گروهي را گرد علي عليه السلام مي بينيم که شيفته او و گرم او و مجذوب او مي باشند که حتي در عين حالي که بر افرادي که حد الهي جاري مي ساخت و آن ها را تازيانه مي زد و احيانا طبق مقررات شرعي دست يکي از آن ها را مي بريد باز هم از روي بر نمي تافتند و از محبتشان چيزي کاسته نمي شد. امام علي عليه السلام خود مي فرمايد: لو ضربت خيشوم المؤمن بسيفي هذا علي أن يبغضي ما ابغضني و لو صبت الدنيا بجماعتها علي المنافق علي ان يحبني ما أحبني و ذلک انه قضي فا نقضي علي لسان النبي الأمي أنه قال يا علي لا يبغضک مؤمن و لا يحبک منافق. «اگر با اين شمشيرم به بيني مؤمن بزنم که با من دشمن شود هرگز دشمن نخواهد شد و اگر همه دنيا را بر سر منافق بريزم که مرا دوست بدارد هرگز مرا دوست نخواهد داشت. زيرا اين بر زبان پيامبر امي جاري گشته که فرمود: يا علي! مؤمن تو را دشمن ندارد و منافق تو را دوست نمي دارد.» لذا مي بينيم مردي از دوستان اميرالمومنين عليه السلام با فضيلت و با ايمان، متأسفانه از وي لغزشي انجام گرفت و بايست حد بر وي جاري گردد. اميرالمومنين عليه السلام پنجه راستش را بريد، آن را به دست چپ گرفت، قطرات خود مي چکيد و مي رفت. ابن الکواء خارجي آشوبگر خواست از اين جريان به نفع حزب خود و عليه علي عليه السلام استفاده کند، با قيافه ترحم آميز جلو رفت و گفت: دستت را کي بريد؟ گفت: بريد آن را سيد جانشينان پيامبران، پيشواي سفيد رويان قيامت، صاحب حق ترين نسبت به مؤمنان اميرمومنين علي بن ابيطالب عليه السلام امام هدايت، پيشتاز نعمتهاي بهشت …. .ابن الکواء گفت: واي بر تو دستت را مي برد و اين چنين ثنايش مي گوئي؟! گفت: چرا ثنايش نگويم و حال آن که دوستيش با گوشت و خونم درآميخته است. به خدا نبريد دستم را جز به حق که خداوند قرار داده است.
هیچ نظری وجود ندارد