شیخ طوسی و برقی، ابوبرده ازدی را از اصحاب امیرالمؤمنین علیهالسلام به شمار آورده اند.(۱).«ابوبرده بن عوف» که در جنگ جمل به عنوانِ مخالف، از سپاه امام فاصله گرفته بود، خدمت حضرت علی علیهالسلام آمد و گفت:ای امیرمؤمنان! آیاکشته های اطراف طلحه، زبیر و عایشه را دیدی؟ به چه دلیلی کشته شدند؟ امام علیهالسلام در پاسخ فرمود: «این هاشیعیان و کارگزاران مرا کشتند و دو برادر ربیعه عبدی راهمراه جمعی از مسلمانان به شهادت رساندند، به جرم این که گفته بودند:ما حاضر نیستیم مثل شما پیمان شکنی کرده و حیله وغدر به کار بندیم. به همین جرم آنان را به قتل رساندند، سپس از اهل جمل خواستم که قاتلان این بیگناهان را تحویلم دهند تا قصاص شوند و کتاب خدا – قرآن – بین من و آنان حکم و داور شود، اما آنها حاضرنشدند و قاتلان را تحویل ندادند و به داوری قرآن نیز تن ندادند،سپس از راه جنگ با من وارد شدند، در حالی که هنوز بیعت و پیمانما باخون نزدیک به هزار نفر از شیعیانم به گردنشان بود، لذا من نیز
با آنان جنگیدم و کشته هایشان به تلافیِ کشته های ما است.آیا تو در این کار شک و تردید داری؟»ابوبرده گفت: تا به حال در شک و تردید بودم، ولی اکنون حق را شناختم و خطایآنان بر من آشکار شد. ای علی! تو بر هدایت بوده و به حق رسیده ای.
پی نوشت ها:
۱- رجال طوسی، ص ۶۳، ش ۱۱؛ رجال برقی، ص ۶؛ وقعه
صفّین، ص ۴ و ۵؛ شرح ابن ابی الحدید، ج ۳، ص ۵
منبع : سید اصغر ناظم زاده قمی، اصحاب امام علی، ج ۱
هیچ نظری وجود ندارد