معروف است که نزد قبر عسکریّین(علیهما السلام) عدّه اى از سادات بزرگ دفن شده اند که از آن جمله است حسین پسر امام هادى(علیه السلام). مرحوم محدّث قمى(رحمه الله) مى نویسد: گرچه از احوال این سیّد بزرگوار اطّلاعى نیافته ام لیکن از بعضى از روایات استفاده مى شود که از مولاى ما امام حسن عسکرى(علیه السلام) و برادرش حسین بن على الهادى، تعبیر به «سبطین» مى شده و این دو برادر را به اجدادشان دو سبط رسول گرامى، حسن و حسین(علیهما السلام) تشبیه مى نمودند، و نیز در روایت(۱) ابوالطیّب آمده است که صداى حضرت حجّت(علیه السلام) به صداى عمویش حسین شباهت داشت. همچنین در «شجره الاولیاء» تألیف عالم بزرگوار، «سیّد احمد اردکانى یزدى» در مقام ذکر اولاد امام هادى(علیه السلام)آمده است که حسین فرزند آن حضرت از زهّاد و عبّاد و از پیروان برادر خود امام عسکرى(علیه السلام) بود.
از مجموع این نکات به دست مى آید که این بزرگوار سیّدى جلیل القدر و عظیم الشأن است.
امامزاده معروف دیگر سید محمّد فرزند دیگر امام هادى(علیه السلام) است که مزار مشهورى در نزدیکى سامرّا دارد و به جلالت شأن و بروز کرامات معروف است؛ عموم مردم به زیارتش مى روند و نذرها و هدایاى بسیار به آن جا مى برند و به وسیله او از خدا حاجت مى طلبند، و اعراب آن حدود، از آن بزرگوار حساب مى برند و کرامات بسیارى از او نقل شده است.
در جلالت قدر آن جناب همین بس که فرزند بزرگ امام هادى(علیه السلام) بود و برادر بزرگوارش امام حسن عسکرى(علیه السلام) در فوت او گریبان چاک کرد، و بزرگان علما اعتقاد زیادى به آن حضرت داشته اند و دارند و لذا شیخ بزرگوار «حاجى نورى» (نوّرالله مرقده)، در تعمیر بقعه و ضریح مبارکش سعى و تلاش بسیار کرد.
۱ .این روایت همان است که علاّمه مجلسى آن را از امالى طوسى، صفحه ۲۸۷، حدیث ۵ نقل مى کند (رجوع شود به: بحارالانوار، جلد ۹۹، صفحه ۶۰، حدیث ۴).
