اشاره:
حسین بن علی بن ابیطالب(ع)، مشهور به اباعبدالله و سیدالشهداء (۴–۶۱ق)، امام سوم شیعیان است، که ده سال امامت را بر عهده داشت و در واقعه عاشورا به شهادت رسید. او فرزند دوم امام علی(ع) و فاطمه زهرا(س) و نوه حضرت محمد(ص) است. بنابر گزارشهای تاریخی شیعه و اهل سنت، پیامبر اسلام(ص) هنگام تولد او از شهادتش خبر داد و نام «حسین» را برای او برگزید. رسول خدا، حَسَنَین (امام حسن و امام حسین) را بسیار دوست داشت و همه را به دوست داشتن آن دو سفارش میکرد.
کتابهاى اهل سنت سرشار از فضائل و مناقب آن حضرت از زبان پیامبر(صلى الله علیه وآله) است که در اینجا به نمونه هایى اشاره مى کنیم:
۱ . بخارى به سندش از نعیم نقل کرده که از ابن عمر سوال شد: اگر شخص محرم، مگسى را به قتل برساند، حکمش چیست؟ او در جواب گفت: اهل عراق از مگسى سوال مى کنند در حالى که فرزند دختر رسول خدا(صلى الله علیه وآله) را به قتل رسانده اند. پیامبر(صلى الله علیه وآله) فرمود: «هما ریحانتاى من الدنیا»;(۱) (حسن و حسین دو ریحانه من از این دنیایند).
۲ . حاکمنیشابورى به سندش از سلماننقل کرده که از رسول خدا(صلى الله علیه وآله) شنیدم که مى فرمود: «الحسن و الحسین ابناى، من احبّهما احبّنى، و من احبّنى احبّه الله، و من احبّه اللهادخله الجنه، و من ابغضهما ابغضنى، و من ابغضنى ابغضه الله، و من ابغضه الله ادخله النار»;(۲) (حسن و حسین دو فرزندان من هستند، هرکس آن دو را دوست بدارد مرا دوست داشته و هرکس مرا دوست بدارد خدارا دوست داشته است و هرکس خدا را دوست بدارد، خداوند او را داخل بهشتخواهد کرد. و هرکس این دو را دشمن بدارد مرا دشمن داشته، و هرکس مرا دشمن بدارد خدارا دشمن داشته و هر کس خدارا دشمن بدارد خداوند او را داخل در جهنم خواهد نمود).
۳ . او همچنین به سندش از ابن عمر نقل کرده که رسول خدا(صلى الله علیه وآله) فرمود: «الحسن والحسین سیّدا شباب اهل الجنه و ابوهما خیر منهما»;(۳) (حسن و حسین دو آقاى جوانان اهل بهشتند و پدرشان از آن دو بهتر است).
۴ . ترمذى به سندش از یوسف بن ابراهیم نقل کرده که از انس بن مالک شنید که مى گوید: «سئل رسول الله(صلى الله علیه وآله) اىّ اهل بیتک احبّ الیک؟ قال: الحسن والحسین. وکان یقول لفاطمه: ادعى لى ابنىَّ، فیشمهما ویضمهما الیه»;(۴) (از رسول خدا(صلى الله علیه وآله) سوال شد: کدامین شخص از اهل بیتشما نزدتان محبوب تر است ؟حضرت فرمود: حسن و حسین. و همیشه به فاطمه مى فرمود: دو فرزندم را به نزد من آور. آن گاه آن دو را مى بویید و به سینه مى چسبانید).
۵ . یعلى بن مره مى گوید: با پیامبر(صلى الله علیه وآله) از منزل خارج شدیم و به میهمانى دعوت بودیم. ناگهان پیامبر(صلى الله علیه وآله) مشاهده کرد که حسین(علیه السلام) در راه مشغول بازى است. حضرت با سرعت به جلوى جمعیت آمد و دو دست خود را باز کرد تا حسین(علیه السلام) را بگیرد، ولى او به این طرف و آن طرف مى دوید، هر دو مى خندیدند تا آن که حضرت او را گرفت. یکى از دو دستش را زیر چانه او و دست دیگرش را بین سر و دو گوشش قرار داد و با او معانقه کرد و او را بوسید.
