در روز دهم رجب سال ۱۹۵هـ ق. امام جواد(ع) چشم به جهان گشودند و عالم را به نور جمالشان منور ساختند. (مناقب آل ابی طالب(ع) ج ۴، ص ۴۱۱؛ بحارالانوار، ج ۵۰، ص ۷)
پدر بزرگوارشان حضرت رضا(ع) و مادرشان «سبیکه» نام داشت که امام رضا(ع) نام ایشان را «خیزران» نهادند
(أعلام الوری، ج ۲، ص ۹۱) نام آن حضرت محمد و. کنیه ایشان ابوجعفر و القاب مبارکشان تقی و جواد است. البته القاب دیگری را همچون زکی، مرتضی، قانع، مختار، و منتخب و… به آن حضرت نسبت دادهاند. (مناقب آل ابی طالب(ع) ، ج ۴، ص ۴۱۰)
چنین نقل شده است که یک روز امام جواد(ع) در ایام کودکی نزد پدر بزرگوارشان حضرت رضا(ع) آمدند. آن حضرت فرمودند: «این مولودی است که برای شیعه مبارکتر از او به دنیا نیامده است» (اعلام الوری، ج ۲، ص ۹۵؛ بحارالانوار، ج ۵۰، ص ۲۳) در این باره باید گفت که چهل سال و چند ماه از سن مبارک امام رضا(ع) گذشته بود که هنوز اولادی نداشتند و بعضی از شیعیان در امر امامت نگران شده بودند. هنگامی که خداوند متعال امام جواد(ع) را به ایشان عنایت فرمود، نگرانی و تردید مردم برطرف شد.
در حدیث لوح که جبرئیل امین آن را از سوی خداوند برای حضرت زهرا÷ هدیه آورد، در شأن امام جواد(ع) چنین آمده است: «قطعاً حضرت رضا(ع) را به وجود پیرش محمد(ص) شاد کنم، پسری که جانشین امام رضا(ع) پس از او؛ و وارث علم اوست؛ فرزندی که کانون علم من، و محل راز و حجت من بر خلقم است. هر بندهای به او ایمان بیاورد، بهشت را جانگاهش سازم و شفاعت او را به هفتاد نفر از خاندانش که همه آنها سزاوار دوزخ باشند، بپذیرم» (اصول کافی، ج ۱، ص ۵۲۸) امام جواد(ع) در هشت سالگی به مقام امامت رسیدند و مدت امامت آن اختر تابناک ولایت، هفده سال به طول انجامید که مصادف با حکومت دو خلیفه ستمگر عباسی، مأمون و معتصم بود.
هیچ نظری وجود ندارد