تقویم شیعه پنجم ذی القعده

۱- تجدید بنای خانه کعبه توسط حضرت ابراهیم”علیه السلام”
۲- وفات «سیدبن طاووس» عالم و مُحَدّث شیعه (۶۶۴ هجری قمری)
—

۱- تجدید بنای خانه کعبه توسط حضرت ابراهیم”علیه السلام”
حضرت آدم صفى الله (علیه السلام) به دستیارى جبرئیل (علیه السلام)، خانه کعبه را بنا و حجر الاسود را نصب نمود، تا اینکه دو هزار و دویست و چهل و دو سال از هبوط گذشت که طوفان نوح واقع شد و آب تمام عالم را گرفت.
اگر چه بیت العتیق از آسیب غرق شدن محفوظ ماند، اما چنانچه در تاریخ آمده، بیشتر دیوار کعبه رو به ویرانى بود و بعد از طوفان، آن محل مانند تلّ سرخى درآمد و مردم از آن تل سرخ حوائج خود را مى خواستند و قربانى مى نمودند.
خانه خدا به همین صورت بود تا اینکه بعد از گذشت سه هزار و چهارصد و بیست و نه سال از زمان هبوط، حضرت ابراهیم (علیه السلام) مأمور به تجدید عمارت کعبه شد و به کمک اسماعیل (علیه السلام) و ارشاد جبرئیل (علیه السلام) به ساختن خانه کعبه پرداخت.
پسر سنگ مى آورد و پدر برروى هم مى نهاد و چون به مقام حجرالاسود رسید، اسماعیل در پى سنگ نیکویى بود که ناگهان صدائى از کوه ابوقبیس بر آمد که اى ابراهیم! تو را نزد من ودیعه اى است و حجرالاسود را که جبرئیل هنگام طوفان در آن کوه پنهان کرده بود، تسلیم ابراهیم نمود، و آن حضرت نیز سنگ را در جاى خودش قرار داد.{۱}

۱) وقایع الایام، صفحه ۸۸٫
—

۲- وفات «سیدبن طاووس» عالم و مُحَدّث شیعه (۶۶۴ هجری قمری)
رضی الدین سید علی بن موسی بن جعفر معروف به سید بن طاووس در سال ۵۸۹ ه.ق در شهر حلّه در عراق به دنیا آمد.
مادرش دختر شیخ مسعود ورّام بن فراس بود و نسب شریفش به داود بن حسن بن حسن مجتبى (علیه السلام) منتهى مى شود.
فضایل او در زهد و عبادت و تقوى و جلالت و معرفت به عظمت خداوند و ائمه (علیهم السلام)، بیشتر از آن است که توان گفتن باشد.
وی در ابتدا از محضر پدر دانشمند خود، سعد الدین ابو ابراهیم ونیز جد بزرگوارش وَرّام ابن ابی فراس استفاده کرد و بعدها از افادات دیگر بزرگان حلّه، بهره‏ ی وافی بُرد.
شهره‏ ی سید به زودی در سراسر عراق پیچید و او پس از مدتی راهی بغداد گردید.
سید در مدت پانزده سالی که در پایتخت بود، بارها به قضاوت، وزارت و دیگر امور دولتی فرا خوانده شده بود که هر بار به طریقی آن مشاغل را نمی ‏پذیرفت.
سال ‏های پایانی عمر شریف سید در زادگاهش سپری شد و به تدریس و تالیف پرداخت.
او از دانشمندان پُر کار مسلمان به شمار می ‏رفت، چنان که آثار متنوعی در علم کلام، اخلاق، فقه، حدیث از او به جای مانده است.
یکی ازتالیفات مهم ابن طاووس به نام “اَللُّهُوف”، درباره‏ ی وقایع روز عاشورا است که از کتب معتبر تاریخ اسلام به شمار می ‏رود.
کتاب مهم دیگر او “المَلاحِمُ و الفِتَن فی ظهور آثار الحُجّه” نام دارد که در مورد رویدادهای قبل و هنگام ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است.
سیدبن طاووس، شاگردان فاضلی پرورش داد که پدر علامه حلی و علامه حلی از آن جمله‏ اند.
در اواخر عمر سید بن طاووس و حضور او در بغداد، این شهر در محاصره‏ ی لشکریان متوحش مغول قرار گرفت. هلاکوخان مغول در این هنگام سید را فراخواند وامان نامه‏ ای برای او و یارانش صادر کرد.
سید که در پی راهی برای بیرون بُردن مؤمنان از پایتخت بود، هزار تن را گرد آورده، با حمایت سربازان هلاکوخان، آنان را به حِلّه رساند.
پس از آن بار دیگر به بغداد بازگشت تا شاید مؤمنی را از دردی برهاند یا بی ‏گناهی را از کیفر رهایى بخشد.
سرانجام سید بن طاووس، در ۵ ذیقعده‏ ی سال ۶۶۴ ه.ق دعوت حق را لبیک گفت و به دیدار معبود شتافت.
سید قبلاً کفن خود را تهیه کرد و آن را در حج بیت اللَّه الحرام، لباسِ احرام خود قرار داد. همچنین آن کفن را در کعبه‏ ی معظّمه و روضات مطهّره‏ ی پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلّم) و ائمه‏ ی بقیع (علیهم السلام) و عراق متبرک کرد و آن را وسیله‏ ی شفاعتِ آن بزرگواران قرار داده بود.
وفات سید بن طاووس در ۷۵ سالگی در بغداد روی داد و بدنِ وی را به نجف اشرف منتقل کرده، به خاک سپردند.