امام صادق عليه السلام: لَو اُتيتُ بِشابٍّ مِن شيعَتِنا لَم يَتَفَقَّه لأَحسَنتُ أدَبَهُ؛ اگر جوانى را از شيعيانمان بيابم كه در پى كسب آگاهى دينى نيست، او را نيكو ادب می‌كنم. دعائم الإسلام: ج ۱ ص ۸۰

امام سجّاد عليه السلام: إذا قامَ قائِمُنا أذهَبَ اللّهُ عَن شيعَتِنَا العاهَةَ و جَعَلَ قُلوبَهُم كزُبَرِ الحَديدِ؛ آنگاه كه قائم ما قيام كند، خدا آفت را از شيعيان ما بزدايد و دل‌هایشان را چون پاره‌های آهن سازد. الخصال ، ج ۲ ، ص ۵۴۱

امام مهدى عليه السلام: إنَّ اللّهَ مَعَنا، فَلا فاقَةَ بِنا إلى غَيرِهِ و الحَقُّ مَعَنا فَلَن يُوحِشَنا مَن قَعَدَ عَنّا؛ خدا با ماست و نيازمند ديگرى نيستيم. حق با ماست و باكى نيست كه كسى از ما روى بگرداند. الغيبة ، طوسى ، ص ۲۸۵

امام صادق عليه السلام: هركس دلبسته دنیا شود، به سه چيز دل بسته است: اندوهى بی‌پايان، آرزويى دست‌نيافتنى، و اميدى به دست نياوردنى. الكافي: ج ۲ ص ۳۲۰ ح ۱۷   مَن تَعَلَّقَ قَلبُهُ بِالدُّنيا تَعَلَّقَ قَلبُهُ بِثَلاثِ خِصالٍ: هَمٍّ لا يَفنى، وأمَلٍ لا يُدرَكُ، ورَجاءٍ لا يُنالُ؛

امام على عليه السلام: اِعلَموا أنَّ الأَمَلَ يُسهِي العَقلَ ويُنسِي الذِّكرَ؛ بدانيد كه آرزوی دور و دراز، خِرد را دچار غفلت می‌کند و فراموشىِ می‌آورد. نهج البلاغة: الخطبة ۸۶