باز هم جاده نجف تا کربلا، جاده عشق شد؛ باز هم میلیونها دل بیقرار، راه افتادند تا به کربلا برسند و در کنار مضجع شریف سیدالشهدا(ع)، عهد خود را با راهی تازه کنند که چهارده قرن است از خون حسین(ع) جان گرفته و هر سال در اربعین، میلیونها انسان را از گوشه گوشه جهان به سوی خود میکشاند.
در میان این اقیانوس دلدادگان، بیش از ۳ میلیون و ۳۰۰ هزار ایرانی نیز طبق رسم هر سال، خود را به مسیر نجف تا کربلا رساندند. ایرانیها سالهاست اربعین را با یک نیت ویژه نیز گره زده بودند؛ قدم برداشتن به نیابت از حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای. اما امسال یک چیز فرق کرده بود. سالهای قبل، زائر ایرانی به نیابت از ایشان قدم برمیداشت، امسال اما با داغ فراقشان قدم به طریق نجف-کربلا گذاشت.
اما با همه اینها، اگر قرار باشد برای اربعین امسال یک تفاوت بزرگ با سالهای گذشته پیدا کنیم، باید از چیزی گفت که شاید در هیچ آمار و تصویری نگنجد: شور و شوق مردم عراق برای ابراز ارادت به قائد شهید امت.
جاده نجف تا کربلا امسال فقط پر از پرچمهای منقش به نام سیدالشهدا(ع) نبود، تصویر رهبر شهید انقلاب را نیز میشد در جای جای این مسیر دید. عمود به عمود و موکب به موکب، تصویر قائد شهید امت بر دیوارها و سردرها و عمودها دیده میشد. گویی عراقیها میخواستند با زبان خودشان بگویند در غم بزرگ ایرانیان شریکاند و قدردان ابرمردی هستند که حسینیوار و در مسیر دفاع از حق و مبارزه با باطل، جان خود و خانوادهاش را فدا کرد.
البته که این ارادت، یک اتفاق رسمی و سازمانیافته نبود، اتفاقاً زیباییاش در همین خودجوش بودنش بود. هر عراقی به شیوه خودش خواسته بود سهمی در این ادای احترام داشته باشد. یکی عکس آقای شهیدمان را روی موکب عشیرهشان نصب کرده بود، دیگری تصویر رهبر شهید انقلاب را روی شیشه خودرویی چسبانده بود که با آن، زائران را منتقل میکرد و آن یکی، دیوار خانهاش برای میزبانی از زائران ایرانی را پر کرده بود از تصاویر قائد شهیدی که او را فقط متعلق به ایران نمیدانست.
اساساً برای مردم عراق، شهید حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای، فقط رهبر یک کشور نبود، بلکه مردی بود که دههها در میدان ایستاده بود و نامش با مقاومت و دفاع از امت اسلامی گره خورده بود. البته نباید ناگفته بماند که در کنار تصاویر قائد شهید امت، تصاویر رهبر انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای نیز در دستان عراقیها و بر دیوارهای نجف اشرف و کربلای معلی و در تمام مسیر طریق، خودنمایی میکرد.
اما اینها فقط یک طرف ماجراست. سوی دیگر این قصه را باید در رفتار عراقیها با زائران ایرانی جستوجو کرد.
عراقیها امسال با ذوق و شوقی متفاوت به استقبال ایرانیها آمده بودند. انگار مهمانانی را میزبانی میکردند که در نگاه آنان، در بیش از پنج ماه گذشته پنجه در پنجه دشمنان اسلام انداخته و در میدان نبرد، از آبروی امت اسلامی دفاع کردهاند. برای عراقیها، ایرانیِ حاضر در اربعین امسال فقط یک زائر نبود، او از سرزمینی آمده بود که ماهها درگیر یک نبرد تمامعیار بوده و با وجود تمام سختیها و تلخیها و فقدانها، برای حق، ایستاده بود.
به همین دلیل بود که پذیرایی از ایرانیها در بسیاری از موکبها، رنگ دیگری داشت. گویی میزبان عراقی میخواست به مهمان ایرانی بگوید: ما قدردان مجاهدتهای شما برای دفاع از اسلام هستیم.
در نگاه مردم عراق، ایرانیان امسال حکم سربازان پیروزی را داشتند که نه فقط برای مرزهای جغرافیایی ایران، بلکه برای آبرو و عزت امت اسلامی، با دشمن آمریکایی-صهیونیستی جنگیده بودند و حالا هم مشغول جنگ هستند. ایرانیان در نگاه مردم عراق، مردمی بودند که در برابر دشمنان اسلام و مسلمانان ایستادند، هزینه دادند، شهید دادند و با این حال تسلیم نشدند و عقب ننشستند.
از همین رو، اربعین امسال را میتوان چیزی فراتر از یک اجتماع عظیم مذهبیِ هرساله، چیزی علاوه بر بزرگترین اجتماع شیعیان، فراتر از یک پیادهروی میلیونی و یا متفاوتتر از آیینی که هر سال با شکوه برگزار میشود، دانست. در کنار عشق و ارادت به سید و سالار شهیدان، اربعین امسال را میتوان تمجید امت تشیع از قائد شهید امّت نامید.
هیچ نظری وجود ندارد