اسلام در طول سالیان دراز تحت تأثیر عوامل مختلف، دارای انشعابات و فرقه های زیادی شده است. گرچه هر کدام از این فرقه ها خود را بر حق میدانند و دلایلی اقامه مینمایند، ولی تنها شیعه است که بر اساس منابع اصلی دین مقدس اسلام که قرآن کریم و روایات معصومان(ع) میباشند، دلایل محکمی اقامه نموده که جای هیچ انکاری حتی برای مخالفان شیعه ندارد، و کاملاً معقول و منطقی از خود دفاع میکند. همین دلایل متقن که هر محقق و طالب حقی را مجاب مینماید و او را وادار به اقرار حقانیت شیعه میکند، جمعی از بزرگان فرقه های مختلف و حتی ادیان دیگر را وادار به تسلیم و خضوع در برابر اعتقادات شیعه نموده و به راه اهل بیت(ع) هدایت کرده است که بعضی از آنان در اعتقادات خود بسیار متعصب بوده و برخی با پیروان مکتب شیعه دشمن بوده اند آنچه در پی می آید، بیان حقیقت شیعه از زبان بزرگان این مکتب است که برای شیعیان جنبه ی حجیت داشته و برای دیگران مدرک حساب می شود.
۱- شیخ مفید درباره ی شیعه میفرماید: «شیعه اینگونه شناخته میشود که آنان کسانی هستند که از علی(ع) پیروی کردند و آن حضرت را بر اصحاب رسول خد(ص) مقدم نمودند و اعتقاد دارند که قطعاً علی (ع) به سفارش رسول خدا (ص) و اراده ی خدای متعال امام است». (حقیقه التشیع، لجنه البحوث و اجوبه الشبهات، صباح علی البیاتی، ص ۱۲۷)
این عالم بزرگ در تبیین علت نامیده شدن شیعه به امامیه میگوید: «امامیه عَلَم و نشانه ای است برای کسی که به وجوب امامت و وجود آن در تمام زمانها معتقد است و نص صریح و عصمت و کمال را برای هر امامی واجب می داند.» (اوائل المقالات، ص۳۸)
۲- سید مرتضی در تعریف امامیه که نام دیگر شیعه است، در کتاب العیون و المحاسن از کتاب المجالس للمفید میفرماید: آنان (امامیه) قائل به وجوب امامت و عصمت و وجوب نص میباشند و دلیل رسیدن امامیه به این اسم و عنوان را در اصل باید در اصول و مبانی آنان جست و جو کرد. (الشیعه فی مسارهم التاریخی، السید محسن الامین العاملی، ص ۳۹)
۳- شیخ محمد بن حسن طوسی، کلام را بر اساس نص قرآن و وصیت پیامبر اکرم(ص) بیان میکند و تشیع را به اعتقاد امام بودن علی(ع) برای مسلمانان بر اساس سفارش رسول اکرم(ص) مرتبط میداند. (حقیقه التشیع، همان، ص ۱۲۷)
با توجه به کلام بزرگانی که در بالا آورده شد، شیعه بر این اعتقاد است که در مسئله ی امامت پیرو آیات ولایت در قرآن و فرمایش رسول اکرم(ص) میباشد که آن حضرت طبق ارادهی الهی، حضرت علی(ع) را به خلافت تعیین نمودند. مدارک انتخاب حضرت علی(ع) به عنوان خلافت و جانشینی به وسیله ی رسول اکرم(ص)، علاوه بر شیعه در منابع اهل سنت نیز موجود است و کتابهایی در این باب نوشته شده است که برای نمونه میتوان از کتاب احقاق الحق نوشته ی سید نورالله تستری و شرح آن توسط آیت الله مرعشی نجفی نام برد. ولی متأسفانه در طول تاریخ در اثر دشمنی یا در اثر درک نادرست از حقیقت شیعه مطالب ناصحیحی درباره این مکتب و پیروان آن مطرح شده و برخی تحت تأثیر این مطالب قرار گرفته اند و اعتقادات غلطی پیدا کرده اند. به معاندان و شبهه افکنان علیه شیعه میگوییم: ابتدا شیعه را بشناسید و بعد قضاوت کنید و فتوا بدهید؛ زیرا اگر ادعای مسلمانی می کنید و خود را پیرو قرآن و شریعت حضرت محمد(ص) میدانید و اعتقاد به معاد دارید حتما باید در مقابل چنین تهمت هایی در شب اول قبر و در روز قیامت جواب گو باشید و اِلّا گرفتار عذاب ابدی خواهید شد؛ زیرا وقتی شیعه رویه ی مذکور را در دین و اعتقادش دارد، آیا جایی برای تهمتهایی از قبیل کفر و الحاد به او باقی می ماند؟ آیا پیروی از رسول اکرم(ص) و حرکت بر اساس خواست الهی کفر است؟!!
