بیست و پنجم جمادی الاول
۱- درگذشت معاویه بن یزید (۶۴ هجری قمری)
۲- درگذشت “نورالدین علی بن عبدالعالی عاملی” عالم بزرگ شیعه(۹۳۸ هجری قمری)
۳- رحلت آیت اللَّه “میرزا محمد فیض قمی” (۱۳۷۰ هجری قمری)
—
۱- درگذشت معاویه بن یزید (۶۴ هجری قمری)
پس از آن که یزید بن معاویه (دومین حاکم سلسله اُمویان) در چهاردهم ربیع الاول سال ۶۴ ه.ق به هلاکت رسید، بر اساس وصیت او و تصمیم ریشسفیدان بنی امیه و صاحب نفوذان دربار اموی فرزند وی به نام معاویه بن یزید به خلافت رسید.
معاویه بن یزید بن معاویه که به معاویه دوم نیز مشهور است، پس از چهل روز حکومت از ادامه خلافت دلزده شد و حکومت و خلافت خاندان خویش را ناصواب و غیرشایسته دانست و بدین جهت از این مقام کناره گرفت و به طور رسمی از مقام خود استعفا داد. او در جمع مردم خلافت پدر و جَدّ خویش را ناصواب معرفی کرد و گفت که حاضر نیست به راه آنان ادامه دهد بلکه باید این مقام به جایگاه اصلی خویش برگردد.
مروان بن حکم که پیر امویان بود از پای منبر برخاست و به وی گفت: حال که خود طالب خلافت نیستی پس أمر آن را به شورای مسلمانان واگذار، همان کاری که عمر بن خطاب انجام داد. معاویه دوم در پاسخ او گفت: من خود شیرینی خلافت را نچشیدم چگونه وزر و بال آن را بر عهده گیرم.
پس از آن خانهنشینی را برگزید و در میان مردم و در اجتماع آنان حاضر نمیشد. مادرش از کردار و رفتار او بسیار ناراحت و خشمگین بود و از شدت نگرانی و ناراحتی به وی گفت: ای کاش خون حیض میشدی و به وجود نمیآمدی!
معاویه در پاسخ مادرش گفت: ای مادر، به خدا سوگند دوست داشتم که خون حیض بوده و به دنیا نمیآمدم و قلاده این أمر (خلافت غاصبانه) را برگردن نمیافکندم و ای کاش نمیدانستم برای خدا بهشت و جهنمی در کار است!
به هر روی معاویه دوم پس از چهل روز و به قولی پس از دو ماه خلافت ، از این مقام کناره گرفت و خانهنشین شد. ولی دیری نپایید که مرموزانه در ۲۵ جمادی الاول وفات یافت. برخی از مورخان معتقدند که وی را مسموم و از این راه سر به نیست کردند تا زمینه برای خودکامگی مروان بن حکم فراهم شود.
توضیح المقاصد (شیخ بهایی) – از مجموعه نفیسه – ص ۱۲؛ وقایع الایام (شیخ عباس قمی)، ص ۲۵۵٫
—
۲- درگذشت “نورالدین علی بن عبدالعالی عاملی” عالم بزرگ شیعه(۹۳۸ هجری قمری)
ابوالقاسم نورالدین علی بن عبدالعالی عاملی میسی معروف به ابن مفلح از بزرگان و متبحرین علمای شیعه قرن دهم هجری است که با محقق کرَکی معاصر و از اساتید شهید ثانی میباشد.
وی عالمی محقق و زاهد و عابد و به عَلاّمهُ العُلَما معروف بود.
شرح جعفریهی محقق کَرَکی و شرح صِیَغُ العُقود و الایقاعات از اوست.
—
۳- رحلت آیت اللَّه “میرزا محمد فیض قمی” (۱۳۷۰ هجری قمری)
میرزا محمدفیض قمی از نوادگان ملا محسن فیض کاشانی در سال ۱۲۹۳ ه.ق در شهر قم به دنیا آمد.
وی پس از فراگیری مقدمات و سطوح حوزه در قم و تهران، برای تکمیل تحصیلات خود راهی عتبات عالیات گردید و از محضر علامه سید محمدکاظم یزدی طباطبایى، آخوندملا کاظم خراسانی، آقا شیخ فتحاللَّه اصفهانی و سید محمدتقی شیرازی بهره برد.
سپس به قم مراجعت کرد و حوزهی درسی تشکیل داد و به تعمیر اساسی مدرسه فیضیه پرداخت.
میرزا محمدفیض قمی از جمله عالمانی است که در دعوت از آیتاللَّه شیخ عبدالکریم حائری یزدی از اراک به قم و تاسیس حوزهی علمیهی قم، نقش مهمی ایفا کرد و پس از تاسیس حوزه، در کنار آیتاللَّه حائری، قرار گرفت.
تألیفات میرزا محمد فیض قمی عبارتاند از: کتاب الفیض، حاشیه بر عروه الوثقی، مناسک حج، حاشیهی وسیله النجاه، شرحی بر منظومهی مرحوم سیدبحرالعلوم در فقه، ذخیرهالعباد و چند اثر دیگر.
این عالم ربانی سرانجام در ۲۵ جمادی الاول سال ۱۳۷۰ ه.ق در ۷۷ سالگی در حین انجام فریضهی نماز در حالت قنوت که دعای “الهی عامِلْنا بفضلک” میخواند روحش به ملکوت اعلی پر گشود و در ایوان طلا در جوار حضرت معصومه(سلام الله علیها) مدفون شد.
هیچ نظری وجود ندارد