اعتراض به شكوة حضرت زهرا از ابوبکر و عمر

اعتراض به شكوة حضرت زهرا از ابوبکر و عمر

ابن‏تيميه در اعتراض به شکوة حضرت زهرا÷ می‌گويد:

علامه حلّى ذكر كرده که حضرت زهرا÷ با ابوبكر و عمر سخن نگفت تا به ملاقات پدرش رفت و به او شكايت كرد؛

ما ذكره من حلفها أنها لا تكلمه ولا صاحبه حتى تلقى أباها وتشتكي إليه أمر لا يليق أن يذكر عن فاطمة فإن الشكوی إليه أمر لايليق أن يذكر عن فاطمة فإن الشكوی إنما تكون إلى الله تعالى.

اين مطلبى است كه در شأن فاطمه÷ نيست؛ زيرا شكايت نزد رسول خدا| بردن امرى لايق او نيست، شكوه را بايد نزد خدا برد… .([1])

نقد و بررسي:

قهر و غضب حضرت زهرا÷ با ابوبكر، امرى ثابت و معروف است. بخارى، مسلم و ابن‌حبان از عايشه نقل كرده‏اند که فاطمه÷ در موضوع اختلاف در ارث رسول خدا|، بر ابوبكر غضب كرد و تا هنگام مرگ با او سخن نگفت و چون وفات يافت، شوهرش او را شبانه دفن كرد و هرگز ابوبكر را خبر نكرد و خود بر جنازة حضرت نماز گزارد.([2])

به علاوه شكايت بردن نزد رسول خدا| در حقيقت شكايت بردن پيش خداست. به همين خاطر می‌بينيم که صحابه در سختى‏ها و ظلم‏هايى كه به آنها روا می‌شد، به رسول خدا| پناه برده و شكوه و شكايت می‌كردند كه در اينجا به نمونه‏هايى از آنها اشاره می‌كنيم:

1. شكوة حضرت زهرا÷ از خدمت در منزل.([3])
2. شكوة يكى از صحابه دربارة قحطى.([4])
3. شكوة صحابه از گرانى قيمت‏ها.([5])
4. شكوة صحابه از فقر و تنگدستى.([6])
5. شكوة صحابه از عطش در يكى از غزوات.([7])
6. شكوة جرير از اين‏كه نمی‌تواند بر اسب بنشيند.([8])
7. شكوة حذيفه.([9])
8. شكوة عبدالرحمن‏بن عوف از خالدبن وليد. ([10])

[1]) ابن‌تيميه، احمد، منهاج السنهًْ، ج4، صص 243 و 244.

[2]) بخارى، محمد، صحيح بخارى، ج4، ص1549؛ نيشابوري، مسلم، صحيح مسلم، ج3، ص1380؛ ابن حبان، محمد، صحيح ابن‏حبان، ج11، ص153.

[3]) بخارى، محمد، صحيح بخارى، ج3، ص1133؛ نيشابوري، مسلم، صحيح مسلم، ج4، ص2091؛ شيباني، احمد، مسند احمد، ج1، ص136.

[4]) محمد، بخارى، صحيح بخارى، ج1، ص345.

[5]) ابن حبان، محمد، صحيح ابن‏حبان، ج11، ص340.

[6]) هيثمي، علي، مجمع الزوائد، ج6، ص212.

[7]) بخاري، محمد، صحيح بخارى، ج1، صص 130 و 131؛ شيباني، احمد، مسند احمد، ج4، ص434.

[8]) همان، ج3، ص1104؛ نيشابوري، مسلم، صحيح مسلم، ج4، ص1925.

[9]) شيباني، احمد، مسند احمد، ج5، ص402؛ نسائى، احمد، سنن نسائى، ج6، ص117.

[10]) ابن حبان، محمد، صحيح ابن‏حبان، ج15، ص565؛ هيثمي، علي، مجمع الزوائد، ج9، ص349.