إنَّ أوَّلَ ما يُحاسَبُ بِهِ العَبدُ الصَّلاةُ، فَإِن قُبِلَت قُبِلَ ما سِواه نخستين چيزى كه به بنده پاداش داده مى‏ شود، نماز است. پس اگر پذيرفته شد، بقيّه‏ هم پذيرفته مى‏ شود. امام باقر عليه السلام - الكافي: ج ۳ ص ۲۶۸ ح ۴  

صَلِّ الصَّلاةَ لِوَقتِها المُؤَقَّتِ لَها، ولا تُعَجِّل وَقتَها لِفَراغٍ، ولا تُؤَخِّرها عَن وَقتِها لِاشتِغالٍ، واعلَم أنَّ كُلَّ شَي‏ءٍ مِن عَمَلِكَ تَبَعٌ لِصَلاتِكَ نماز را در وقت مقرّرش بخوان و به دليل بيكار بودن، آن را جلو نينداز، و به دليل اشتغال به كارى، آن را به تأخير نيفكن و بدان كه همه كارهايت تابع نماز توست. امام (ع)- نهج البلاغة: نامه ۲۷    

الصَّلاةُ مِن شَرائع الدّينِ، وفيها مَرضاةُ الرَّبِّ عزّ وجلّ، وهيَ مِنهاجُ الأَنبياءِ نماز، از آيين‏ هاى دين است و در آن، خشنودى پروردگار عزّ وجلّ است. نماز، راه و روش پيامبران است. پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله - الخصال: ص ۵۲۲ ح ۱۱  

لِلمُصَلّي حُبُّ المَلائِكَةِ، وهُدًى وإيمانٌ، ونورُ المَعرِفَةِ، وبَرَكَةٌ فِي الرِّزقِ، وراحَةٌ لِلبَدَنِ نمازگزار، محبّت فرشتگان را نصیب خود مى‏كند. هدايت و ايمان، نور معرفت، بركت در روزى و آسايش تن است. پیامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله - الخصال: ص ۵۲۲ ح ۱۱  

كونوا دُعاةً لِلنّاسِ بِغَيرِ ألسِنَتِكُم، لِيَرَوا مِنكُمُ الوَرَعَ وَالاِجتِهادَ والصَّلاةَ وَالخَيرَ؛ فَإِنَّ ذلِكَ داعِيَةٌ مردم را با غير زبان‏هايتان دعوت كنيد. آنان بايد از شما پارسايى و تلاش و نماز و نيكى ببينند. اين، معناى دعوت حقيقى است. امام صادق عليه السلام - الكافي: ج ۲ ص ۷۸ ح ۱۴