آن گاه فرمود: «حسین منّى و انا منه، احبّ اللهمن احبّه، الحسن و الحسین سبطان من الاسباط»;(۵) (حسین از من است و من از اویم، خدادوست بدارد هر کسى که حسین را دوست دارد. حسن و حسین دو سبط از اسباطند).(۶)
۶ . یزیدبن ابى یزیدمى گوید: پیامبر(صلى اللهعلیه وآله) از حجره عایشه بیرون آمد و گذرش بر خانه فاطمه(علیها السلام) افتاد. صداى گریه حسین را شنید. فرمود: «الم تعلمى انّ بکاءه یوذینى؟»;(۷) ([اى فاطمه!] آیا نمى دانى که گریه او مرا اذیت مى کند؟)
۷ . حاکم نیشابورى به سندش از ابوهریرهنقل کرده که گفت: رسول خدا(صلى الله علیه وآله) را مشاهده کردم در حالى که حسین بن على را در بغل گرفته و مى فرمود: «اللهم انّى احبّه فاحبّه»;(۸) (بار خدایا! من او را دوست دارم، تو نیز او را دوست بدار).(۹)
(۶). در تفسیر جمله «حسین منى و انا منه» مى گوییم:
جمله اول اشاره به این مطلب دارد که حسین از رسول خداست; زیرا اگر چه پدرش حضرت على(علیه السلام) است ولى از آن جا که آن حضرت به نصّ آیه مباهله نفس رسول خداست لذا امام حسین(علیه السلام) فرزند پیامبر(صلى الله علیه وآله) به حساب مى آید.
در مورد جمله دوم مى گوییم: پیامبر(صلى الله علیه وآله) بعد از تبلیغ رسالتش، دیگر به عنوان یک شخص مطرح نیست بلکه یک شخصیت الهى به حساب مى آید. او رمز و نمونه اى است که در او رسالتش به تمام ابعاد تحقق یافته است. پس حیاتش همان رسالتش و رسالتش همان حیاتش مى باشد.
از طرف دیگر مى دانیم که سعى هر پدرى آن است که فرزندى داشته باشد تا جانشین شخصیت او بوده و حافظ رسالت او و ادامه دهنده راه او باشد. در مورد امام حسین(علیه السلام) از آن جا که او با قیام و شهادتش رسالت پیامبر(صلى الله علیه وآله) را زنده کرده است، لذا پیامبر(صلى الله علیه وآله) در شأن او مى فرماید: من از حسینم. یعنى شخصیت پیامبرى من و ادامه و استمرار آن به وجود حسین(علیه السلام) وابستگى دارد. و لذا گفته شده: «الاسلام محمدى الحدوث و حسینى البقاء».
پی نوشت:
(۱). صحیح بخارى، ج ۵، ص ۳۳، کتاب فضائل الصحابه، باب مناقب الحسن و الحسین.
(۲). مستدرک حاکم، ج ۳، ص ۱۶۶٫
(۳). مستدرک حاکم، ج ۳، ص ۱۶۷٫
(۴). سنن ترمذى، ج ۵، ص ۳۲۳، رقم ۳۸۶۱٫
(۵). المعجم الکبیر، ج ۲۲، ص ۲۷۴ ; کنزالعمال، ج ۱۳، ص ۶۶۲ ; تاریخ دمشق، ج ۱۴، ص ۱۵۰٫
۷). مجمع الزوائد، ج ۹، ص ۲۰۱٫
(۸). مستدرک حاکم، ج ۳، ص ۱۷۷٫
(۹). گردآوری از کتاب: اهل بیت از دیدگاه اهل سنت، على اصغر رضوانى، مسجد مقدس جمکران، قم، ۱۳۸۵ ه.ش، ص ۴۰٫
هیچ نظری وجود ندارد