رساله عملیه این دورهرساله شیخ اعظم انصاری (1281 ق) – این رساله را مرحوم ملا یوسف استرآبادی جمع آوری کرد و در سال (1268 ق) و پس از آن مکررا چاپ شده.رساله های میرزا محمد تقی اصفهانی (1299 ه.ق) – در مسائل روزه و زکوة و غیره به زبانهای فارسی و عربی و در کتاب نهایة الامال از آنها نام می برد.رساله میرزای مجدد شیرازی (م 1312 ه.ق) – در پاسخ به 60 مسئله. این رساله را شاگردش شهید آیة الله شیخ فضل الله نوری (م 1327 ه.ق) جمع آوری کرد و در سال (1306) در تهران به چاپ رساند و نیز در بمبئی با مسائل دیگری که به آن الحاق شد چاپ گردید.مرحوم تهرانی می گوید، میرزای شیرازی رساله دیگری هم دارد که مفصلتر از رساله قبلی است و به زبان فارسی نوشته شده است. و در شهر تبریز به چاپ رسیده است.رساله آخوند خراسانی (م 1329 ق) به نام «ذخیرة العباد لیوم المعاد»رساله «مقام الفضل »: آقا محمد علی کرمانشاهی.رساله شیخ علی مهری بحرینی (م 1318 ق) – میرزا محمد تقی شیرازی این رساله را تحشیه نموده است.رساله شیخ علی رضوی حائری لاهوری.رساله محمد علی هزار جریبی – این رساله به عنوان (جوابات المسائل) نامیده شده است.رساله مولی آقای خوینی قزوینی (1247 – 1307 ه.ق) – که در نزد فرزندش میرزا حسن قزوینی بوده است.سید علی رضوی لاهوری دارای رساله ای به این عنوان بود و به سال 1315 چاپ شده است.رساله سید ابوتراب خوانساری (م 1346 ه.ق) در تمامی ابواب فقه.رساله شیخ زین العابدین مازندرانی (م 9/1308 ه) که به نام ذخیرة المعاد فی تکالیف العباد. که با حواشی سید اسماعیل صدر و میرزا محمد تقی شیرازی و طباطبائی در تهران و هند و مشهد چاپ شد و علامه تهرانی در الذریعه می گوید:این رساله مکررا چاپ شده و در جلد 22، ص 263 به رساله دیگر ایشان در مسائل حج اشاره می کند و می گوید فرزندش حاج شیخ حسین آن را تحشیه نموده است.رساله آقا حسین نجم آبادی (م 1347 ه.ق) – که فرزندش آقا حسن آن را جمع کرد. این رساله همه ابواب فقه، از طهارت تا دیات را در بردارد.رساله میرزا محمد جواد دارابی شیرازی متولد (1309 ق) – که به سال (1342 ق) چاپ شد.رساله سید حسن صدر (م 1354 ه) مؤلف کتاب تاسیس الشیعه لعلوم الاسلام. این رساله را به نام «الرسائل فی اجوبة المسائل » می باشد.رساله سید علی میبدی (1313 ه) – این رساله نزد نوه او سید محمد میبدی حسینی موجود است.رساله شیخ محمد علی مهری بحرینی (م 1318 ه) – که خواهرزاده اش آن را جمع آوردی کرد. و میرزا محمد تقی شیرازی بر آن حاشیه نوشته است.
هیچ نظری وجود ندارد