مرحوم شيخ طوسي ، راوندي و ديگر بزرگان به نقل از اسحاق بن عبداللّه علوي حكايت كند: روزي از روزها پدرم با عمويم با يكديگر اختلاف كردند، درباره آن چهار روزي كه در طول سال براي روزه گرفتن ، نسبت به بقيّه روزها فضيلت و اهمّيتي بيشتر دارد. لذا براي حلّ اختلاف و گرفتن جواب صحيح تصميم گرفتند تا به ملاقات و زيارت حضرت ابوالحسن ، امام هادي عليه السلام بروند. و در آن روزها، حضرت در محلّي – به نام صريا – نزديك مدينه ساكن بود؛ و هنوز به شهر سامراء منتقل نشده بود. به همين جهت ، به قصد زيارت و ملاقات آن حضرت حركت نمودند، هنگامي كه وارد منزل امام هادي عليه السلام شدند و در محضر شريفش نشستند، حضرت قبل از هر سخني اظهار فرمود: نزد من آمده ايد تا از روزهائي كه در طول سال بهتر است ، در آن ها روزه گرفته شود، سؤال نمائيد؟ عرضه داشتند: بلي ، ياابن رسول اللّه ! ما از محلّ خود فقط براي همين موضوع ، آمده ايم . حضرت فرمود: پس بدانيد كه آن ها چهار روز است : روز هفدهم ربيع الاوّل سالروز ميلاد مسعود پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله ، روز بيست و هفتم رجب سالروز بعثت حضرت رسول اكرم صلي الله عليه و آله ، روز بيست و پنجم ذي القعده سالروز دَحْو الاْ رض ؛ و آن روزي است كه زمين از زير كعبه الهي پهن و گسترده شد. و روز هيجدهم ذي الحجّه سالروز غدير خُمّ – كه پيغمبر اسلام صلي الله عليه و آله از طرف خداوند متعال ، حضرت علي بن ابي طالب عليه السلام را به عنوان اميرالمؤ منين و خليفه بلافصل خويش ، منصوب و معرّفي نمود.
