در معتبرترین کتاب جامع حدیثی اهل تسنّن، صحیح بخاری و سایر مصادر و مجامع حدیثی شیعه و سنی حدیثی آمده است که به حدیث «یوم الرزیه» (روز مصیبت بزرگ اسلام) معروف شده و با تعابیر مختلف و اسانید متعدد ذکر گردیده است لذا در سند آن و صدورش هیچگونه شکی نیست.
بخاری این واقعه را هفت بار با اسانید مختلف آورده و یکی از نقلهای او از «ابن عباس» این چنین است: ابن عباس، صحابی و پسر عموی پیامبر اکرم(ص ) در حالی که از حزن بسیار زیاد به شدت گریه میکند، میگوید: «روز پنجشنبهای که دوشنبهاش حضرت به شهادت رسید به اطرافیان حاضر در کنار بسترش فرمود: «ائتوني بكتاب أكتب لكم كتاباً لا تضلّوا بعده»: (برای من کاغذ و قلمی بیاورید که برای شما مطلبی بنویسم که هرگز بعد از آن گمراه نشوید). ولی عمر گفت: «إن النبي غلبه الوجع وعندنا كتاب الله حسبنا»: (بیماری و بیهوشی بر پیامبر غلبه کرده و متوجه گفتار خود نیست و نزد ما کتاب خدا هست که ما را کفایت میکند)».(بخاری/کتاب العلم/باب كتابة العلم/ح4)
البته بخاری در اینجا تحریف و سانسور کرده است وگرنه گفتۀ عمر و حقیقت مطلب، طبق نقل صحیح مسلم و مسند احمد حنبل بسیار وقیحانهتر بوده تا آنجا که نسبت هذیان به رسول خدا(ص ) داده ولی ما از آن صرف نظر کرده و مختصراً به بررسی نقل بخاری میپردازیم.
1 ـ عمر گفته است: «بیماری و بیهوشی بر پیامبر(ص ) غلبه کرده و متوجه گفتار خود نیست».
این سخن عمر مخالف نصوص صریح قرآن است از جمله: {مَا ضَلّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَى * وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى}: پیامبر شما هیچگاه در ضلالت و گمراهی نبوده و هرگز به هوای نفس سخن نمیگوید.(نجم/2و3)
2 ـ عمر گفته است: «نزد ما کتاب خداست که ما را کفایت میکند» این جمله نیز اهانتی دیگر به ساحت شریف رسول خدا(ص ) و مخالف نصوص صریح قرآن است از جمله: {وَأَنزَلْنَا إِلَيْكَ الذّكْرَ لِتُبَيّنَ لِلنّاسِ مَا نُزّلَ إِلَيْهِمْ}: ای پیامبر! ما قرآن را بر تو نازل کردیم تا تو بر مردم آنچه را به آنها نازل شده تبیین و روشن گردانی.(نحل/44) همچنین آیات 64نحل، 58دخان، 97مریم و… به ضرورت تبیین قرآن از جانب رسول خدا(ص ) اشاره دارند. لذا بر اساس آیات قرآن کریم، قرآن به تنهایی راهگشا و کافی نیست.
3 ـ عمر بر خلاف فرمایش رسول خدا(ص ) عمل کرده و کلامی را بر زبان رانده که مشمول توبیخ الهی در این آیه شریفه گردیده است: {وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلاَ مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللّهُ وَرَسُولُهُ أَمْراً أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَن يَعْصِ اللّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلّ ضَلاَلاً مّبِيناً}: هنگامی که خداوند متعال و رسول گرامیاش به مطلبی امر میکنند هیچ زن و مرد مؤمنی حق انتخاب و اعتراض ندارند و باید اطاعت کنند و هر کس خلاف فرمایش خدا و رسولش عمل کند به گمراهی آشکاری گرفتار شده است.(احزاب/36)
4 ـ بر اساس فرمایش رسول خدا(ص ) که برای پیشگیری از گمراهی امت امر به آوردن کاغذ و قلم نمود، عمر که مانع کتابت رسول خدا(ص ) در آن لحظه شدند، موجب گمراهی امت گردید و از آنجایی که به فرمودۀ خداوند متعال گمراه کردن حتی یک نفر بالاترین فتنه و توطئه است: {وَصَدّ عَن سَبِيلِ اللّهِ وَكُفْرٌ بِهِ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَإِخْرَاجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِندَ اللّهِ وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ}: گمراه کردن و بازداشتن مردم از راه خدا و کفرورزی به او و بازداشتن مردم از مسجد الحرام و بیرون راندن اهلش از آن، در نزد خدا بسیار بزرگتر از جنگ در ماه حرام است و این فتنه است و فتنه بسیار بزرگتر از کشتار مردم است.(بقره/217)
و بار دیگر فرمود: {وَالْفِتْنَةُ أَشَدّ مِنَ القَتْلِ}: فتنه از کشتار مردم بسیار بدتر است.(بقره/191)
لذا عمر مرتکب گناهی اکبر، اَشدّ و بسیار بالاتر از کشتار مردم یعنی مایۀ گمراهی مردم گردید و حال آنکه قتل حتی یک نفر از دیدگاه خداوند متعال گناهی نابخشیدنی و برابر با نسلکشی، کشتار جمعی و قتل تمامی بشریت است: {مَن قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنّمَا قَتَلَ النّاسَ جَمِيعاً}: هر کس انسانی را جز برای قصاص یا کفارۀ ارتکاب فسادی در زمین، به قتل برساند مانند آن است که همۀ انسانها را به قتل رسانده باشد.(مائده/32)
حال شما خود، دربارۀ جنایتی که عمر بن خطاب مرتکب شده است قضاوت نمایید!
منبع : نشريه امام شناسي ، شماره 36
هیچ نظری وجود ندارد