امام علی(ع) جان پیامبر(ص)

تابش انوار درخشان هدایت با طلوع شمس نورانی و حیات بخش اسلام روحی تازه بر کالبد مرده و افسرده انسانهای جاهلی بخشید و زمینه حیات متعالی آنان را فراهم ساخت و به دلیل مجاهدات خالصانه نفس نفیس پیامبر عظیم الشأن اسلام، غوطه وران حضیض جاهلیت أولی به درجه‌ای از تعالی و کمال رسیدند که از مرتبه دفن دختران بی گناه خود به آن رتبه والایی از ایثار دست یافتند که در جنگ تبوک چندین تن جام آب بر جای نهادند و با لب عطشان و جگر سوزان واصل به خیل شهیدان و متصل به لقاء حضرت حق گردیدند؛ این مراتب سرفرازی و علوّ نبود مگر آنکه تمامی جلوات حق را به رأی العین و به نهایت کمال در خورشید فروزنده سیمای مطهر حضرت ختمی مرتبت(ص) می‌دیدند.بعد از غروب غمگین و اندوهبار آفتاب نبوت حضرت ختم المرسلین(ص) تمامی این جلوات خدایی در چهره ملکوتی امیر ابرار و فخر روزگار حضرت مولی الموحدین و امام المتقین امیر المؤمنین علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) متجلی بود و تمامی حق خواهان عالم جملگی می‌بایست از آن مظهر فروزان انوار حق و هدایت و روشنگر طریق سعادت استضائه می‌نمودند.لیکن هزاران أسف و اندوه که اعمال ننگین اصحاب ناپاک سقیفه، به گونه‌ای دود سیاه نفاق و گمراهی در فضای نورانی و پاک و مطهر آسمان اسلام منتشر ساختند که هم روح احکام متعالی اسلام را مسموم نمودند و از اسلام پیکر مرده‌ای ساختند که با داشتن همه اعضاء و جوارح قادر به انجام هیچ کار و حرکتی نباشد و غم انگیزتر آنکه دست توانای مصلح و معلم و مبیّن شریعت مصطفوی را از مسند هدایت در موضع خلافت کوتاه نمودند تا بتوانند خود با همه سیاهی و تباهی بر کرسی امارت تکیه بزنند. از این رو سیمای شمس منیر خلیفة اللهی حضرت مولی الکونین علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) از ستم شوم سقیفه در هاله‌ای از مظلومیت قرار گرفت و حضرتش، معصومانه به انزوا کشانیده شد؛ غربتی آن چنان غم فزا که حدیث قلب مغموم با دل چاه می‌فرمود و حرمان این کوتاهی دستها و دوری انسانها از منبع فیض یزدانی تا کنون و تا وقت ظهور ممتد است. اکنون بر آنیم تا شمه‌ای از فضائل و مناقب آن حضرت را در آینه آیات و روایات به تماشا بنشینیم: آب در دریا را اگر نتوان کشید                                                                 هم به قدر تشنگی باید چشیدو خود فرمود: من علیم که خدا قبله نما ساخت مرا                                      جز خدا و نبی و فاطمه نشناخت مرا(ادمه مطلب در صفحۀ 2)(ادامه مطلب امام علی(ع)، جان پیامبر از صفحه 1)فضائل و مناقب آن حضرت از حد و حساب بیرون و «لا تعد و لا تحصی» است.به قول شاعر مهدی جوهری:تعدادُ مجدِ المرءِ مَنقَصةٌ          إذا فاقَتْ مزایاهُ مِنَ التِّعْدادِ«هرگاه مزایای کسی از حد شمار فراتر رود، برشمردن مجد و مزایای او عیب و نکوهش اوست».الف) آیات:1– { عَمَّ يَتَساءَلُونَ * عَنِ النَّبَإِ الْعَظيمِ}برای «نبأ عظیم» معانی متعددی ذکر شده است؛ قیامت، قرآن، تمام اصول عقائد دینی اعم از مبدأ و معاد.در روایت آمده است که روز جنگ صفین مردی از لشکر شام در حالی که سلاح بر تن پوشیده و قرآنی حمایل کرده بود، وارد میدان شد و سوره { عَمَّ يَتَساءَلُونَ * عَنِ النَّبَإِ الْعَظيمِ} را تلاوت می‌کرد. علی(ع) که شخصاً به میدان او آمده بود، به او فرمود: ای مرد شامی! آیا می‌دانی نبأ عظیمی که در آن اختلاف دارند، کیست؟مرد شامی در جواب گفت: نه، نمی‌دانم.امام علی(ع) فرمود: «أنا و الله النباء العظيم الذی فيه اختلفتم و علی ولايته تنازعتم و عن ولايتی رجعتم بعد ماقبلتم … و يوم القيامة تعلمون ما علمتم»«منم آن نباء عظیم که درباره آن اختلاف دارید! و در ولایت او به نزاع برخاسته اید، شما از ولایت من بازگشتید بعد از آن که پذیرفتید و در قیامت بار دیگر آنچه را قبلاً در این زمینه دانسته اید، خواهید دانست». (تفسیر نمونه، ج 26، ص 10 به نقل از تفسیر برهان، ج 4، ص 420، ح 9).2 – {… فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ…}به اعتقاد تمامی مفسران، واژه «أنفسنا» در این آیه شریفه، اشاره به وجود پر فروغ امیر مؤمنان علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) است؛ چرا که پیامبر، خود فراخوان به مباهله است و دعوت شده، همیشه غیر از دعوت کننده خواهد بود و نمی‌تو ان دعوت کننده را همان دعوت شده دانست. با این بیان، فراخوان پیامبر است و فراخوانده شده به دستور خداوند، شخصیت والایی هم وزن و همسنگ پیامبر است و ناگفته پیداست که جز امیر المؤمنین علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) مرد دیگری به مباهله فراخوانده نشد.