اسئله إلى أستاذی (القسم الثامن)
السؤال 111 : هل صحیح ما یقال من وجود قصه الحمار <یعفور> وکلامه مع النبی صلى الله علیه وسلم فی کتبنا أیضا([۲۵۶]) ، اذن لماذا ناخذ على الشیعه هذه الروایه ونحکم بالضعف على جمیع روایات کتاب الکافی عندهم لوجود هذه الروایه عندهم ! والحال أنهم أیضا یضعفون هذه الروایه .
السؤال 112 : هل صحیح أن احادیثنا وردت بعدم جواز وضع القرآن على الأرض ولکنها جوزت احراقه !
ورد ذلک فی کتاب المصاحف لابن داود نقلا عن الیمانی وقد عنون ذلک بـ (حرق المصحف اذا استغنی عنه) .
ثم ینقل عن طاوس قوله : انه لم یکن یر بأسا ان یحرق الکتب قال : إنما الماء والنار خلقان من خلق الله تعالى .([257])
اقول هل ذلک لاجل تبریر عمل الخلیفه الثالث عثمان رضی الله عنه من حرقه للمصاحف !
فانه ورد عن عمر بن عبدالعزیز : ان رسول الله رأى کتابا من ذکر الله فى الارض فقال : من صنع هذا ؟ فقیل له هشام . فقال : لعن الله من فعل هذا لا تضعوا ذکر الله فی غیر موضعه .([258])
السؤال 113 : هل صحیح ما یقال ان قبر الإمام الزهری قد جصص وبنی علیه کما ینقل ذلک الذهبی وکذلک قبر الإمام البخاری حیث بنی على قبره وجعل ضریح على ذلک القبر([۲۵۹]) ، الم ینهى النبی صلى الله علیه وسلم عن تجصیص القبور کما ندعی نحن اتباع السلف !([260])
السؤال 114 : هل قدر المرأه عندنا کالکلاب والحمیر والابل کما ورد ذلک فی مسأله وضع الحائل حین الصلاه :
قال : والظُعن یمرُّون بین یدیه : المرأه والحمار والبعیر .([261])
یقول ابو هریره : یقطع الصلاه المرأه والحمار والکلب .([262])
ویقول احمد بن حنبل : یقطع الصلاه الکلب الأسود والحمار والمرأه .([263])
وهذا الکلام کان ثقیلا على ام المؤمنین عائشه حیث قالت : جعلتمونا بمنزله الکلب والحمار …([264])
السؤال 115 : قال الذهبی : سمعت بکر بن سهل الدمیاطی یقول : هجرت – أی بکرت – یوم الجمعه ، فقرأت . إلى العصر ثمان ختمات([۲۶۵]) .
اذا کانت کل ختمه تستغرق على الأقل ثمان ساعات ففی الیوم الواحد کم ختمه للقرآن یمکن ان تتحقق من شخص واحد ؟ فهل هذا غلوّ ام کذب ام إعجاز ؟
السؤال 116 : قال ابن عبد ربه : دخلت أم أوفى العبدیه على عائشه بعد وقعه الجمل ، فقالت لها : یا أم المؤمنین ! ما تقولین فی امرأه قتلت ابنا لها صغیرا ؟ قالت : وجبت لها النار ، قالت : فما تقولین فی امرأه قتلت من أولادها الأکابر عشرین ألفا فی صعید واحد ؟ قالت : خذوا بید عدوه الله !([266])
لِمَ اصبحت ام اوفى عدوه الله ؟ وهل ذلک لمجرد الاصحار بالحقیقه ؟ ام انها کذبت على ام المؤمنین فاستحقت هذا الوصف ؟ ولماذا لم تنکر ام المؤمنین ما نسب إلیها من قتل أکابر أولادها ام ان هذه الحقیقه واضحه کوضوح الشمس لیس لأحد انکارها ومن هنا اکتفت بطردها وابعادها عنها لئلا تتمادى فی الاصحار بالحقائق .
