{و الفجر و ليال عشر} امام صادق(علیه السلام) میفرماید: «این سوره، سورۀ امام حسین(علیه السلام) است» (بحار/ج 44/ص 218) و دربارۀ «لیال عشر» (شبهای دهگانه) گفته شده که مراد دهۀ اول محرم است، و دلیل شرف این ماه قرار داشتن روز عاشورا در آن است. (مجمع التفاسیر/ج 16/ص 502) محرم ماه بکاء و تباکی و ماه حزن و اندوه آل محمد(علیهم السلام) است که همه انبیاء و ملائکه و شیعیان و دوستان اهل بیت(علیهم السلام) محزوناند. بلکه باید گفت: محرم ماه حزن و اندوه تمام عالم است، چرا که همه ساله از اول محرم تا روز عاشورا پیراهن پاره پاره سید الشهداء(علیه السلام) را از عرش خدا رو به زمین میآویزند و حزن و اندوه تمام عالم را فرامیگیرد. (خصائص الزینبیه/خصیصۀ 19) محرم ماه «بلی» گفتن به «ألست اولي بکم» در غدیر است.
محرم ماه «أشهد أنَّ علياً ولي الله» با ناله بر زبانها و اشک بر چشمان است. محرم ماه ابراز محبت شیعه به مقام ولایت و امامت ائمه هدی(علیهم السلام) است. محرم ماهی است که ندای «يا فضة خذيني» را با گوش جان میتوان شنید. محرم ماه اظهار تولی و تبرای عملی است. ماه آشکار نمودن علاقه و وفاداری به معصومین است، ماه اشک و پیشرفت معرفت و محبت است. ماه عاشقان حسینی است. ماه سیراب نمودن تشنگان عشق علوی(علیه السلام) با اشک حسینی است. محرم ماه علویات و فاطمیات اسارت دیده است، محرم ماهی است که حرمت پیامبر و اهل بیت آن حضرت را شکسته و ماه حزن و اندوه و عزاداری بر مظلومیت اهل بیت رسول خداست.عزاداری در بیان و عمل ائمه اطهار(علیهم السلام)از روایات روشن است که عزاداری در منازل و جلسات عمومی در زمان ائمه اطهار(علیهم السلام) معمول بوده است و شاعرانی در حضور و به امر ایشان عرض ادب و مدیحه ثرایی نمودهاند. امام زین العابدین تا اخر عمر شریفشان میگریستند. هیچ غذا و آبی در برابر آن حضرت نمیگذاشتند مگر آنکه میگریست. امام محمد باقر و امام جعفر صادق(علیمهاالسلام) نیز در تشویق شیعیان و شاعران برای عزاداری سید الشهداء(علیه السلام) اهتمام بسیار داشتند و خود نیز عملاً به دیگران تعلیم میدادند تا حدی که بانوان منزل از صدا و شدت گریه امام صادق(علیه السلام) صدای ناله و گریه شان بلند میشد و همواره میفرمود: «فاطمیات برای حسین بن علی(علیه السلام) گریبان چاک زدند و لطمه به صورتها زدند، و سزاوار است برای مثل حسین(علیه السلام) لطمه به صورت زده شود و گریبانها چاک گردد».(تهذیب الاحکام/ج 8/ص 325).
و امام موسی بن جعفر! از ابتدای محرم پیوسته اندوهناک بود و امام رضا(علیه السلام) با دست مبارک خود پردهای برای استماع و عزاداری بانوان نصب نمود و البته اشک و عزاداری بر مصائب حضرت سید الشهداء(علیه السلام) به قبل از ولادت ایشان و زمان حضرت آدم(علیه السلام) و سایر انبیاء باز میگردد.
حرارت حسینی
عزاداری بر مصائب حضرت سید الشهداء از دیر باز بوده و همچنان خواهد بود و به کوری چشم شیطان صفتان و وهّابی زدگان، سال به سال، بلکه روز به روز عظمت و وسعت عزای امام حسین(علیه السلام) بیشتر میشود و این نیست مگر در سایۀ کلام پیامبر که فرمود: «إنَّ لقتل الحسين حرارة في قلوب المؤمنين لا تبرّد أبدا» (کشته شدن امام حسین(علیه السلام) حرارتی در قلوب مؤمنین ایجاد نموده که هیچ گاه سرد نخواهد شد) (مستدرک الوسائل/ج 10/ص 318).و در کلام بلند دیگری فرمودند: «آثار شهادت و عظمت کربلای امام حسین(علیه السلام) با گذشت روزها و شبها از بین نمیرود و کهنه نمیشود و پیشوایان کفر و پیروان ضلالت و گمراهی سعی و تلاش بسیار میکنند که آن آثار را از بین ببرند و محو کنند ولی هرچه آنها بیشتر سعی و تلاش کنند اثرات و برکات آن حضرت و عظمت کربلا و عزای امام حسین(علیه السلام) بیشتر و آشکارتر میشود» (کامل الزیارات. ص 444)
تمام عمر به یاد امام حسین(علیه السلام)
ما میتوانیم همه جوانب زندگی خویش را رنگ حسینی ببخشیم: کام فرزندان را با تربت سید الشهداء(علیه السلام) و آب فرات برداشتن، نماز را با تربت آن حضرت خواندن، همراه داشتن تربت، سلام بر آن حضرت و لعن بر دشمنان آن حضرت هنگام آب خوردن، دادن تربت به محتضر، گذاشتن تربت در قبر مقابل صورت میت؛ همه دلالت دارد که از ولادت تا وقت مردن و بعد از آن باید به یاد ابا عبد الله الحسین(علیه السلام) بود. (تهذیب الاحکام/ج 6/ص 39 و ج 7/ص 436)عزای آن که عزادار او خدا باشدز یاد کس نرود تا جهان بپا باشد
مجله ماهنامه امام شناسی شماره 16
هیچ نظری وجود ندارد