آری! این آیه شریفه بیانگر این واقعیت است که امیر المؤمنین(ع) نفس نفیس پیامبر خدا خوانده شده است و این نشانه دهنده مقام والا و موقعیت پرشکوه و جایگاه پرفرازی است که جز امام علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) کسی نه تنها به آنجا راه نیافته بلکه نزدیک هم نشده است. (ترجمه تفسیر مجمع البیان، ج 4 – 3 ، ص 323).ب) روایات: 1 – مرحوم حضرت آیت الله سید احمد مستنبط «ره» در کتاب شریف «القطره» می‌نویسد: رسول خدا(ص) و امام علی(ع) در مسجد نشسته بودند. جبرئیل امین نازل شد. آمد محضر مقدس پیامبر عظیم الشان اسلام(ص) و مأموریت خود را انجام داد. سپس خدمت آقا امیرالمؤمنین علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) آمد و سلام کرد. پیامبر اسلام فرمود: جبرئیل! مگر تو این جوان (علی‌بن‌ابی‌طالب) را می‌شناسی؟ جبرئیل عرض کرد: آری! یا رسول الله، این جوان (علی‌بن‌ابی‌طالب) استاد من است. آن زمانی که خداوند متعال مرا خلق کرد، سؤال‌هایی از من پرسید که نتوانستم به آنها جواب بدهم. وقتی چشمم به جمال این جوان (علی‌بن‌ابی‌طالب) روشن شد، او جواب سؤال‌های خداوند را به من یاد داد. پیامبر اسلام فرمود: جبرئیل می‌دانی چقدر عمر کرده‌ای؟ (چند سال داری؟)جبرئیل امین عرض کرد: یا رسول الله(ص) ستاره  ای است که هر سی هزار سال یکبار می‌درخشد و من آن ستاره را سی هزار بار دیده ام.رسول خدا(ص) به امیرالمؤمنین علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) نگاه کرد و فرمود: علی جان! عمامه خود را بالابزن. وقتی علی(ع) عمامه مبارکش را بالا زد، صدای تکبیر جبرئیل بلند شد و عرض کرد: یا رسول الله! این ستاره‌ای که بر پیشانی علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) می‌بینیم همان ستاره‌ای است که من آن را سی هزار بار دیده‌ام.2 – مرحوم علامه مجلسی «ره» در کتاب شریف بحارالانوار می‌نویسد: رسول خدا(ص) فرمود: شبی که مرا به آسمان بردندو من و جبرئیل به آسمان چهارم رسیدیم، جبرئیل گفت: ای محمد(ص) جای من اینجاست، آنگاه مرا در نور تاختن داد تا به فرشته‌ای از فرشتگان خدا رسیدم که به صورت علی(ع) مجسم بود و در زیر عرش به سجده افتاده بود و می‌گفت: خداوندا علی و اولاد و دوستان و شیعیان و پیروان او را بیامرز و بد اندیشان و دشمنان و حسودان او را لعنت فرست که تو بر هر چیز توانایی. (بحارالانوار، ج 39 ، ص 98).آنچه گفتیم قطره‌ای از دریای بیکران فضایل اول مظلوم عالم حضرت امام علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) بود. یک چنین شخصیتی با این عظمت، شکوه و جلالت و نبالت شأن باید در خانه بنشیند و دیگران بیایند و بر کرسی خلافت و رهبری جامعه اسلامی تکیه بزنند. امیر المؤمنین علی(ع) در زمان خود مظلوم بود و در عصر ما مظلوم تر است؛ زیرا درا ین عصر دفاع از او و تبلیغ و ترویج اندیشه‌های آسمانی او آسانتر است. براستی چقدر برای نشر و گسترش اندیشه‌ها و آرمان‌های آسمانی او تلاش کرده‌ایم؟جامعه ما چقدر با غدیر خم آشنایی دارد؟ جوانان ما چقدر نهج البلاغه را می‌شناسند و از رویداد سقیفه آگاهی دارند؟ در ایام شهادت مظلومانه و جانگداز اسد الله و اسد رسوله، امیر بیان امام علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) قرار داریم؛ بنابر آیات و روایات و سخنان حضرت آیة الله العظمی وحید خراسانی «مدظله العالی» این ایام در حقیقت ایام شهادت رسول مکرم اسلام(ص) است؛ زیرا علی(ع) نفس نفیس و جان پیامبر است. پس شایسته است که علاوه بر بیان مصائب و دردهای علی(ع) به نشر و گسترش و ترویج اندیشه‌ها و آرمانهای بلند و انسان ساز و جامعه ساز او همت گماریم تا بتوانیم غبار مظلومیت را از چهره ملکوتی و معصوم او برگیریم.«الّلهم إنّی أعتذِر إليکَ مِن مَظلومٍٍ ظُلِمَ بِحضرتی فلم أنصره»خدایا ما را ببخش از این که در عصر ما و در حضور ما به کسی ظلم شده و ظلم می‌شود امّا ما او را یاری نکرده‌ایم. آیا براستی مصداق أکمل و أتمّ مظلوم آقا امیرالمؤمنین علی(ع) نیست؟