امام حسین (ع) طالب حب و ریاست دنیا نبود و براى چنین ریاست فانیه، جانبازى نکرد و اهل بیت خود را به اسارت نداد.

مؤلف القطره می نویسد: بنابر تأویلی، امام حسین علیه السلام در عوالم پیشین، شهادت را قبول کرده، و پذیرفته است که فدیه برای جدّش اسماعیل قرار گیرد.

خداوند انسان را موجودی مختار و آزاد آفریده و هرگز پذیرش حکومت غیرالهی را اجازه نداده است؛ زیرا حاکمیت غیرالهی موجب سلب آزادی و مسئولیت می شود.

یکی از بزرگترین آثار قیام حسینی این بود که مجزا کرد بین قیام علیه خلفا و قیام علیه اسلام را.

بعضی از شیوخ الازهر در جلساتم حاضر می‌شدند و از آن همه آیات و احادیثی که از حفظ داشتم و آن همه برهانی که می‌دانستم و رد خور نداشت، تعجب می‌کردند.