آتشبس شکنندۀ ایران و ایالات متحدۀ امریکا در دو ماه گذشته با زد و خوردهای نظامی متعددی همراه بوده است. به طور موازی، تبادل پیام از طریق میانجیگران منطقهای و همسایهها بین دو کشور ادامه دارد. امریکاییها هر از چندی، برای اینکه بتوانند ایران را از موضع ضعف پای میز مذاکره بکشانند و واگذاری امتیازهایی را که نتوانستند با جنگ و حملۀ نظامی از ایران بگیرند، محقق کنند، شعلۀ زد و خوردها را بالا میکشند.
مرور این زد و خوردها از پس از آتشبس تا الان نشان میدهد که روند این زد و خوردها صعودی بوده است. امریکاییها تصور میکنند با بالا کشیدن مقیاس این زد و خوردها و نزدیک کردن آنها به آستانۀ جنگ، ابزار فشار مناسبی برای تغییر رفتار جمهوری اسلامی ایران در اختیار دارند.
حرکت موازی سیاسی در آژانس بینالمللی انرژی اتمی و تصویب یک قطعنامۀ ضدایرانی هم مکمل همین موضوع است. آنها در یک سمت به دنبال تشدید فشار سخت و نظامی هستند و در سمت دیگر، در جبهۀ سیاسی و بینالمللی هم با چنین اقداماتی میزان فشار را افزایش میدهند. در عین حال، با سیاسیکاریهایی از این دست، برای اقدامات ضدایرانی خود در هر دو جبهه یک مشروعیت ظاهری هم ایجاد میکنند.
در این میان، لفاظیهای رئیسجمهور ایالات متحده هم شدت گرفته و ایران را مجدداً به بمباران، عملیات نظامی و جنگ تهدید میکند. انگار نه انگار که این کارت را یک بار بازی کرده و آن را سوزانده و دست ایران را هم با انسداد هرمز پُرتر از قبل از جنگ کرده است.
مجموع این آرایش نشان میدهد ائتلاف امریکایی ـ اسرائیلی پروژۀ فشار بر ایران را تشدید کرده است. فارغ از اینکه اصولاً جمهوری اسلامی ایران زیر سایۀ فشار و تهدید از اصول، ملاحظات و منافع ملی خود کوتاه نمیآید و این نه یک ادعا، بلکه عین تاریخ و واقعیت ۴۷ سالهی پس از انقلاب اسلامی است، نکتۀ مهم استمرار پاسخهای نظامی ایران به تجاوزهای دشمن است.
ایران در عین پیگیری مسیر دیپلماسی، ترسی هم از شکستن آتشبس شکننده ندارد. دشمن هر از چندی با این تصور که ایران از فروپاشی آتشبس هراس دارد، دست به اقداماتی زده و نقضهایی را موجب میشود؛ از اتفاقات و زد و خوردهای تنگۀ هرمز و دریای عمان گرفته تا توسعۀ تجاوز در جبهۀ لبنان.
همۀ این اقدامات اما با پاسخهای سخت و سنگین نظامی جمهوری اسلامی ایران مواجه شده است. هم رویکرد اخیر علیه رژیم صهیونی و تحمیل یک معادلۀ امنیتی به اسرائیل و هم تبادل سنگین آتش بامداد چهارشنبه با امریکا، که غلیظتر و گستردهتر از درگیریهای پساآتشبسِ پیشین بود، نشان داد هرچند ایران رویکرد نظامی و دیپلماتیک را موازی با هم پیگیری میکند، اما آنگاه که دشمن به خطوط قرمزش خدشه وارد کند، بدون هیچ هراس و ابایی پاسخ تجاوز دشمن را با اقدام سخت میدهد.
اینها نشان میدهد ایران در تلۀ آتشبس نیفتاده و هراسی هم از ادامۀ درگیری با دشمن امریکایی ـ اسرائیلی ندارد. تجربۀ یک نبرد ۴۰ روزه با دشمن، حالا به تهران اعتماد به نفسی داده که جسورتر، مطمئنتر و آمادهتر از قبل، آمادۀ پاسخگویی به گستاخیهای دشمن است.
حالا در همین سناریو میتوان واکنش تهران به لفاظیهای عصر چهارشنبۀ ترامپ را هم حدس زد؛ دست به ماشه و آماده، با نگاه به افق منافع ملی و منطقهایِ ایران یکپارچۀ قوی. ایران در تلۀ آتشبس نیفتاده و از ادامۀ نبرد هم هراسی ندارد. برای ادامۀ نبرد هم تدارک سنگینی دیده است.
این به دشمن بستگی دارد که آیا میخواهد تجربۀ دردناکتری از جنگ ۴۰روزه به تجربیات خویش اضافه کند یا نه. ائتلاف امریکایی ـ صهیونی و متحدانش باید تمرین کنند که ایرانِ پس از جنگ، دیگر ایرانِ پیش از جنگ نیست. ایران با مقاومت ملی، میهنی، اسلامی و منطقهای در برابر تجاوز دشمن امریکایی، واقعیت جدیدی خلق کرده است. این واقعیت جدید، تعامل و قواعد و معادلات جدیدی میطلبد و همه از این پس باید با این قواعد و معادلات با ایران تعامل کنند.
منبع: روزنامه اینترنتی صدای ایران
هیچ نظری وجود ندارد