اعتراض به حزن شدید حضرت زهرا÷ در رحلت رسول اکرم|
ابنتيميه به حزن حضرت زهرا÷ اعتراض کرده، و اينگونه هتّاکي ميکند:
ثم إن هؤلاء الشيعة وغيرهم يحكون عن فاطمة من حزنها علىالنبي| ما لا يوصف وأنها بنت بيت الأحزان ولا يجعلون ذلك ذما لها مع أنه حزن على أمر فائت لا يعود وأبوبكر إنما حزن عليه في حياته خوف أن يقتل وهو حزن يتضمن الاحتراس ولهذا لما مات لم يحزن هذا الحزن لأنه لا فائدة فيه فحزن أبيبكر بلا ريب أكمل من حزن فاطمة فإن كان مذموما علی حزنه ففاطمة أولى بذلك وإلا فأبوبكر أحق بأن لا يذم على حزنه علىالنبي| من حزن غيره عليه بعد موته.
شيعه و ديگران میگويند: فاطمه÷ به حدى در سوگ پيامبر حزن داشته كه قابل توصيف نيست و اينكه او بيتالاحزان ساخته و اين كار را براى او مذمت نمیدانند، با اينكه او بر امرى حزن داشته كه فوت شده و باز نمیگردد. ولى ابوبكر در زمان حيات پيامبر|، از ترس اينكه حضرت كشته شود خوف داشته و آن حزنى است كه متضمن حراست است. لذا وقتى پيامبر فوت كرد، ديگر ابوبكر محزون نبود چون بىفايده بود. در نتيجه حزن ابوبكر بدون شك كاملتر از حزن فاطمه است.([1])
نقد و بررسي:
حزن ابوبكر ناشى از ضعف ايمان او به نصرت الهى بود. به همين جهت پيامبر اکرم| در غار به او فرمودند: «غم مخور خدا با ماست».([2]) و خداوند نيز میفرمايد: «آگاه باشيد [دوستان و] اولياى خدا نه ترسى دارند و نه غمگين میشوند».([3])
به علاوه حزن در فراق محبوب و گريه كردن بر او نه تنها امرى جايز و راجح است، بلكه خود پيامبر نيز چنين عمل میكردهاند. انسبن مالك از آن حضرت نقل كرده كه در مرگ فرزندش فرمود:
همانا چشم میگريد و قلب محزون میشود، ولى غير از آنچه رضايت پروردگار ماست نمیگوييم و به طور حتم اى ابراهيم! در فراق تو محزونيم.([4])
چرا ابنتيميه به پيامبر اعتراض نمیكند که به امرى كه گذشته و فوت شده محزون است؟ بخارى و مسلم نقل كردهاند:
هنگامى كه خبر شهادت زيدبن حارثه، جعفربن ابىطالب و عبداللهبن رواحه در غزوة موته به پيامبر رسيد، در حالىكه آثار حزن بر ايشان هويدا بود، جلوس نمود.([5])
همينطور هنگامى كه قاريان قرآن در كنار بئر معونه به شهادت رسيدند، حضرت يك ماه با مردم سخن نگفت و هرگز ديده نشده بود ايشان به اين شدت ناراحت باشند.([6])
حزن و اندوه حضرت زهرا÷ بعد از وفات پيامبر|، تنها در فراق پدر نبوده، بلكه گريه بر ارتداد امت و به فراموشى سپردن زحمات و سفارشات ایشان و خانهنشين كردن خليفة به حق رسول خدا| يعنى حضرت على× و امور ديگر بوده است. حضرت زهرا÷ به قدرى اندوهناك بود كه عبدالله حارث میگويد:
فاطمه بعد از پيامبر شش ماه زنده بود و اين در حالى بود كه بدنش در اين مدت آب شد.([7])
چه كسى گفته ابوبكر در سوگ پيامبر محزون نشد و نگريست، بلكه بر پيامبر نوحهسرايى نيز كرد و چگونه انسان در فراق رسول خدا| محزون نگردد كه خود آن حضرت فرمود:
هر كس به مصيبتى گرفتار آيد، بايد مصيبت مرا به ياد آورد، زيرا كه مصيبت من از بزرگترين مصيبتهاست.([8])
حزن در فراق و دورى پيامبر| به حدى تأثيرگذار بود كه حتى تنة درخت خرمايى هم كه در مسجد رسول خدا| بود متأثر شد.
[1]) ابنتيميه، احمد، منهاج السنهًْ، ج8، صص 459 و 460.
[2]) توبه / 40.
[3]) يونس / 62.
[4]) بخاري، محمد، صحيح بخارى، ج1، ص438 و 439؛ نيشابوري، مسلم، صحيح مسلم، ج4، ص1807.
[5]) همان، صص 437؛ نيشابوري، مسلم، صحيح مسلم، ج2، ص614.
[6]) نيشابوري، مسلم، صحيح مسلم، ج2، ص614.
[7]) ذهبي، محمد، سير اعلام النبلاء، ج2، ص128.
[8]) قزويني، محمد، سنن ابنماجه، ج1، ص510؛ طبراني، سليمان، المعجم الاوسط، بيهقى، ج4، ص365؛ طبراني، سليمان، المعجم الصغير، ج1، ص366.
هیچ نظری وجود ندارد