عمر در بستر مرگ به کار تعیین جانشین خود پرداخت ولی به جای آنکه شخص معینی را تصریح کند شش نفر را نصب کرد. آنها عبارتند: از، عبدالرحمن بن عَوْف، حضرت علی(علیه السلام)، عثمان، زُبیر، سَعد بن أبی‌وقّاص و طلحه، اگر از سفر باز گردد، و سه روز مهلت قرار داد که در طی آن باید خلیفه را به اکثریّت معین کنند و اگر طرفین مساوی در رأی بودند ترجیح با دسته‌ای است که عبدالرحمن بن عَوْف در آن باشد و اگر دسته دیگر تسلیم نشوند به قتل برسند… در شورا همه به غیر از عبدالرحمن بن عوف داوطلب خلافت بودند. دو روز مذاکره بدون نتیجه پایان یافت. روز سوّم عبدالرحمن که در باطن به علاقه خویشاوندی طرفدار عثمان بود به همدستی سعد، از جمع اختیار گرفت که از علی(علیه السلام) و عثمان یکی را خود انتخاب کند، پس عدّه‌ای را در مسجد جمع کرد و رأی خواست. بعضی علی(علیه السلام) را پیشنهاد کردند و بعضی عثمان را، و بنی‌هاشم و بنی‌امیّه به حرف درآمدند.([1]) عبدالرحمن رو به حضرت علی(علیه السلام) کرد و گفت: آیا با من بیعت می‌کنی که به کتاب خدا و سنت پیغمبر و رفتار ابوبکر و عمر عمل کنی؟ علی(علیه السلام) گفت: به قدر جهد و طاقت، و به روایتی گفت: فقط به کتاب خدا و سنت رسول.
پس عبدالرحمن متوجه عثمان شد و همان سؤال را از او کرد؛ او در جواب گفت: آری. عبدالرحمن با عثمان بیعت کرد و او را به منبر نشاند تا دیگران هم با او بیعت کردند.»([2])
کار عثمان نیز در سال 35 ه.ق با کشته شدنش به دست مسلمانان معترض به کارهای او به پایان رسید.
[1]) عثمان، از اموين بود.
[2]) تاريخ اسلام؛ دكتر فيّاض؛ ص133. نيز، نك: تاريخ الاسلام؛ الذهبي؛ ج3، ص305.
منبع : اختصاصی مجمع جهانی شیعه شناسی
