مقام و منزلت هر یک از امامان معصوم(ع) بر هیچ یک از پیروان مکتب اهلبیت(ع) مخفی و پوشیده نیست، امّا هنگامی که سخن از مقایسۀ بین دو امام معصوم(ع) پیش میآید، برخی به راه خطا رفته و دچار لغزش و اشتباه میشوند، مانند مقایسه بین امام حسن مجتبی(ع) و امام حسین(ع) در صلح و قیام. شکی نیست که عملکرد هر امامی طبق دستور خاص خداوند متعال و به حسب شرایط و مقتضیات زمان صورت میگرفته و هر امامی در کار خود تنها مأمور از جانب خداوند متعال است.
در مقام و منزلت امام حسن مجتبی(ع) مولود ماه مبارک رمضان همین بس که رسول خدا(ص) فرمودند: «سُمّی الحسن(ع) حَسَن، لأَنَّ بإحسانِ اللهِ قامتِ السَّمواتُ والأَرْض وَالْحسَن مُشتقٌّ مِنَ الاحْسان وَعَلیّ وَالْحَسَنُ اسْمانِ مُشْتَقَّانِ مِنْ اَسْماءِ الله تَعالى وَالحسینُ تَصْغیرُ الْحَسَن».
جابر بن عبدالله انصاری میگوید: رسول خدا(ص) در علّت نامگذاری امام حسن(ع) فرمودند: نام او حسن است، چون زمین و آسمانها به احسان خداوند متعال بر افراشته شدهاند و حسن مشتق از احسان است. علی و حسن(ص) هر دو از اسامی خداوند متعال مشتق شدهاند و حسین(ع) اسم مصغّر (کوچک شدۀ) حسن است. (مأه منقبه فضل بن شاذان/منقبت سوم)
یوسف آن شاهد کنعان و عزیز مصری با همه حسن و ملاحت چو غلام حسن(ع) است
هیبت و صولت او همچو رسول مدنی چون علی(ع) قاطع و کوبنده کلام حسن است
علّت تفاوت رفتار دو امام معصوم(ص)
علاوه بر صلح و قیام که مورد مناقشه قرار گرفته، برخی رفتارهای دیگر هم برای عدهای جای سؤال و ابهام است. این حکایت زیبا نمونهای از آن است. مسروق بن اشرس یکی از اصحاب اهلبیت(ع) میگوید: «در روز عرفه وارد خیمۀ امام حسین(ع) شدم در حالیکه مقابل آن حضرت(ع) و اصحاب ایشان ظرفهای غذا چیده شده بود و آنان در حالیکه روزه بودند (روزۀ مستحبی) منتظر زمان افطار و مشغول قرائت قرآن بودند.
سپس به محضر امام حسن مجتبی(ع) مشرف شده، وارد خیمۀ آن بزرگوار شدم در حالیکه مردم را بر سر سفرۀ حضرت(ع) در حال خوردن و نوشیدن دیدم و آنان غذا میخوردند و با خود میبردند. امام حسن مجتبی(ع) مرا آشفته حال دید و علّت آن را از من سؤال فرمودند، عرض کردم: به خدا پناه میبرم که رفتار شما خاندان نبوت با همدیگر تفاوت داشته باشد. در روز عرفه بر امام حسین(ع) وارد شدم و ایشان روزهدار بودند و بر شما وارد شدم و میبینم که روزه نیستید! امام مجتبی(ع) مرا در آغوش گرفته و با مهربانی فرمودند: ای فرزند اشرس! آیا نمیبینی که خدای متعال ما اهلبیت پیامبر(ص) را برای تدبیر امور امّت فرا خوانده است؟ اگرهمه ما بر چیزی اتفاق کنیم دیگر غیر آن بر شما روا نخواهد بود. من در روز عرفه روزه نگرفتهام برای کسانی که روزه نمیگیرند تا بیایند و بخورند و بروند و برادرم حسین(ع) روزه گرفتهاند برای روزهداران شما». (دانستنیهای روزه/ص۲۷)
منبع : نشریه امام شناسی ، شماره ۳۲
هیچ نظری وجود ندارد