
وقتی چراغِ درسْ خاموش میشود
*در سوگ آیتاللهالعظمی وحید خراسانی*
✍🏻 آیت پیمان :
بعضی رفتنها خبر نیست، شکستنِ چیزی در دل است. با رفتن آیتاللهالعظمی وحید خراسانی، یکی از بلندترین قلههای دانش و معنویت از افق شیعه فرو افتاد. قلّهای که سالها نگاه طلبهها به آن بود، اکنون در ابر اندوه پنهان شده است.
او میراثدار سه شهر علم بود: مشهد، نجف و قم. از هر کدام چیزی در جان داشت. از یکی آرامشِ دلبستگی به اهلبیت، از دیگری استواریِ اجتهاد، و از سومی گرمای درس و بحث. این سه رود در وجود او به هم رسیدند و دریایی ساختند که آرام بود و عمیق. در نگاهش وقار بود، در سخنش سنجیدگی، و در نقد علمیاش انصاف. به اصالتهای فقه سخت وفادار بود، اما با چشمی باز به افقهای تازهٔ اندیشه مینگریست.
بزرگیِ فقیه را در شاگردانش میبینند، و او شاگردانی پرورد که خود پرچمدار اجتهاد شدند. درسش محفلی پرهیبت و پرشور بود که طلبهها آنجا فقط مسئله یاد نمیگرفتند، شیوهٔ اندیشیدن میآموختند. امروز بسیاری از فقیهان نام او را با افتخار بر زبان میآورند و گفتنِ «استادم» دربارهٔ او را مایهٔ سربلندی میدانند. کرسیاش کارگاهی بود که مجتهد میساخت و نشستن پای آن، خود گواهی بر اصالت بود.
در روزگاری که کمتر کسی به ژرفای میراث فقها و احوال بزرگانش سر میزند، او اهل کاوش در تاریخ علم و رجال آن بود. عشقش به شهید اول از همین جا برمیخاست. گفتهاند که پیش از همایش شهیدین، جمعی به دیدارش رفتند و او چنان از شخصیت علمی آن فقیه سخن گفت که حاضران از وسعت اطلاع و اشراف تاریخیاش در شگفت ماندند.
و منبر را هم از یاد نبرد. در عین نشستن بر مسند تدریس فقه، به منبر چون آستانهٔ هدایت نگاه میکرد. منبرش بر قرآن بنا بود و آیهها را با پشتوانهٔ روایات میآراست، چنان که هم عقل را قانع میکرد و هم دل را میلرزاند. خودش نیز تأکید داشت که برای منبر، ساعتها در قرآن میاندیشد و مطالعه میکند.
پیکرش را به خراسان بردند و در دارالسعادهٔ حرم رضوی آرام گرفت. گویی عمری که از مشهد آغاز شده بود، پس از گذر از نجف و قم، دوباره به همان آغاز بازگشت. این بازگشت برای او صلح بود و برای ما حسرت.
اما عالمان بزرگ با مرگ تن تمام نمیشوند. درسی که گفتند، شاگردی که پروردند و آیهای که بر منبر خواندند، همچنان زنده میمانند. چراغ درس خاموش شد، ولی نورش در دلها و دفترها هنوز روشن است.
روحش شاد و یادش گرامی.
جمعه ۲۹ آبان۱۴۰۵

















