خلافت الراضي بالله و برخورد وي با علويان
ابوالعباس محمد بن المقتدر ملقب به «الراضي بالله» از مردان خوب و عادل بود و نسبت به آل علي× محبت داشت. از کارهاي مهم او رد فدک به ورثة حضرت فاطمه زهرا÷ است که تا عصر او ده بار فدک غصب شد و باز به صاحبش رد گرديد و او دهمين کسي است که فدک را رد کرد.
«الراضي» مردي اديب و دانشور و عالي مقام بود و در فلسفه و مباحث مذهبي اطلاعات عميق داشت. در زمان او حنبلي‌ها به نام امر به معروف و نهي از منکر قيام کرده بودند و به خانه‌ها مي‌ريختند و حکومت را به هرج و مرج کشيدند؛ خليفه مأموريني گماشت تا از اين خود سري‌ها جلوگيري نمايد و منشوري صادر کرد که مشتمل بر تخطئه‌ي حنبلي‌ها و رد عقايد آنها بود.([1])
بيعت راضي محمد بن جعفر مقتدر که کنية ابوالعباس داشت، در روز پنج‌شنبه ششم جمادي الاول سال 322 هجري قمري انجام گرفت و خلافت او تا دهم ربيع الاول سال 329 هجري قمري دوام داشت و در مدينهًْ السلام به مرگ طبيعي مرد.
مدت خلافتش شش سال و يازده ماه و سه روز بود و مادرش کنيزي به نام «ظلوم» بود.([2])
[1]. عمادزاده، حسین تاریخ مفصل اسلام، ص464.
[2]. ابوالفرج اصفهانی، مقاتل الطالبیین، ج 2، تحقیق و ترجمه بهراد جعفری، ص963.
