پاسخ:
چنین نیست. اما اگر در هیچ کجای قرآن کریم به امامت اشارهای نشده باشد، اما دهها بار تأکید شده باشد که در همهی موارد از خدا و رسول اطاعت کنید و یکی از موارد همین معرفی «ولایت و امامت» باشد که در غدیر خم انجام پذیرفت و شیعه و سنی به آن دلالت میکنند، برای اثبات امامت کافی بود. چه آن که خداوند میفرماید:
«یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا أَطیعُوا اللَّهَ وَ أَطیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فی شَیْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَ الرَّسُولِ إِنْ کُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ ذلِکَ خَیْرٌ وَ أَحْسَنُ تَأْویلاً» (النساء – ۵۹)
«هان اى کسانى که ایمان آوردهاید خدا را اطاعت کنید، و رسول و والیان امر خود را فرمان ببرید، و هر گاه در امرى اختلافتان شد براى حلّ آن به خدا و رسول مراجعه کنید، اگر به خدا و روز جزا ایمان دارید این برایتان بهتر، و سرانجامش نیکوتر است».
اما لازم است بدانید که در قرآن کریم ۱۲ مرتبه (به عدد ائمه اطهار علیهمالسلام) واژهی «امام» و مشتقاتش به کار رفته است که ذیلاً به چند مورد آن اشاره میگردد:
الف – امامان (پیشوایان و رهبران بشریت) به دو دستهی امامان حق و امامان باطل تقسیم میگردند:
وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّهً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَیْنا إِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاهِ وَ إیتاءَ الزَّکاهِ وَ کانُوا لَنا عابِدینَ (الأنبیاء – ۷۳)
و آنان را پیشوایان نمودیم تا به امر ما هدایت کنند، و انجام کارهاى نیک و نماز و زکات دادن را به آنان وحى کردیم و همه پرستندگان (عبد) بودند.
وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّهً یَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَهِ لا یُنْصَرُونَ (القصص – ۴۱)
ما آنان را پیشوایانى قرار دادیم که مردم را به سوى آتش دعوت مىکردند و روز قیامت یارى نخواهند شد.
ب – مقام امامت حقه، بالاتر از نبوت است. چرا که خداوند پس از موفقیت حضرت ابراهیم (ع) در امتحان نبوت و خلّت (دوستی)، او را به مقام امامت و پیشوایی انسانها برگزید:
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتی قالَ لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمینَ (البقره -۱۲۴)
و چون پروردگار ابراهیم، وى را با صحنه هایى بیازمود و او بحد کامل آن امتحانات را انجام بداد، به وى گفت: من تو را امام خواهم کرد. ابراهیم گفت: از ذریهام (نیز کسانى را بامامت برسان) فرمود: عهد من بستمگران نمى رسد.
توضیح: برخی شبهه میکنند که یعنی شما مقام حضرت علی (ع) را بالاتر از نبیاکرم (ص) میدانید؟! پاسخ این است که خیر. بلکه امامت را بالاتر از نبوت میدانیم و شخص نبیاکرم (ص) در زمان خود، هم نبی بودند، هم رسول بودند و هم امام امت.
پ – خداوند کریم میفرماید: اعمال بندگان و حتی آثار آن اعمال و همه چیز نزد امام آشکار است. پس معلوم میشود که در هر عصری امامی آشکار از جانب خدا وجود دارد. چنان چه میفرماید:
إِنَّا نَحْنُ نُحْیِ الْمَوْتى وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فی إِمامٍ مُبینٍ (یس -۱۲)
ماییم که مردگان را زنده مىکنیم و آن چه کردهاند و آن چه از آثارشان (بعد از مردن بروز مىکند) همه را مى نویسیم و ما همه چیز را نزد امام آشکار جمع کردهایم.
ت – خداوند اراده کرده است که ضعیف نگاهداشته شدگان [که بر اساس احادیث ائمه (ع) هستند] را وارث زمین و خلیفهی خود گرداند. ( و این آیه به تصریح مفسرین همهی مذاهب اسلامی، دال بر ظهور امام زمانع میباشد):
وَ نُریدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّهٍ وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثینَ (القصص -۵)
و اراده کردهایم بر آنان که در زمین ضعیف شمرده شدند منت نهاده، ایشان را پیشوایان خلق کنیم و وارثین (دیگران) قرارشان دهیم.
ث – در قیامت هر انسان و هر امّتی با امامش خوانده میشود. لذا معلوم است که برای هر انسان و هر امتی امامان حق و باطلی وجود دارند و مهم است که او (انسان) پیرو کدام بوده است و با همان محشور میشود:
یَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِیَ کِتابَهُ بِیَمینِهِ فَأُولئِکَ یَقْرَؤُنَ کِتابَهُمْ وَ لا یُظْلَمُونَ فَتیلاً (الأسراء – ۷۱)
[بیاد آور] روزى را که هر قومى را با امامش میخوانیم، [پس] هر کس که کتاب (نامه اعمال یا دعوتش) را به دست راستش دهند (خوشبخت خواهد بود)، آنان نامه خود قرائت کنند و کمترین ستمى به ایشان نخواهد رسید.
هیچ نظری وجود ندارد