، اسدالغابه، ج۲، ص۲۰؛ سبط ابنجوزی، تذکرهالخواص، ص۲۴۴؛ ابوالفداء، المختصر، ج۲، ص۱۰۷٫
[۶]. صبان، اسعافالراغبین، ص۱۸۳؛ «خدای من برایم نعمت دادی مرا شکرگزار نیافتی، مرا مبتلا ساختی صابر و شکیبایم نیافتی. پس نعمتت را به جهت شکر نکردن از من نگرفتی و سختی را بهعلت صبر نکردن ادامه ندادی. خدای من از کریم و بزرگوار جز بزرگواری چیز دیگری نمیشود».
[۷]. ابنطاووس، اقبالالاعمال، ج۲، ص۷۴؛ کفعمی، البلدالامین، ص۲۵۱٫
[۸]. مجلسی، زادالمعاد، ص۱۷۳٫
[۹]. محدَث قمی، مفاتیحالجنان (دعای عرفه امامحسین(علیهالسلام).
نویسنده: آیت الله العظمی حاج شیخ لطف الله صافی گلپایگانی
هیچ نظری وجود ندارد