در اینجا برای اینکه مشخص شود هر محقق منصفی با مطالعه در عقاید شیعه، سخنان بزرگان را که در بالا ذکر شد، تأیید می نماید و شیعه را غیر از این نمی شناسد به نظرات بعضی از دانشمندان غیر شیعه اشاره می شود تا حقیقت بیشتر روشن گردد:
۱. ابو الحسن اشعری درباره ی شیعه میگوید: منحصراً به آنان از این جهت شیعه گفته میشود که علی (ع) را پیروی کردند و ایشان را بر سایر صحابه رسول خدا (ص) مقدم داشتند. ( حقیقه التشیع، همان، ص ۱۲۷)
۲. ابن حزم در مفهوم تشیع میگوید: «کسی که با شیعه موافق باشد در اینکه علی (ع) افضل مردم بعد از رسول خدا (ص) و سزاوارترین آنان به امامت است و فرزندان آن حضرت بعد از ایشان این چنین اند، او شیعه است … پس اگر کسی با آنچه که ما متذکر شدیم مخالفت کند، شیعه نیست.
( همان، ص ۱۲۷ )
۳. محمد فرید وجدی میگوید: شیعه کسانی هستند که علی(ع) را در امامتشان تبعیت کردند و اعتقاد دارند که امامت از اولاد علی(ع) خارج نمی شود. شیعیان میگویند: امامت قضیه ی مصلحتی نیست که مناط آن به اختیار عموم مردم باشد و مردم او را انتخاب کنند؛ بلکه امامت قضیه اصولی و رکن دین است و رسول (ص) ناگزیر است که بر آن نص صریح داشته باشد (و آن را برای همه به طور آشکار بیان نماید). (همان، ص ۱۲۷)
از این رو حتی از مجموع سخنان دانشمندان غیر شیعه روشن می شود که مشخصه ی اصلی شیعه، پیروی آنان از امیرالمومنین حضرت علی(ع) است که بعضی از این دانشمندان، فرزندان آن حضرت را نیز در این اعتقاد اضافه نموده اند و بعضی نیز بیان کرده اند علت این اعتقاد، نص قرآن و سفارش پیامبر اکرم (ص) است.
اعتقاد شیعه به امامت و رهبری، آن چنان اهمیت دارد که بعضی از دانشمندان غربی که بدون تعصب و برای کشف حقیقت در ادیان مختلف مطالعه و تحقیق نمودهاند، زبان به تعریف و تمجید از شیعه گشوده اند که در ادامه به یک نمونه از آن اشاره می شود: علامه طباطبایی درباره هانری کُربن استاد شیعه شناس دانشگاه سوربن که با علامه طباطبایی درباره ی شیعه مصاحبه هایی داشته، میفرمود: «او معتقد بود که در میان تمام مذاهب عالم فقط مذهب شیعه است که مذهبی پویا و متحرک و زنده است و بقیه مذاهب بدون استثنا عمر خود را سپری کرده اند و ترقی و تکامل ندارند. شیعه دین حرکت و زندگی است، زیرا معتقد است که حتماً باید امام و رهبر امت زنده باشد و تکامل انسان فقط با وصول به مقام مقدس او حاصل می شود و برای این منظور از هیچ حرکت و پویایی و عشق دریغ نمی کند. شیعه اساس اعتقاد خود را براین مبنی می گذارد و با اتکا و اعتقاد به قائم آل محمد (ص)- حضرت حجه بن الحسن العسکری پیوسته زنده است». (پژوهش در معارف امامیه، علیرضا مسجد جامعی، ج ۲، ص ۶۵۲)
بنابراین سخنان بزرگان تشیع و دانشمندان غیر شیعه ما را به این نتیجه میرساند:
شیعه معتقد و پیرو امامت مستمری است که دارای ویژگیها و خصوصیات بسیار ارزشمندی از جمله علم و عصمت میباشد و با دستور خدای تعالی و به وسیله ی رسول اکرم(ص) صورت گرفته است. مکتب تشیع در این اعتقاد رعایت اعتدال را نموده است؛ نه از عظمت وجودی امامان (علیهم السلام) غفلت مینماید و نه آن که درباره ی آنان گرفتار غلو میگردد؛ بلکه تنها با الهام از قرآن کریم و سیره و سنت رسول الله (ص)، رهبری آنان را پذیرفته و چراغ راه عمل و اعتقاد خویش قرار داده است. تحقیق منصفانه در منابع شیعه و سنی هم جز این را نمایان نخواهد کرد.
منبع : نشریه شیعه شناسی ، شماره۱۲
هیچ نظری وجود ندارد