پنجم جمادی الثانی
۱- درگذشت “ابوالحسن مهیار بن مرزویه دیلمی” شاعر و کاتب مشهور قرن پنجم (۴۲۸ هجری قمری)
۲- تولد عالم بزرگوار شیعه “تقی الدین حسن بن علی بن داود حلی” (۶۴۷ هجری قمری)
۳- درگذشت “ابن ابی الحدید” متکلم و فقیه مسلمان و شارح نهج البلاغه (۶۵۶ هجری قمری)
—
۱- درگذشت “ابوالحسن مهیار بن مرزویه دیلمی” شاعر و کاتب مشهور قرن پنجم (۴۲۸ هجری قمری)
مِهیار دیلمی شاعر و کاتب عربی ایرانی بود. کنیه اش ابالحسن و آیینش زرتشت بود.
سپس به دست استادش سید رضی در سال ۳۹۴ ه.ق اسلام آورد و به مذهب شیعه گرایید و تعصب یافت آن قدر که بعضی صحابه را لعن میکرد.
مهیار دیلمی به خوشوصفی، فخرگویی در شعر شهرت یافت. وی در دیلم گیلان زاده شد و در بغداد میزیست. همچنین مهیار در شعرهایش به تبار ایرانی خود میبالید.
مهیار از نوابغ عرصهٔ شعر عرب است و تازیان او را از بزرگترین شعرای ادب عربی میدانند.
مضامین اشعار وی علاوه بر مدیحهها و تغزلات، متضمن بیان مسائل کلامی شیعهاست. وی اشعار بسیاری دربارهی مناقب اهل بیت سروده است.
دیوان وی در ۴ جلد بارها چاپ شدهاست. مهیار در سال ۴۲۸ ه.ق در بغداد از دنیا رفت.
—
۲- تولد عالم بزرگوار شیعه “تقی الدین حسن بن علی بن داود حلی” (۶۴۷ هجری قمری)
ابن داوود حلی در ۵ جمادی الثانی سال ۶۴۷ هجری قمری متولد شد. در کتابهای تراجم به محل ولادتش، اشاره نشده؛ اما از آن جا که نزد دانشمندان نامآور حله دانش آموخته، احتمالاً بیشتر عمرش را در این شهر گذرانده و در همین شهر نشو و نما کرده است. و همچنین به قرینه این که ابن داوود، استادش ابن طاووس را «بغدادی التحصیل» خوانده و از سوی دیگر، گفته است که: تا هنگام مرگ قرین او بوده، روشن میشود که گویا مدتی نیز در بغداد اقامت داشته است. همچنین بر اساس بیتی از ارجوزه «عقد الجواهر»، او در ذی القعده ۷۰۰ه.ق در کاظمین بوده و نیز در ارجوزه «منهج التقویم»، از نعمت مجاورت و زندگی در نجف یاد کرده است.
ابن داوود در اجازات و معاجم به «سلطان العلماء و البُلَغاء» و «تاج المحدثین و الفقهاء» شهرت یافته است. از قول شهید ثانی نقل شده که: ابن داود در علم رجال مسیری را پیموده که هیچ یک از بزرگان شیعه آن را طی ننموده است.
نجم الدین جعفر بن سعید بن حلی معروف به محقق حلی ، سید جمال الدین احمد بن طاووس، سید عبدالکریم بن سید احمد بن طاووس ، شیخ مفید الدین محمد بن علی بن محمد بن جهیم اسدی را میتوان از جمله اساتید ابن داوود حلی نام بُرد.
از جمله شاگردان او نیز نجیب الدین یحیی بن سعید حلی ، خواجه نصیرالدین طوسی ، یوسف بن مطهر حلی پدر علامه حلی ؛ می باشند.
ابن داود درفقه واصول دین، منطق، نحو، عروض، رجال و علوم عرب، تالیفات و آثار قلمیِ نثری و نظمی دارد.
کتاب الرجال مشهورترین اثر اوست که به “رجال ابن داوود” شهرت دارد. او اولین کسی است که برای هر یک از کتبِ رجالیه و ائمهی معصومین، رمز مخصوصِ رجالی وضع کرده و نیز اسامی خودِ رِجال و آباء و اجداد ایشان را به ترتیب حروف هجا مرتب نموده است.
وفات ابن داوود را پس از سال ۷۰۷ ه.ق دانستهاند.
—
۳- درگذشت “ابن ابی الحدید” متکلم و فقیه مسلمان و شارح نهج البلاغه (۶۵۶ هجری قمری)
عزالدین ابوحامد عبدالحمید بن هبهُ اللَّه معروف به ابن ابی الحدید، در سال ۵۸۶ ق در مدائن به دنیا آمد و از حدود پانزده سالگی در محضر عالمان مشهور بغداد حضور یافت.
عزّالدین در بغداد به قرائت کتب و اندوختن دانش پرداخت و در محافل ادبی و علمی شرکت جست.
ابن ابی الحدید در شعر طبعی رسا داشت و در انواع مضامین، شعر میگفت ولی مناجات و اشعار او در عرفان مشهورتر است.
در حملهی مغولان به بغداد اسیر شد اما با وساطت برخی از بزرگان این شهر آزاد گردید و از مرگ نجات یافت.
مهمترین اثر ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه است که مجموعهای گردآوری شده از سخنان امام علی(علیه السلام) است. ابن ابی الحدید دراین کتاب، عظمت نهج البلاغه را به لحاظ ادبی، تاریخی و کلامی آشکار و عرضه کرده است.
با این که گرایش به تشیع در شرح نهجالبلاغه زیاد است، مطالبی نیز در آن یافت میشود که با عقاید عمومی شیعه دربارهی مسایل امامت و مسایل تاریخی مربوط به آن، سازگار نیست.
هر چند ابن ابی الحدید در حملهی هلاکوخان مغول به بغداد به واسطهی شفاعت خواجه نصیرالدین طوسی و علمای بغداد از مرگ رهایی یافت ولی روزگاری نپایید و اندکی بعد در هفتاد سالگی در همان شهر درگذشت.
هیچ نظری وجود ندارد