السؤال 117 : یقولون لنا إن قتله الخلیفه عثمان بن عفان رضی الله عنه کانوا من صحابه رسول الله صلى الله علیه وسلم ، فهل نصدق ذلک ام ننکره ؟ ولئن انکرنا ذلک فلا نستطیع ان ننکر ان فروه بن عمرو الأنصاری کان من اصحاب بیعه العقبه کما نص على اعانته فی قتل عثمان ، ذکر ابن وضاح معللا سکوت مالک فی الموطأ عن ذکر اسمه بان کان ممن أعان على قتل عثمان([۲۶۷]) .
کما لا نستطیع ان ننکر صحبه جبله بن عمر الساعدی البدری الذی منع من دفن عثمان فی البقیع([۲۶۸]) .
ونص البخاری على ان عبد الله بن بدیل بن ورقاء الذی اسلم قبل الفتح کان ممن دخل على عثمان وطعنه فی ودجه([۲۶۹]) .
وایضا عمر بن الحمق کان قد بایع النبی صلى الله علیه وسلم فی حجه الوداع وصحبه فکان ممن ألّب على عثمان بن عفان بل وممن طعنه تسع طعنات وقد کان به رمق([۲۷۰]) .
وأما عبد الرحمن بن عدیس فقد کان ممن بایع رسول الله صلى الله علیه وسلم تحت الشجره وکان الأمیر على الجیش القادمین من مصر إلى المدینه من الذین حصروا عثمان وقتلوه .([271])
ولئن جاز للصحابه ان یجتهدوا فیخطأوا ، وکان کل منهم کالنجوم بایهم اقتدینا فقد اهتدینا فما نقول هنا !؟
السؤال 118 : یقول الإمام الذهبی عن قتله الخلیقه عثمان بن عفان : کل هؤلاء نبرأ منهم ونبغضهم فی الله([۲۷۲]) .
ویقول ابن حزم : لعن الله من قتله والراضین بقتله … بل هم فساق محاربون سافکون دما حراما عمدا بلا تاویل على سبیل الظلم والعدوان فهم فساق ملعونون .([273])
هذا مع علمنا بان قتلته کانوا من الصحابه الأجلاء من اصحاب بدر ومن اصحاب بیعه العقبه وقد شارکوا مع رسول الله فی جهاده ببدر وأحد وحنین وفتح مکه والطائف .
فکیف نوفق بین جواز لعن الصحابه وبین ادله عدالتهم وادله جواز اجتهادهم وخطئهم وتأولهم کما تأول غیرهم فی کثیر من الوقائع التی تلت عصر الرسول صلى الله علیه وسلم ؟
فان جاز لعن هؤلاء وتفسیقهم ونفی التأویل عنهم جاز ذلک لغیرهم أیضا وان لم یجز لعن الصحابه فلا یجوز لعن هؤلاء أیضا !
وان جاز لعن هؤلاء دون غیرهم فما المائز بین هؤلاء الصحابه وسائر الصحابه الذین اجتهدوا وتأولوا وخالفوا نصوص الکتاب والسنه کمعاویه رضی الله عنه ومن سار على نهجه فی محاربه الخلیفه علی بن أبی طالب والحسن بن علی بن ابی طالب ، وام المؤمنین عائشه وطلحه والزبیر من العشره المبشره الذین قاتلوا الخلیفه الذین بایعوه ثم خرجوا علیه ؟
السؤال 119 : روى ابن ماجه عن ام المؤمنین عائشه قولها : نزلت آیه الرجم ورضاع الکبیر عشرا ، ولقد کانت فی صحیفه تحت سریری ، فلما مات رسول الله صلى الله علیه وسلم وتشاغلنا بموته دخل داجن فأکلها([۲۷۴]) .
هل معنى هذه الروایه ان آیات من القرآن الکریم قد اکلها الداجن ولم تکتب فی المصحف ؟ !
