مستحب است در روز اولى که نوزاد بدنیا مىآید یا قبل از آن که بند ناف او بیفتد، در گوش راست او، اذان و در گوش چپ او، اقامه گفته شود.در ادامه احادیثی در این باره میخوانیم:
رسولُ اللّه صلى الله علیه و آله و سلّم :
یا علیُّ ، إذا وُلِدَ لکَ غُلامٌ أو جاریهٌ فأذِّنْ فی اُذنِه الُیمنى وأقِمْ فی الیُسرى ؛ فإنّه لا یَضُرُّهُ الشّیطانُ أبدا .
پیامبر خدا صلى الله علیه و آله و سلّم :
یا على ! هرگاه پسرى یا دخترى برایت به دنیا آمد در گوش راست او اذان بگو و در گوش چپش اقامه ؛ در این صورتشیطان هرگز به او گزندى نمىرساند .
تحف العقول : ۱۳ منتخب میزان الحکمه : ۱۸
الإمام الصادق علیهالسلام
– فیما یُفعَلُ بِالمَولودِ إذا وُلِدَ: مُرُوا القابِلَهَ أو بَعضَ مَن یَلیهِ أن تُقیمَ الصَّلاهَ فی اُذُنِهِ الیُمنى ؛ فَلا یُصیبَهُ لَمَمٌ ولا تابِعَهٌ أبَداً .
امام صادق علیهالسلام
– در باره آنچه باید پس از زاده شدن کودک برایش انجام داد: به ماما یا یکى از دیگر کسانى که نزدیک کودک است ، بگویید در گوش راست او «اقامه» بگوید تا در نتیجه ، هیچگاه به دیوانگى و جن زدگى گرفتار نیاید .
الکافی ، جلد ۶ ، صفحه ۲۳ ، حدیث ۲ عن حفص الکناسى دانش نامه احادیث پزشکی : ۱ / ۶۷۶
الکافی عن أبی یحیى الرازی عن الإمام الصادق علیهالسلام :
إذا وُلِدَ لَکُمُ المَولودُ ، أیُّ شَیءٍ تَصنَعونَ بِهِ؟
قُلتُ : لا أدری ما نَصنَعُ بِهِ .
قالَ : خُذ عَدَسَهَ جاوَشیرَ فَدُفهُ بِماءٍ ، ثُمَّ قَطِّر فی أنفِهِ فِی المِنخَرِ الأَیمَنِ قَطرَتَینِ ، وفِی الأَیسَرِ قَطرَهً واحِدَهً ، وأذِّن فی اُذُنِهِ الیُمنى وأقِم فِی الیُسرى ، تَفعَلُ بِهِ ذلِکَ قَبلَ أن تُقطَعَ سُرَّتُهُ ؛ فَإِنَّهُ لا یَفزَعُ أبَداً ولا تُصیبُهُ اُمُّ الصِّبیانِ .
الکافى
– به نقل از ابو یحیى رازى: امام صادق علیهالسلام فرمود : «چون کودکتان زاده شود ، با او چه مىکنید؟»
گفتم : نمى دانم چه کنیم .
فرمود : «به اندازه یک عدس ، گاوْشیر بردار و آن را در آب ، حل کن . سپس ، از آن ، دو قطره در سوراخ راست بینى و یک قطره در سوراخ چپ بینى وى بچکان و در گوش راست او اذان و در گوش چپ او اقامه بگوى . این کار ، پیش از آن که ناف نوزاد را ببُرند ، برایش انجام شود ؛ چرا که در این صورت ، هرگز پریشانى نبیند و به اُمّ صِبیان مبتلا نشود .
منابع:
الکافی ، جلد ۶ ، صفحه ۲۳ ، حدیث ۱ ، تهذیب الأحکام ، جلد ۷ ، صفحه ۴۳۶ ، حدیث ۱۷۳۸ ، دانش نامه احادیث پزشکی : ۱ / ۶۷۶ امّ صبیان ، یعنى بادى که بر اشخاص ، عارض شود و گاه نیز به سبب آن از هوش بروند . همچنین گفته شده که امّ صبیان ، نوعى جنّ است که کودکان را مىآزارد . در فارسى ، امّ صبیان ، برابرْ نهاده مادر دیو و همچنین دیوزدگى دانسته شده است (واژهیاب ، جلد ۱ ، صفحه ۲۱۶). م .
هیچ نظری وجود ندارد