اشاره:
امام عصر(عجالله فرجه) به علت خطری که از سوی حکام عباسی متوجه آن حضرت بود با وسایطی که داشته اند با شیعیان ارتباط برقرار می کردند. از این رو ارتباط آن حضرت با شیعیان معمولا با نامه نگاری انجام می شده است. در این نامه ها گاهی از اموری خر داده می شد که بدون علم لدنی امکان پذیر نبوده است. در نوشته زیر به یک مورد از نوع نامه ها اشاره شده است.
حسن بن فضل گفته است: به عراق سفر کردم و تصمیم گرفتم که تا نیازهایم بر آورده نشود، آنجا بمانم. مدتی گذشت؛ دلتنگ شدم و ترسیدم از رفتن به حج باز بمانم. روزی نزد محمد بن احمد که از سفیران [مع الواسطه] امام عجل الله تعالی فرجه الشریف بود رفتم و از او خواستم مرا راهنمایی کند.
او گفت: «به فلان مسجد برو، آن جا مردی نزد تو خواهد آمد». من به آن مسجد رفتم. مردی بر من وارد شد. وقتی نظرش به من افتاد خندید و گفت: «غمگین مباش. در همین سال به حج خواهی رفت و به سلامتی نزد خانوادهات بازخواهی گشت». من آرامش یافتم و گفتم: «این، مصداق همان است [= نشانهای است از حل مشکلات و رفع نیازهایم]».
سپس وارد عسکر [سامّرا] شدم. در آن جا کیسهای که در آن، پیراهن و مقداری دینار بود، به من داده شد. از این بابت غمگین شدم و پیش خود گفتم: «بهره من نزد این قوم، همین است» [آن را کم شمردم] و در اقدامی جاهلانه، آن را برگرداندم. سپس از این کار خود پشیمان شدم و پیش خود گفتم: «با رد عطای مولایم کافر شدم». نامهای نوشتم و از کار خود عذر خواستم و استغفار کردم.
در حالی که تطهیر کرده و برای اقامه نماز آماده شده بودم، با خود فکر میکردم و میگفتم: «اگر دینارها به من بازگردانده شود، در آنها تصرف نخواهم کرد و آنها را به پدرم تحویل خواهم داد؛ زیرا او در مصرف آنها از من آگاهتر است.» در این هنگام، همان فردی که کیسه دینارها و لباس را به من داده بود، بیرون آمد و گفت: «به من گفته شده است که تو اشتباه کردی که آن مرد را از راز دادن دینارها به او آگاه نکردی.ما گاهی برای تبرک، مبلغی به دوستانمان میدهیم، بدون آنکه آنان درخواست کرده باشند، و گاهی پس از درخواست آنان، چیزی به عنوان تبرک به آنها میدهیم.» سپس نامهای به من داده شد که در آن نوشته شده بود: «تو اشتباه کردی که احسان ما را رد کردی، و چون از خدا طلب آمرزش کردهای، خدا تو را میآمرزد، و از آنجا که تصمیم گرفتهای در دینارها تصرف نکنی و از آنها بهره نبری، آنها را به تو باز نمیگردانیم؛ ولی لباس را بگیر که برای احرام، به آن نیاز داری.»[۱].
پی نوشت:
[۱] . کلینی،اصول کافی، ۱۳۸۸: ج۱، ص۴۳۶؛ مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ (اول): ج۲، ص۳۳۵۹.
برگرفته از مقاله علی ربانی گلپایگانی
منبع :مرکز تخصصی مهدویت
هیچ نظری وجود ندارد