وکیف نعتقدحینئذ ان القرآن لم ینقص منه شیء ؟ کما یرى سائر المسلمین ذلک ویعتقدونه ؟
وهل نرتضی بمثل هذه النصوص ویعنی إن اول من ذهب إلى القول بتحریف القرآن بالنقصیه ام المؤمنین عائشه والخلیفه عمر بن الخطاب وابن عمر رضی الله عنهم ؟([۲۷۵])
یقول الخلیفه عمر بن الخطاب رضی الله عنه : ان الله بعث محمدا بالحق وانزل علیه الکتاب فکان مما انزل الله علیه آیه الرجم فقرأناها وعقلناها ووعیناها فلذا رجم رسول الله ورجمنا بعده فاخشى بالناس ان طال زمان ان یقول قائل : والله ما نجد آیه الرجم فی کتاب الله فیضلون بترک فریضه انزلها الله . والرجم فی کتاب الله حق على من زنى اذا احصن من الرجال .. ثم انا کنا نقرأ فیما نقرأ من کتاب الله : لا ترغبوا عن آبائکم فانه کفر بکم ان ترغبوا عن آبائکم .
وروى السیوطی عنه : اذا زنى الشیخ والشیخه فارجموهما البته نکالا من الله والله عزیز حکیم([۲۷۶]) .
وعن عبد الله بن عمر رضی الله عنه : لا یقولن أحدکم قد أخذت القرآن کله ما یدریه ما کله قد ذهب منه قرآن کثیر ولکن لیقل قد أخذت ما ظهر منه([۲۷۷]) .
وعن مصحف ام المؤمنین عائشه رضی الله عنه : ان الله وملائکته یصلون على النبی یا ایها الذین آمنوا صلوا علیه وسلموا تسلیما وعلى الذین یصلون الصفوف الأول([۲۷۸]) .
السؤال 120 : عن عباد یقول سمعت عائشه تقول : مات رسول الله صلى الله علیه وسلم ثم وضعت رأسه على وساده وقمت ألتدم([۲۷۹]) مع النساء واضرب وجهی([۲۸۰]) .
اذا صح هذا الحدیث عن ام المؤمنین عائشه فلماذا ننتقد ما یقوم به بعض المسلمین فی عزاء سبط الرسول صلى الله علیه وسلم الحسین بن علی أو فی عزاء صهره علی بن ابی طالب رضی الله عنهما من الألتدام وضرب الوجوه والبکاء والنحیب .
السؤال 121 : روى عن ام المؤمنین عائشه انها قالت : لم ینزل الله فینا شیئا من القرآن([۲۸۱]) .
کیف یجتمع هذا النص المروی عنها مع ما عرف بیننا بآیه الغار التی نزلت فی حق أبیها أبی بکر رضی الله عنه ؟
وهناک من اشار إلى ان الذی رافق الرسول صلى الله علیه وسلم وکان معه فی الغار هو عبد الله بن بکر بن اریقط الذی کان دلیلا للرسول صلى الله علیه وسلم فی طریقه إلى یثرب . وإلا فلماذا لم یشر سیدنا ابو بکر إلى هذه المکرمه والفضیله الکبرى حین تنازع المهاجرون مع الانصار حول الخلافه وانما استدلوا قائلین : نحن عشیره رسول الله واوسط العرب انسابا ولیست قبیله من قبائل العرب الا ولقریش فیها ولاده([۲۸۲]) .
السؤال 122 : کیف نجمع بین ما یعتقده امام الحنابله اعنی الإمام احمد وقول الإمام ابن تیمیه عن خلافه علی بن ابی طالب ، فقد ورد عن الإمام احمد قوله : من لم یثبت الإمامه لعلی فهو اضل من حمار .
وقال ابن تیمیه : نحن نعلم ان علیا لما تولى کان کثیر من الناس یختار ولایه معاویه وولایه غیرهما .
وقال : ان فیهم من کان یسکت عن علی فلا یربع به فی الخلافه لان الأمه لم لم تجتمع علیه . وکان بالأندلس کثیر من بنی امیه یقولون : لم یکن خلیفه وانما الخلیفه من اجتمع الناس علیه ولم یجمتعوا على علی([۲۸۳]) .
