بعد از اثبات اینکه امامت، منصبى است الهى که خداى متعال به على بن ابیطالب و فرزندانشان(ع) عطا فرموده است مىتوان عصمت ایشان را از این آیه شریفه، استنباط کرد:«لا یَنالُ عَهْدِی الظّالِمِین»۱ که اعطاء مناصب الهى را به کسانى که آلوده به گناه باشند نفى مىکند.
و نیز از آیه «أُولِی الْأَمْرِ»۲ که اطاعت مطلق از ایشان را لازم شمرده و آن را قرین اطاعت رسول خدا(ص) قرار داده است استفاده مىشود که هیچگاه اطاعت ایشان منافاتى با اطاعت خداى متعال نخواهد داشت پس امر به اطاعت ایشان به طور مطلق، به معناى ضمانت عصمت است.
همچنین عصمت اهل بیت (علیهم السلام) را مىتوان با آیه تطهیر، اثبات کرد: «إِنَّما یُرِیدُ اللّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً»۳ با این بیان که اراده تشریعى الهى درباره تطهیر بندگان، اختصاص به کسى ندارد، پس این اراده که اختصاص به اهل بیت(ع) دارد اراده تکوینى الهى و تخلّف ناپذیر است چنانکه مىفرماید: «إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَیْئاً أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ»۴ و تطهیر مطلق و نفى هرگونه رجس و پلیدى از منسوبان پیامبر اکرم(ص) را ندارند به جز شیعه که معتقد به عصمت حضرت زهراء (سلام الله علیها) و ائمه دوازده گانه (علیهم الصلوه و السلام) هستند۵.
لازم به تذکر است که بیش از هفتاد روایت که اغلب آنها را علماء اهل سنت نقل کردهاند دلالت دارد بر اینکه این آیه شریفه، در شأن (خمسه طیّبه) نازل شده است۶. و شیخ صدوق از امیرمؤمنان(ع) نقل کرده است که رسول خدا(ص) فرمودند: یا على! این آیه درباره تو حسن و حسین و امامان از نسل تو نازل شده است.
پرسیدم امامان بعد از شما چند نفرند؟ فرمود: تو یا على، و بعد حسن، و بعد حسین، و بعد از وى فرزندش على، و بعد از وى فرزندش محمد، و بعد از وى فرزندش جعفر، و بعد از وى فرزندش موسى، و بعد از وى فرزندش على، و بعد از وى فرزندش حسن، و سپس فرزندش حجت خدا.
آنگاه اضافه فرمود: این چنین، نامهاى ایشان بر ساق عرش الهى نوشته است، و من از خداى متعال پرسیدم که اینها نام چه کسانى است؟ فرمود: یا محمد، ایشان امامان بعد از تو هستند که تطهیر شده و معصومند و دشمنان ایشان مورد لعنت من خواهند بود۷.
همچنین حدیث «ثقلین» که پیغمبر اکرم(ص) اهل بیت و عترت خود را همسنگ قرآن قرار دادند و تأکید کردند که هیچگاه از آن، جدا نمىشوند دلیل روشنى بر عصمت ایشان مىباشد زیرا ارتکاب کوچکترین گناه حتى اگر بصورت سهوى باشد مفارقت عملى از قرآن است.
پی نوشت:
[۱] ر. ک: سوره بقره، آیه ۱۲۴.
[۲] ر. ک: سوره نساء، آیه ۵۹.
[۳] ر. ک: سوره احزاب، آیه ۳۳.
[۴] ر. ک: سوره یس، آیه ۸۲.
[۵] براى توضیح بیشتر پیرامون این آیه، رجوع کنید به تفسیر المیزان و کتاب «الامامه و الولایه فى القرآن الکریم».
[۶] ر. ک: غایه المرام، ص ۲۸۷-۲۹۳.
[۷] ر. ک: غایه المرام (ط قدیم)، ج ۶، ص ۲۹۳.
منبع: آموزش عقاید نویسنده: مصباح یزدی، محمد تقی، جلد: ۱، صفحه: ۳۲۱
هیچ نظری وجود ندارد