نسخ در آیه ی ازدواج زن و مرد زناکار

(الزَّانِی لاَ یَنْکِحُ إِلاَّ زَانِیَهً أَوْ مُشْرِکَهً وَ الزَّانِیَهُ لاَ یَنْکِحُهَا إِلاَّ زَانٍ أَوْ مُشْرِکٌ وَ حُرِّمَ ذلِکَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ.‌ )(1)مرد زناکار جز با زن زناکار یا مشرک ازدواج نمی کند و زن زناکار را جز مرد زناکار یا مشرک به ازدواج خود درنمی آورد و این کار بر مؤمنان حرام شده است.از سعید بن مسیب و اکثر علما نقل شده است که این آیه با آیه دیگر نسخ گردیده است(۲) که خداوند می فرماید:(وَ أَنْکِحُوا الْأَیَامَى مِنْکُمْ وَ الصَّالِحِینَ مِنْ عِبَادِکُمْ وَ إِمَائِکُمْ.)(۳)همسر انتخاب کنید برای بی همسرانتان و برای نیکوکاران از غلامان و کنیزانتان…می گویند: مفهوم آیه اول این است که ازدواج با زنان زناکار جایز نیست، مگر برای مردی که خود اهل زنا و یا مشرک باشد، ولی در آیه دوم دستور نکاح به طور عموم و بدون قید و شرط آمده است که شامل تمام افرادی که دارای همسر نیستند می باشد، اعم از این که نابکار باشند یا نیکوکار.مؤلف: حقیقت این است که این آیه شریفه نیز مانند آیات قبل نسخ نشده است زیرا اثبات نسخ در این آیه موقوف بر این است که منظور از لفظ «نکاح» در این آیه، ازدواج باشد ولی برای اثبات این معنی، اولاً: دلیلی وجود ندارد و ثانیاً: اگر نکاح در این آیه به معنای ازدواج باشد، ازدواج نمودن مرد مسلمان زناکار با زن مشرک و همچنین ازدواج مرد مشرک با زن مسلمان زناکار جایز خواهد بود، چون در این آیه آمده است که مرد زناکار نمی تواند نکاح و ازدواج کند مگر با زن مشرک و یا زناکار و همین طور است، زن زناکار تنها با مرد مشرک و یا زناکار می تواند نکاح و ازدواج کند، در صورتی که چنین ازدواجی در اسلام جایز نیست و این ازدواج با ظاهر قرآن با سیره و روش مسلمانان سازگار نمی باشد.این است که باید گفت: منظور از نکاح در این آیه همان معنای لغوی آن و «نزدیکی جنسی» است، خواه مشروع باشد یا غیرمشروع و جمله «لایَنکِحُ» هم در مقام انشای حکم و قانونگذاری نیست بلکه در این مقام است که به جهت اهمیت و موضوع زنا و شدت قباحت آن، از یک واقعیت خبر می دهد و انسان را از آن واقعیت مطلع می سازد و می گوید که هیچ مرد زناکاری، «نکاح» و زنا نمی کند مگر با زن زناکار یا پست تر از آن که عبارت است از زن کافر که زیر بار توحید و یگانه پرستی نرفته است و هیچ زن زناکار هم به این عمل زشت مرتکب نمی گردد مگر با مرد زناکار یا پست تر از آن که عبارت است از شخص کافر و اما مرد و زن باایمان از زنا خودداری می کنند، زیرا این عملی است حرام و زشت و شخص با ایمان عمل قبیح و حرام را مرتکب نخواهد گردید.
پی نوشت ها :
۱-نور/۳٫۲- الناسخ و المنسوخ، نحاس ۱۹۳٫۳- نور/۳۲٫منبع مقاله :خوئی، حضرت آیت الله حاج سیدابوالقاسم خوئی(ره)(۱۳۸۵)، البیان فی تفسیر القرآن، ترجمه محمد صادق نجمی- هاشم هاشم زاده هریسی، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان چاپ و انتشارات، چاپ دوم