السؤال 123 : من المعروف عندنا ان الإمام علی بن ابی طالب رضی الله عنه قد سمى ابناءه باسماء ابی بکر وعمر وعثمان ، ولئن دل هذا على شیء فانما یدل على حسن العلاقه بینه وبین الخلفاء . بینما لم یسم أی واحد من الخلفاء ابنائهم بای اسم من الأسماء التی عرفت عند أهل البیت مثل الحسن الحسین وعلی وزینب ، هل هذا دلیل على سوء النیه والعلاقه من قبل الخلفاء تجاه أهل البیت ؟
السؤال 124 : عن عبد الله بن بریده قال دخلت أنا وأبی على معاویه فأجلسنا على الفرش ثم أتینا بالطعام فأکلنا ثم أتینا بالشراب فشرب معاویه ثم ناول أبی ثم قال ما شربته منذ حرمه رسول الله.([۲۸۴]) .
فهل کان معاویه یشرب الشراب المحرم (الخمره) فی ایام امارته ؟
واذا کان کذلک فکیف الدفاع عنه ؟ وهل هذا من المتأولین امام حکم ثابت فی الإسلام بل أحد ابرز معالمه وخصائصه التی عرف بها على مدى الأجیال فضلا عن الجیل الأول .
السؤال 125 : اذا کان بعض الصحابه من الخوارج الذین نص الرسول على کفرهم وعلى انهم من کلاب جهنم ، فکیف نجمع بین هذا الأمر وبین عداله الصحابه وبین ما ینسب إلى الرسول صلى الله علیه وسلم من انه قال اصحابی کالنجوم بایهم اقتدیتم اهتدیتم ؟
والصحابه من الخوارج : هم عمران بن حطان([۲۸۵]) وابو وائل شفیق بن سلمه وهو ممن روى عن رسول الله صلى الله علیه وسلم([۲۸۶]) وذو الخویصره وحرقوص بن زهیر السعدی وهما اساس الخوارج وذو الثدیه الذی قتل فی النهروان وعبد الله بن وهب الراسبی وکان من کبار الخوارج([۲۸۷]) .
السؤال 126 : هل صحیح ان الإمام ابا حنیفه امام المذهب الحنفی کان ساقطا عن الإعتبار مجروحا عند علماء المسلمین . یقول ابن حبان : لا یجوز الإحتجاج به لانه کان داعیا إلى الإرجاء والداعیه إلى البدع لا یجوز أن یحتج به عند ائمتنا قاطبه لا اعلم بینهم فیه خلافا على ان ائمه المسلمین واهل الورع فی الدین فی جمیع الأمصار وسائر الاقطار جرحوه واطلقوا علیه القدح الا الواحد بعد الواحد([۲۸۸]) .
السؤال 127 : هل صحیح ما یقال إن الخلیفه عمر بن الخطاب وابنه عبد الله رضی الله عنهما کانا یبولان قیاما کما یقول مالک فی الموطأ :
عن عبد الله بن دینار قال : رایت عبد الله بن عمر یبول قائما([۲۸۹]) .
ویقول الترمذی : عن عمر : رآنی النبی وانا ابول قائما فقال یا عمر لا تبل قائما ..([290]) .
ویقول ابن حجر العسقلانی فی تعلیل ذلک الفعل : البول قائما احفظ للدبر([۲۹۱]) .
ونحن الذین نرید ان نعمل بحدیث النبی صلى الله علیه وسلم : اقتدوا باللذین من بعدی ، هل یجب علینا البول من قیام ؟ أو ان ذلک جائز فقط ؟ وهل ما یصیب الثوب والبدن من قطرات البول لا ینجسه ؟ وماذا نصنع بقول النبی صلى الله علیه وسلم من الجفاء البول قائما([۲۹۲]) .
