بیست و چهارم ربیع الثانی
درگذشت آیت الله میرزا حبیب الله عسکری اشتهاردی (۱۳۷۳ هجری قمری)
—
درگذشت آیت الله میرزا حبیب الله عسکری اشتهاردی (۱۳۷۳ هجری قمری)
میرزا حبیب الله در سال ۱۳۱۰ه.ق در یک خانواده متوسط مذهبی و کشاورز در محله خیابان بزرگ اشتهارد چشم به جهان گشود.
حبیب الله وقتی به سن تحصیل علم رسید، او را به مکتب خانه فرستادند و پس از دوره مکتب، دروس ابتدایی حوزوی را فرا گرفت. او در طول حدود دو، سه سال دوره مقدمات را نزد مرحوم حاج ملا محمد حسین، معروف به آخوند بزرگ، آموخت.
علاقه آقا حبیب الله به ادامه تحصیلات حوزوی، باعث شد که ایشان در جوانی به سوی نجف اشرف رهسپار شود. میرزا حبیب الله در حوزه نجف با علاقه فراوان نزد اساتید بزرگ به تحصیل دروس سطح و خارج مشغول شد. ورود وی به نجف اشرف در حدود سال ۱۳۲۵ه.ق بود و در آن وقت مراجع بزرگی همچون: آیت الله العظمی ملا محمد کاظم خراسانی، صاحب کفایه الاصول و آیت الله العظمی سید محمد کاظم یزدی، صاحب عروه الوثقی از زعما و اساتید برجسته و فرزانه حوزه علمیه نجف اشرف بودند.
میرزا حبیب الله، از درس خارج فقه و اصول دو استاد بزرگ حوزه علمیه نجف اشرف: آیت الله العظمی سید ابوالحسن اصفهانی، مرجع بزرگ تقلید و آیت الله شیخ الشریعه اصفهانی بهره فراوانی برد و بخش مهمی از تقریرات درس سیدابوالحسن را نوشت و از شاگردان برجسته و مستشکل درس ایشان بود.
چهار نفر از علما و مراجع نجف اشرف، به آقا میرزا حبیب الله اجازه اجتهاد دادند و یکی از آنها، آن اجازه اجتهادی است که آیت الله العظمی سید ابوالحسن اصفهانی به میرزا حبیب الله در سنّ جوانی داده است.»
وی در آغاز اجازه اجتهاد، آیت الله اشتهاردی را به عنوان «عَلَمُ الأعلام، عُمده العلماء الِظام، مَصْباحُ الظّلام» یاد می کند.
با رحلت میرزای بزرگ، بیم آن می رفت که حوزه علمیه سامرا از رونق بیفتد. آیت الله شیخ محمد تقی شیرازی برای حفظ رونق حوزه، از مدرسان عالی مقام حوزه علمیه نجف اشرف، دعوت کرد به سامرّا هجرت کنند، جمعی از اساتید به این دعوت لبّیک گفتند و هجرت کردند و پس از رحلت شیخ محمد تقی شیرازی ، آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی که مرجع تقلید شیعیان شد، تأکید داشت که حوزه علمیّه سامرا همچنان رونق یابد، از این روی از اساتید برجسته، از جمله آیت الله میرزا حبیب الله اشتهاردی دعوت کرد تا به عنوان مدرّس سطوح عالی و درس خارج به سامرّا هجرت کنند،میرزا حبیب الله نیز به عنوان احساس وظیفه در سال ۱۳۴۰ه. ق به سامرّا کوچ کرد و اندکی پس از ورود به سامرّا به عنوان یکی از مدرّسان عالی مقام حوزه سامرّا، شهرت یافت.
از شاگردان ایشان میتوان به آقایان:سید اسماعیل حسینی مرعشی، سید مرتضی عسکری، سید عبدالرضا شهرستانی، شیخ محمد مشهدی و سید شهاب الدین حسینی مرعشی نجفی اشاره کرد.
از ویژگی های اخلاقی میرزا حبیب الله نیز میتوان از عبادت و بندگی او، شیفته ولایت و عاشق خاندان رسالت بودنش، تواضع و ساده زیستی اش،صبر و شکرگزاری او و عزّت نفس و مناعت طبع اش یاد کرد.
میرزا حبیب الله گرچه از مجتهدین و مدرسین والامقام بود، ولی از آن جا که فرموده اند: «زکاه العلم نشره؛ زکات علم، نشر آن است.» در سال های آخر چند سال به دعوت اهالی محترم اشتهارد، در ماه رمضان به اشتهارد می آمد و در مسجد خیابان به اقامه جماعت و به وعظ و ارشاد می پرداخت.
ایشان در سفر آخر، به قم آمد و تصمیم گرفت در قم ساکن شود و در حوزه، علمیه قم به درس و بحث بپردازد اما حدود شش ماه از سکونتش نگذشته بود که بیمار و بستری شد و درمان ها نیز مؤثر واقع نشدو سرانجام در بیست و چهارم ربیع الثانی ۱۳۷۳ه.ق جان به جان آفرین تقدیم کرد و پس از مراسم با شکوه تشییع و نماز در قبرستان شیخان قم به خاک سپرده شد.
هیچ نظری وجود ندارد