السؤال 128 : هل یصح ما یقال إن فی لیله العقبه عندما رجع النبی صلى الله علیه وسلم من غزوه تبوک واراد العبور من الوادی کان قد تواطأ اثنا عشر من الصحابه على قتله وهجموا علیه وقد لثموا وجوههم … ! ومن هؤلاء الصحابه ؟؟ قد اورد ابن حزم اسماء خمسه منهم واثار ذلک استغرابی یقول :
ان أبا بکر وعمر وعثمان وطلحه وسعد بن ابی وقاص أرادوا قتل النبی صلى الله علیه وسلم والقائه من العقبه فی تبوک([۲۹۳]) .
وان کان قد ضعّف ابن حزم الولید بن جمیع راوی هذه الروایه فقد وثقه اکابر علماء الجرح والتعدیل مثل ابو نعیم وابو زرعه ویحیى بن معین واحمد بن حنبل وابن حبان والعجلی وابن سعد وغیرهم([۲۹۴]) .
وقد حیرتنی هذه الروایه فهل کان موقف اکابر الصحابه من النبی صلى الله علیه وسلم هکذا ؟
السؤال 129 : هل صحیح ما یقال ان عمر بن الخطاب رضی الله عنه وهو فی المدینه کان یتکلم مع ساریه (القائد على الجند) ویصدر اوامره له وهو فی نهاوند حتى أدى ذلک إلى انتصارهم هناک .
قال ابن عساکر : من کلام عمر قاله على المنبر حین کشف له عن ساریه وهو بنهاوند من ارض فارس([۲۹۵]) .
ولا اعلم کیف یمکن حصول ذلک مع ان المسافه بین مدینه النبی صلى الله علیه وسلم ونهاوند ثلاثه آلاف کیلومتر تقریبا ؟ وکیف یمکن لعمر رضی الله عنه ان ینظر بعین مجرده إلى ساریه وجنده والعدو ویصدر اوامره حتى ینتصرون ، هل تعتبر هذه القصه (ساریه الجبل) قصه اسطوریه نسجها بعض جهلاء السنه کما یقول ابن حجر العسقلانی ؟ وماذا نجیب الشیعه لو قالوا لنا انکم تغالون فی عمر ابن الخطاب رضی الله عنه وترون له مقاما اعلى من الأنبیاء ! کما اشار إلى ذلک سید محمد بن درویش([۲۹۶])!
السؤال 130 : هل صحیح ما یقال ان ابا بکر رضی الله عنه لم یکن له أی دور فی غزوات رسول الله صلى الله علیه وسلم ولم یضرب بسیف ولم یرم بسهم ولم یریق أی دم کما یقول ابو جعفر الاسکافی :
لم یرم ابو بکر بسهم قط ولا سل سیفا ولا اراق دما .([297])
ونحن مع ذلک نعدّه رضی الله عنه من کبار المجاهدین بل ونرى ان جهاده کان أکبر وأفضل من علی بن ابی طالب رضی الله عنه .
[۲۵۶] . حیاه الحیوان ۱ : ۳۵۵ ـ تاریخ دمشق ۴ : ۲۳۲ ـ البدایه والنهایه ۲ : ۳۹ .
[۲۵۷] . کتاب المصاحف ۲ : ۶۶۶ ـ لابن ابى داود دار البشائر الاسلامیه .
[۲۵۸] . کتاب المصاحف ۲ : ۶۵۰ .
[۲۵۹] . محمد بن سعد ، عن الحسین بن المتوکل العسقلانى … رایت قبره ـ الزهری ـ مسنماً مجصصّاً . سیر اعلام النبلاء ۵ : ۳۴۹ .
[۲۶۰] . صحیح مسلم ۳ : ۶۳ ـ سنن الترمذی ۳ : ۲۰۸ ـ ابن ماجه ۱ : ۴۷۳ ـ ابوداود ۳ : ۲۱۶ .
[۲۶۱] . السنن الکبرى ۳ : ۱۶۶ و۳۵۵۴ ـ مصنف ابن ابی شیبه ۱ : ۳۱۵ .
[۲۶۲] . صحیح مسلم ۱ : ۱۴۵ ـ المحلى ۴ : ۸ .
[۲۶۳] . المحلى ۴ : ۱۱ .
[۲۶۴] . المصدر السابق .
[۲۶۵] . سیر أعلام النبلاء – الذهبی – ج ۱۳ – ص ۴۲۷ .
[۲۶۶] . العقد الفرید فی ذکره خاتمه وقعه الجمل ج۴ ص۳۰۵ ، وعیون الأخبار لابن قتیبه ۱ / ۲۰۲ .
[۲۶۷] . انظر اسد الغابه ج۴ ص ۳۵۷
[۲۶۸] . انظر انساب الأشراف ج۶ ص۱۶۰ وتاریخ المدینه ۱۱۲ .
[۲۶۹] . انظر تاریخ الإسلام (الخلفاء) ص۵۶۷ .
[۲۷۰] . تهذیب الکمال ج۱۴ ص۲۰۴ ، وتهذیب التهذیب ج۸ ص۲۲ .
[۲۷۱] . انظر الإستیعاب ج۲ ص۳۸۳ .
[۲۷۲] . تاریخ الإسلام (الخلفاء) ص۶۵۴ .
[۲۷۳] . انظر کتاب الفصل ج۳ ص ۷۴ و۷۷ .
[۲۷۴] . سنن ابن ماجه ج۱ ص۶۲۶ .
[۲۷۵] . صحیح البخاری ج۱۱ ص۲۶ ومسلم ج۵ ص۱۱۶ ومسند احمد ج۱ ص۴۷ .
[۲۷۶] . الإتقان ج۱ ص۱۲۱ .
[۲۷۷] . الدر المنثور ج۱ ص۱۰۶ .
[۲۷۸] . الإتقان ج۲ ص۴۰ـ۴۱ .
[۲۷۹] . أی اضرب صدری .
[۲۸۰] . مسند احمد ج۶ ص۲۷۴ . مسند ابی یعلى ج۸ ص۶۳ ، سبل الهدى والرشاد للشامی ج۱۲ ص۲۶۷
[۲۸۱] . صحیح البخاری ج۶ ص۴۲ .
[۲۸۲] . انظر البدایه والنهایه ج۶ ص۲۰۵ .
[۲۸۳] . انظر منهاج السنه ج۴ ص۶۸۴ وج۶ ص۴۱۸ .
[۲۸۴] . مسند احمد ج۵ ص۳۴۷ .
[۲۸۵] . الإصابه ج۳ ص۱۷۹ .
[۲۸۶] . اسد الغابه ج۳ ص۳ .
[۲۸۷] . الإصابه ج۵ ص۹۶ والطبری ج۴ ومسند احمد ۱۴۷۵۵ والإصابه ج۲ ص۱۷۴ .
[۲۸۸] . المجروحین ج۳ ص۶۴ .
[۲۸۹] . الموطأ ج۶۵ ح۱۱۲ .
[۲۹۰] . سنن الترمذی ج۱ ص۱۸ .
[۲۹۱] . فتح الباری ج۱ ص۲۶۲ وارشاد الساری ج۱ ص۲۷۷ .
[۲۹۲] . عمده القاری ج۳ ص۱۳۵ .
[۲۹۳] . المحلى ج۱۱ ص۲۲۴ .
[۲۹۴] . الثقات ۴۶۵ ، تاریخ الإسلام (الخلفاء) ۴۹۴ والبدایه والنهایه ج۵ ص۲۵ .
[۲۹۵] . تاریخ ابن عساکر ۴۷ ، البدایه والنهایه ج۷ ص۱۳۵ ، الکامل فی الضعفاء ج۳ ص۴۳۵ الجرح والتعدیل ج۴ ص۲۷۸ ، میزان الاعتدال ج۲ ص۲۵۵ ، تهذیب التهذیب ج۴ ص۲۵۹ .
[۲۹۶] . اسنى المطالب ص۵۵۳ ح۱۷۶۳ .
[۲۹۷] . شرح نهج البلاغه ج۱۳ ص۲۹۳ .